Yeni bir trendin farkına vardığımda, “Büyük İstifa” ile neler olup bittiğine kafa yoruyordum: “sessiz bırakma” Terim yeni olsa da, kavram değil; şuna benzer Mavi Grip kolluk kuvvetlerinde. Temel olarak, sessizce işten ayrılma, işlerini sürdürmek için minimum düzeyde çalışan kritik sayıda çalışanı içerir. Sonuç olarak, üretkenlik bir darbe alır.
Bir Gallup çalışması Bu yılın başlarında, 1989’dan sonra doğan çalışanların %69’unun sessizce işten ayrıldığını belirttiler; bunun verimlilik üzerinde büyük bir etkisi olması gerekir ki, bu, şu tür firmalar tarafından yapılan açıklamalara rağmen henüz mali raporlar tarafından yakalanmamıştır. Meta ve Google sorunun korkunç olduğunu öner (ve bununla kötü bir şekilde uğraşıyorlar).
Hem şirketler hem de çalışanların kariyerleri için sessizce bırakmanın tehlikeleri hakkında konuşalım.
Bazı şirketler hala çalışanları anlamıyor
Çalışanlarının en iyi nasıl motive edildiğini, organize edildiğini ve yönetildiğini on yıllar boyunca harcadım ve birçok şirketin hala çalışanlarını nasıl motive edecekleri, organize edecekleri ve yönetecekleri konusunda gerçek bir bilgiye sahip olmamasına şaşırdım.
Andy Grove Intel’i yönettiğinde (hala Intel’in sahip olduğu en iyi CEO’lardan biri olarak kabul edilir), benzer bir üretkenlik sorunu vardı. Intel, üretkenliği artırmak için tasarlanmış ve bunun tam tersini yapan bir program olan “Temellere Dön”ü uyguladı. Yönetim, çok fazla çalışanın geç geldiğini ve erken ayrıldığını hissetti, bu nedenle şirket, her yöneticinin çalışanlar için sabah 8’de oturum açmasını ve saat 17.00’de çıkış yapmasını sağladı Sonuç? Tembel olan çalışanlar ortaya çıktı – ancak akranlarından daha düşük performans gösterdi. Ve günde 12 ila 18 saat arasında çalışan çalışanlar bunu yapmayı bıraktılar, günde 8 saat çalışmaya başladılar ve yaptıkları işi daha az önemsediler.
Verimlilik bir kaya gibi düştü.
Havuç ve sopa yaklaşımının çalışanlarla nasıl çalıştığını anlamak, onları motive etmek için çok önemlidir. Bir ceza kullanmanız gerektiğinde bir ödül (veya bir ödül kullanmanız gerektiğinde bir ceza) kullanırsanız, kötü şeyler olur. Intel’in durumunda, şirket, herkesi etkili bir şekilde cezalandırmak yerine, başarılı olanları ödüllendirmeli ve belirlemeli ve başarısız olanları düzeltmek veya ortadan kaldırmak için çalışmalıydı. Bu, Meta ve Google’ın yaptığı hatanın aynısı gibi görünüyor; en iyi performans gösterenleri tanımak ve korumak yerine, tüm çalışanları aynı aşağılayıcı fırçayla boyuyorlar ve üretkenlik düşüşünü görme olasılıkları daha yüksek.
Kendi itibarlarını zedeleyen çalışanlar
Bu, işverenler için kesinlikle kötü olsa da, çalışanlar için eşit derecede kötü olabilir. Birincisi, bir şirket düşüşe geçerse, bu çalışanlara yansır. Örneğin, yeni bir iş için mülakata girerken, başarılı bir şirketten geliyorsanız, başarısız bir şirketten geliyorsanız daha olumlu kabul edilirsiniz.
Ayrıca, sessiz bir şekilde bıraktığınız zaman, yönetiminiz ve iş arkadaşlarınız sizin su bastığınızı çabucak anlayacaktır. Bu, kendinizi yalnızca küçülme veya işten çıkarma için kısa listelerde bulduğunuz anlamına gelmez, aynı zamanda daha sonra onlarla yolunuz kesişirse iş arkadaşlarınızın sizi düşük performans gösteren biri olarak hatırlayacakları ve muhtemelen iş bulma çabalarınızı kara listeye alacakları anlamına gelir. (Bunun yerine, daha uzun saatler çalışarak ve çok şey başardığınız için biliniyorsanız, çoğu şirketin istediği türden bir çalışansınız ve eski meslektaşlarınızın sağlam referanslar olma olasılığı daha yüksektir.
Kısacası, Mavi Grip ve sessizce bırakma gibi uygulamalar, uzun vadeli kariyer beklentilerinize ciddi şekilde zarar verebilir.
Bu, itibarların ağızdan ağza yayıldığı eski günlerde yeterince sorunlu olurdu. Ancak İK hizmetleri artık dışarıdan temin edilebilir, çalışan kayıtları dijital olarak paylaşılabilir ve tembellik konusundaki itibar, kariyerinizin geri kalanında sizi takip edebilir. İş-yaşam dengesi önemlidir, ancak tembel olarak etiketlenmekten kaçınmak da önemlidir. Kendinizi böyle bir durumda bulursanız, kötü bir itibar kazanmadan önce çalışmak için başka bir yere bakmanın zamanı geldi.
Burada neler oluyor?
Sessiz bırakma, iki şeyin açık bir sonucudur: işverenler çalışanları nasıl motive edeceklerini ve elde tutacaklarını anlamıyor ve işçiler yalnızca kendi iş-yaşam dengesi hakkında taktiksel olarak düşünüyorlar. İnsanları nasıl yöneteceğini anlamayan şirketlerde çalışmak her zaman bir hatadır; uzun vadeli kariyerinize zarar verebilecek şekilde yanıt vermek de öyle.
Bir şirkette sessiz bırakmanın yaygınlığı, yönetimin yetersizliğini ve kurumsal düzeyde yürütme yetersizliğini gösterir. Çalışan isyanlarıyla ünlenen Meta ve Google gibi firmaların, bu çalışan yetkinliği eksikliği nedeniyle artan sorunlarla karşılaşmalarını bekliyorum. Onlar bu işi halledene kadar, hiçbir şirket benim çalışabileceğim ya da yatırım yapacağım yerler listemde olmayacak.
Basitçe söylemek gerekirse, çalışanlarına iyi davrandığı bilinen şirketlerin daha iyi yatırımlar, daha iyi ortaklar ve daha iyi tedarikçiler olması muhtemeldir. Çalışanların sessizce istifa ettiği firmalarla aynı tür çalışanları elde tutma ve motivasyon sorunları yaşamazlar.”
Son olarak, şu anki görevinizde o kadar mutsuzsanız ve sessizce bırakmayı düşünüyorsanız, özgeçmişinizi çıkarın ve çalışmak istediğiniz, iş/yaşam dengesinin sağlanabileceği bir yer bulun.
Telif Hakkı © 2022 IDG Communications, Inc.
