Otomasyonun iş piyasası üzerindeki etkisi hakkında çok şey yazıldı (ve yazılmaya da devam edecek). Kısa vadede birçok işveren, rolleri yerine getirememekten ve işçileri elde tutamamaktan şikayet ederek robotların benimsenmesini daha da hızlandırdı. Bu tür kapsamlı değişikliklerin iş piyasası üzerinde uzun vadeli etkilerinin ileride nasıl olacağı henüz bilinmiyor.
Bununla birlikte, konuşmanın sıklıkla ihmal edilen bir yönü, çalışanların nasıl çalıştığıdır. hissetmek robotik meslektaşları hakkında. Mavi yakalı çalışmanın daha yıpratıcı yönlerini artıran veya ortadan kaldıran sistemler hakkında söylenecek çok şey var. Ancak teknolojinin çalışanların morali üzerinde de olumsuz bir etkisi olabilir mi? Her iki şey de kesinlikle aynı anda doğru olabilir.
Brookings Enstitüsü bu hafta yayınladı sonuçlar Robotiklerin iş “anlamlılığı” üzerindeki etkisini değerlendirmek için son on beş yılda yürütülen çeşitli anketlerden derlenmiştir. Düşünce kuruluşu soyut olduğu kabul edilen kavramı bu şekilde tanımlar:
“İşi anlamlı kılan şeyin ne olduğunu keşfederken, kendi kaderini tayin teorisine güveniyoruz. Bu teoriye göre, doğuştan gelen üç psikolojik ihtiyacın (yeterlilik, özerklik ve ilişkililik) karşılanması, çalışanları motive etmenin ve işleriyle bir amaç yaşamalarını sağlamanın anahtarıdır.
Veriler, Avrupa’daki 20 ülkede 14 sektörde gerçekleştirilen işçi anketlerinden derlendi ve Uluslararası Robotik Federasyonu tarafından yayınlanan robot dağıtım verileriyle çapraz referans verildi. Ankete katılan sektörler arasında otomotiv, kimyasal ürünler, yiyecek ve içecek ve metal üretimi yer alıyor.
Enstitü, çalışanların algıladığı anlamlılık ve özerklik düzeylerinde olumsuz bir etki olduğunu bildiriyor.
Brookings, “Yiyecek ve içecek endüstrisinde robotların benimsenmesi otomotiv endüstrisine eşit olacak şekilde artarsa, işin anlamlılığında %6,8 oranında şaşırtıcı bir düşüş ve özerklikte %7,5 oranında bir azalma olacağını tahmin ediyoruz.” Özerklik yönü, robot teknolojisinin endüstriyel ortamlarda uygulanmasının insan meslektaşları tarafından gerçekleştirilen rolleri de daha robotik hale getirip getirmeyeceği konusunda devam eden bir endişeye işaret ediyor. Elbette, bu sistemlerin bu rollerin en çok tekrarlanan yönlerinin çoğunu etkili bir şekilde ortadan kaldırdığı yönündeki karşı görüş sıklıkla dile getirilmiştir.
Enstitü, bu tür etkilerin roller ve demografik özellikler genelinde hissedildiğini öne sürüyor. Makalede, “Çalışanların eğitim düzeyi, beceri düzeyi veya gerçekleştirdikleri görevlerden bağımsız olarak, robotizasyonun işin anlamlılığı üzerindeki olumsuz sonuçlarının aynı olduğunu bulduk” diye belirtiliyor.
Bu değişimin nasıl ele alınacağına gelince, cevap muhtemelen basitçe otomasyona hayır demek olmayacaktır. Robotların bir şirketin kârlılığı üzerinde olumlu bir etkisi olduğu sürece benimsenme hızla artan bir hızla devam edecek.
Brookings sakini Milena Nikolova görünüşte basit bir çözüm sunuyor ve şöyle yazıyor: “Eğer firmalar, insanlar ve makinelerin görevler için rekabet etmek yerine işbirliği yapmasını sağlayacak mekanizmalara sahipse, makineler çalışanların refahını iyileştirmeye yardımcı olabilir.”
Bu, doğrudan işçi değişimi yerine işbirlikçi robot teknolojisinin çığırtkanlığını yapan otomasyon firmalarının arkasındaki belirleyici itici güçlerden biridir. İnsanları robotik meslektaşlarıyla karşı karşıya getirmek neredeyse kesin olarak kaybedilen bir savaş olacak.
