Geçen hafta Netflix’in Bir parça canlı aksiyon şovu hem eski hayranlardan hem de yeni izleyicilerden büyük övgüler aldı. Hiç karşılaşmamış biri olarak Bir parçave aslında ne mangayı ne de animenin herhangi bir bölümünü alma arzusu hissetmedim (manganın 1997’de seri halinde yayınlanmaya başladığını belirtmek gerekir), bu yeni yineleme. Sevilen mangaların diğer Netflix canlı aksiyon uyarlamaları, ne teknik düzeyde, ne de önceden birbirine bağlı hikayelerden alıntılar açısından pek iyi gitmedi, bu yüzden yaklaştım Bir parça geçici olarak. Sonuçta yanmıştım Kovboy Bebop daha geçen yıl.
Ne bekleyeceğine dair hiçbir fikri olmayan biri olarak tamamen itiraf edeceğim… konuya girmem birkaç bölüm sürdü. Ancak serinin estetik tarzına uyum sağladığımda (bu konuya daha sonra değineceğim), diziden gerçekten keyif aldığımı fark ettim! Olay örgüsü sıkı ve haftanın kötü adamı formatında hızla ilerliyor. Karakterlerin neredeyse tamamı, dizi boyunca serpiştirilmiş abartılı dövüş sahnelerine rağmen, manga kökenlerinden inandırıcı ve anlaşılır hale gelene kadar çok yönlü ve cilalanmış durumda. Bu iyi! Gerçekten, dürüst olmak gerekirse, dizi iyi ve bu da en büyük sürpriz.
Sekiz bölümlük sezon, dizinin ilk yayına dayanıyor. Bir parça manganın adı East Blue Arc’tır. Görünüşe göre Eiichiro Oda diziye yoğun bir şekilde dahil oldu ve yayınlandıktan sonra uyarlamaya tam onay verdi. Her ana kahramanın klasik geçmişini elde ediyoruz, bu bize onların ilk yaşamlarına dair bir bakış açısı kazandırıyor ve onların bu dünyada ve bu hikayede sağlam bir şekilde yerleşmelerine yardımcı oluyor ve izleyiciye dünya ve gösterinin yapısı hakkında daha gelişmiş bir anlayış sağlıyor.
Başlangıçta benim için en büyük engel Bir parça ton buydu. Aptal saçmalık çocukça geldi ama bu bir çocuk TV şovu değil. Toplardan parıltılar fışkırıyor, bir adam ağzında bir kılıçla dövüşüyor, bir denizci zebra desenli pantolon giyiyor… Özellikle acımasız dövüş sahneleri, rahatsız edici çocuk istismarı ve kaba diyaloglarla birlikte sunulduğunda bakmak kelimenin tam anlamıyla çılgınca. Ayrıca bana, gösterinin çizgi roman panellerini taklit etmeye çalıştığını ve sunum ile hikaye arasındaki sarsıcı karşıtlığı artırdığını hissettiren birçok çerçeve var. Şu ana kadar izlediğim en estetik açıdan kafa karıştırıcı dizi.
Sanırım benim için, ya klasik bir Batılı seyirci olduğum için ya da mangaya yabancı olduğum için, gösteriden keyif alırken bile bu benim için başa çıkması en zor kısımdı. Grubun kendini parçalayabilen bir palyaço tarafından yakalandığı bir nokta vardı ve bu açıklamanın ardından gösterinin geri kalanından biraz korktum. Eğer her şey bu olacaksa, belki benim için değildi… ama devam ettim ve bunu yaptığım için gerçekten mutluyum. Ton ve içerik arasında belirgin bir uyumsuzluk olsa da, aynı ölçüde saçma ve ciddi görünüyor. Bu şovun hiçbir zaman tam olarak anlaşılamayacak gibi görünen stilistik bir engeli var, ancak yaklaşık yarısında konuya girdim. Önemli olan absürd ciddiyettir.
Dizinin asla tam anlamıyla içine giremediğim veya takdir edemediğim tek kısmı ana karakteriydi. Monkey D. Luffy özel bir tür şen kahramandır; heyecanlı, kendine özgü bir şekilde odaklanmış, aşırı ve bunu yapmak giderek daha sorumsuz görünse bile kendini arkadaşlarına adamıştır. Başarılı animelerin her yerinde bu karakterin yinelemeleri var: Uzamaki Naruto, Kahramanım AkademiMidoriya, Yugi’den Yu-Gi-Oh, ve Shoyo Hinata’dan Haikyuu!—ve bu özel shonen markasını izleyip keyif almış olmama rağmen kahraman, Luffy’yi giderek daha sinir bozucu buldum.
Luffy çok gürültülü! O kadar çok bağırıyor ki! O biraz aptal! Tek Parça’ya odaklanmanın ve Korsanların Kralı olmanın ötesinde gerçek bir yönü yok gibi görünüyor ve bunun için gösterilen gerçek bir neden de yok; Korsanların Kralı olmak bir unvanın ötesinde ne anlama geliyor? Serinin sonlarına doğru Nami’yi kurtarma konusundaki kararlılığı takdire şayandı ve ben de onu destekliyordum, Zoro, Sanji, Nami ve hatta Koby’yi çok daha fazla önemsiyordum (Usopp, bu kadar sıkıcı olduğun için üzgünüm, belki sonraki) Sezon?) Luffy hakkında yaptığımdan daha fazla. Sanırım benim en büyük sorunum, arkadaşlarına karşı doğru olanı yapmaya çalışsa bile Luffy’nin duygusal açıdan manipülatif ve biraz pislik olduğunu düşünmemdi.
Ama gösteri güzel! Şaşırtıcı derecede iyi! Özellikle dövüş sahneleri mükemmel; Luffy her yere uzanıp “Gum Gum Pistol!” diye bağırırken bile. Bir aptal gibi. Tüm dövüşlerin anlatım ağırlığı vardı ve karakterler benim için bir şeyler ifade ediyordu; Onların incindiğini görmek istemedim (Luffy hariç, biraz daha incinmeye dayanabilirdi). Gösteri şuydu: temiz. Çok şıktı. Luffy’nin bağırmasına rağmen sezon sonunda her şey birbirine uyuyor Tekrar, ikinci sezonu istedim. Ve eğer dışarıda not alan biri varsa… kesinlikle Zoro’nun gömleğini daha sık çıkar. Teşekkür ederim.
Bu yazı 2023 WGA ve SAG-AFTRA saldırıları sırasında yazılmıştır. Şu anda grevde olan yazar ve oyuncuların emeği olmasaydı, burada ele alınan dizi var olamazdı.
Daha fazla io9 haberi mi istiyorsunuz? En son gelişmeleri ne zaman bekleyeceğinizi öğrenin hayret, Yıldız SavaşlarıVe Yıldız Savaşları yayınlanıyor, sırada ne var Film ve TV’de DC Universeve geleceği hakkında bilmeniz gereken her şey Doktor Kim.
