Bir aileyi bir araya getirmek için küçük bir cinayetten daha iyi bir şey yoktur. Orijinal 2022 Danimarka filmi “Speak No Evil”in hayranları için 2024 versiyonunun öncülü oldukça tanıdık gelecektir: Bir çift ve kızları, tatilde tanıştıkları bir çiftin kulübesinde kalırlar ve oldukça büyük bir sır sakladıklarını keşfederler. Bu sırrı dil olmadan paylaşmak biraz zordur — dolayısıyla başlık.
Film iki aile etrafında dönüyor. Bir tarafta Daltonlar var: Louise (Mackenzie Davis), Ben (Scoot McNairy) ve Agnes (Alix West Lefler). Diğer tarafta Paddy (James McAvoy), Ciara (Aisling Franciosi) ve Ant (Dan Hough) var.
James Watkins’in yönettiği film, birden fazla türe ait titreşimlere dokunarak melez bir his uyandıran bir gerilim filmi yaratıyor. “The Shining”i parlatan psikolojik aile bileşenlerine sahip. Yine de “Speak No Evil”, Bonnie ve Clyde merkezli bir filmde bekleyeceğiniz kaotik hızlı yaşa-genç öl çifti saçmalıklarına da katkıda bulunuyor. Ve sonra, elbette, bir doz ironi ve ikiyüzlülüğü olabilecek en katilce şekilde ortaya koyan, insanları avlayan “The Most Dangerous Game” enerjisine kendini ödünç veren ormandaki kulübemiz var.
2024 uyarlaması selefinden çok daha az acımasız
Her iki filmin ana olay örgüsü tutarlı olsa da, Amerikan versiyonu orijinalinde gördüğümüz sapkın vahşetten daha çok psikolojik alanda pekiştiren bir dizi özgürlük alıyor. Orijinalin çekiciliğinin bir kısmı şok değeri. Elbette, yeniden yapım bu notaların çoğuna dokunuyor, ancak yine de OG’nin çene düşüren dönüşlerinden kaçınıyor. Ancak, bu ille de kötü bir şey değil.
Her zaman dediğim gibi, bir yeniden yapımda söyleyecek yeni bir şeyiniz yoksa, her şeyi söylemeyin. Zaten var olan bir şeyin kare kare karbon kopyasını yapmanın bir anlamı yok. Birisi 2022 filminin yönetmenliğine tanıklık etmek isterse, altyazıları açıp o versiyonu izleyebilir. McAvoy’un filmi kendi başına duruyor ve şiddetten (ki bu elbette hala mevcut) ziyade filmin kalbini oluşturan aile dinamiklerine daha fazla yaslanıyor. Her iki yinelemenin de kendine göre avantajları var, ancak farklı olmaları amaçlandı ve bu sorun değil.
James McAvoy dengesiz karakterizasyona yöneliyor
Filmdeki en büyüleyici karakterlerden bazılarının, özellikle kötü adamlar söz konusu olduğunda, ikili kişilikleri vardır. En ilgi çekici Kötü Adamlar, zaman zaman, onlardan nefret etmeniz gerektiğini neredeyse unutturanlardır.
McAvoy’un karakteri ne kadar saldırgan olsa da, daha komik sahnelerine kattığı kaotik cazibe bulaşıcıdır. Yine de düşündüğünüzde, Paddy’nin eğlenceli tuhaf anlarının her biri, iyi niyetli görünse bile, başkasının kafasıyla uğraşmaktan gelir.
Bir dakika, Paddy tuvalet kağıdı tercihleri hakkında uzun uzadıya bir sohbetle bir çifti başından savıyor ve bir sonraki dakika, bir vejetaryenin evcil kazlarını yemesini zorluyor. “Speak No Evil” altı ana karaktere sahip olsa da, film az çok McAvoy’un Paddy’si üzerine bir karakter çalışması ve aktörün bir aktör olarak yelpazesine gerçekten dalmasına olanak tanıyor.
