Watchmen’in yaratıcısı Alan Moore, çizgi roman süper kahramanlarına duyulan “çocuksu” sevginin faşizmin habercisi olabileceğine inanıyor. Batman: The Killing Joke ve V for Vendetta’daki çalışmalarıyla tanınan efsanevi çizgi roman yazarı The Guardian ile yaptığı röportajda, kültürümüzün süper kahramanlara olan takıntısıyla ilgili endişelerini dile getirdi. Moore, çizgi romanların her zaman genç erkekleri hedef aldığına ve asla “yetişkinlere yönelik bir kitap” olmaması gerektiğine inanıyor. Moore’un kendisi tarafından yazılan Watchmen gibi olgun temalı hikayeler, hayranların aksini düşünmesine neden olabileceğinden, suçu paylaştığını kabul ediyor.
Moore, “2011 yılı civarında, milyonlarca yetişkinin Batman filmlerini izlemek için sıraya girmesinin gelecek için ciddi ve endişe verici etkileri olduğunu düşündüğümü söyledim” dedi. Gardiyan, biraz erişim gibi hissettiren şey. “Çünkü bu tür çocuklaştırma – daha basit zamanlara, daha basit gerçeklere yönelten – bu çoğu zaman faşizmin habercisi olabilir.” Son beş yılda tek bir çizgi roman yayınlamamış olan Moore, onlarla “kesinlikle işinin bittiğini” doğruladı.
Watchmen gibi mülklerin ana akım haline geldiği 1980’ler dönemini hatırlıyor. “’Çizgi Romanlar Büyüdü’ diyen çok fazla manşet vardı. Hayır, çizgi romanların büyümediğini düşünme eğilimindeyim. İnsanların alışkın olduğundan daha yetişkin olan birkaç başlık vardı. Ancak çizgi roman başlıklarının çoğu hemen hemen her zamankiyle aynıydı” diye devam etti. Moore, değişimin, eğer varsa, o kitaplarda tasvir edilen duygusal olgunluğa doğru büyüyen hayranlar olduğuna inanıyor – tam tersi.
Röportajda ayrıca, bir yetişkinin bu tür karakterlere olan hayranlığının nasıl tehlikeli olabileceğini ve faşizme bir başlangıç olabileceğini belirtti. Bu, ölümüne tartışılan asırlık bir argümandır. Bazıları, süper kahraman hikayelerinin, toplum üzerinde nihai gücü elinde tutan zalim bir bireyin fikrini temsil ettiğini iddia ediyor. Diğerleri, kötülüğe karşı zaferi temsil eden, art niyetleri olmayan ve herkes için özgürlük sağlayan Süpermen gibi kahramanların durumunu sunar. Nadiren hükümetle uğraşırlar ve yaptıklarında, bu güven eksikliğinden kaynaklanır. Tony Stark’ın icatlarını siyasi otoriteye teslim etmeyi reddetmesine benzer.
Zack Snyder’ın 2016 filmi Batman v Superman: Adaletin Şafağı da bu konuyla biraz uğraştı. Yargılanmak üzere mahkemeye çıkarıldığında, Clark Kent, yargı sistemi ve toplum için bir kırılganlık ve güven işareti olarak yetkilerini – X-ışını vizyonunu – bastırdı. Ancak Moore farklı düşünüyor gibi görünüyor.
bu bekçi Yaratıcı, 2016 ABD seçimlerini ve 2016 Brexit referandumunu süper kahraman filmlerinin yıllar içinde kazandığı başarıya bağlamaya bile çalıştı. Moore, 2016’da Donald Trump seçildiğinde ve İngiliz halkının Avrupa Birliği’nden çıkmak için oy kullandığında, o yılın en büyük filmlerinin süper kahramanlara dayandığını belirtiyor.
Bu, gişe rakamları açısından doğru olsa da, korelasyon nedensellik anlamına gelmez. Ne de olsa süper kahraman filmleri, Trump ve Brexit’ten çok önce, son on yılda en yüksek popülariteyi korudu.
Bir süper kahraman filminin küresel gişede yıllık ilk 10’da yer almadığı son zaman, 2011’de oldu. Harry Potter, Transformatörlerve Karayip Korsanları ülkeyi yönetti. O zamandan beri – 2020 ve 2021’in COVID’den etkilenen yıllarını saymazsak – her yıl ilk 10’da ortalama dört süper kahraman filmimiz oldu. 2022 şu anda üç tane var ve yıl yeni sürümler açısından yapılmadı.