Mackenzie Davis’in sert anne Louise rolü de öne çıkıyor. Ailede hem kalbi hem de pantolonu taşıyor, yine de kusurlu ve dinamik bir karakter. Louise ayrıca, mantığı ve hemen oradan cehenneme gitmeleri konusunda ısrarcı olmasıyla izleyicinin bir uzantısı. Her iki oyuncu da izleyicilere en komik film anlarını yaşatarak yer değiştiriyor.
Filmin içine girerken beklemediğiniz bir bileşeni de politik yorumlardır. Bir vejetaryen olarak, Louise’in vejetaryenliğinin filmde ele alındığını görmekten çok hoşlandım. Bu, insanlığın gezegen üzerindeki etkisi, aktivizmin faydası ve performatif, bencil ahlak kompleksleri kavramı hakkında konuşmaların başlangıç noktasıydı.
Fabrika çiftçiliğinin acımasız gerçekliği ve çevre üzerindeki etkisi göz önüne alındığında, bu konuda Louise’in tarafını tutmam gerekecek. Dahası, biri vejetaryen olduğumu çok iyi bilmesine rağmen bana evcil hayvanından akşam yemeğine zorla yemek yedirmeye çalışırsa, bunu yüzüne tükürürüm.
Yine de Paddy, iyi işlerin büyük bir kısmının insanların iyi bir iş çıkardıkları için kendilerini tebrik etmek istemelerinden kaynaklandığı konusunda haklı. Bunu, insanların rastgele iyiliklerini filme alırken veya sadece vergi indirimleri ve altın yıldızlar için bağış yaparken her zaman görüyoruz. Elbette, bu nüanslı konuşmaları, bunu cinayet işlemek için bir bahane olarak kullanmadan yapabiliriz, ancak bunu Paddy’ye söyleyin. Bir Amerikalı’nın silahlardan hoşlanmamasına şaşırdığı yönündeki alaycı yorumu, filmdeki en iyi tek cümlelik replik olabilir.
Ayrıca, 2024 yapımı “Speak No Evil”in değiştirilmiş olay örgüsü yönü, filmin istismar döngüleri kavramına ve bunları kırmanın zorluğuna gerçekten değinmesine olanak tanıyor. Filmin gerçekçi aile dinamikleri yalnızca ilişkilendirilebilir değil, aynı zamanda ferahlatıcı. Kusurlarına rağmen, yine de Daltonlar’ı destekliyoruz ve hayatta kalma mücadelelerini daha da zenginleştirici hale getiriyoruz.
‘Kötülükten Bahsetme’ izlenmeye değer bir yapım — ama biraz uzun
Hollywood’a Kamu Hizmeti Duyurusu: Her filmin iki saatten uzun olması gerekmez. “Speak No Evil” hakkında sevilecek çok şey var, ancak filmin yavaş ilerleyen başlangıcı çok uzun. Gerilim filmleri, sıradan ev hayatı ve olay örgüsünün uzun soluklu girişleri arasında, açılış sahnelerinde izleyicilere sürekli olarak on ton saçmalık atma hatasına düşüyor. “Speak No Evil”, hayranların filmi ilk başta, özellikle de dikkat etmeye zorlandığınız bir sinema salonu yerine, akış kapasitesinde izlemesini zorlaştırabilecek bu hatadan suçludur.
Sanatsal gerilim filmlerindeki en heyecan verici sahnelerin bir kısmının uzun giriş sekanslarına kurban edildiği hissi her zaman vardır. Bu kadar içgüdüsel kaynak materyali ile, ölüm kalım aksiyon anlarının olması gerektiği kadar vurgulanmamış olması hayal kırıklığı yaratıyor. “Speak No Evil” yarım saate kadar ekran süresi kaybedebilir veya alternatif olarak, sıradan girişin bir kısmını kesip o zamanı sona geri yönlendirebilir.
Bununla birlikte, final sahneleri hala etkili ve sürükleyici. Ancak daha da önemlisi, psikolojik korku filmlerini bu kadar ilgi çekici kılan büyük varoluşsal sorulardan bazılarını düşünerek filmden ayrılıyorsunuz.
