Pokemon Master Journeys Bölüm 3 İncelemesi – Odaklanma ve Hikaye Anlatma Sonuç Verdiğinde – The Outerhaven

Pokemon Journeys’i başından beri izlemek ilginçti, çünkü muhtemelen fark etmişsinizdir ki, şimdiye kadarki incelemelerimi hazırladıysanız, ya genel olarak gerçekten iyiydiler ya da neler olup bittiğini merak etmenizi sağlayan zirveler ve vadiler var. neden bu yönlere gidiyorlar. Bu özel serinin sonu yakında olacak ve Pokemon Ultimate Journeys bu yılın sonlarında bu son hikayeleri anlatmak için Netflix’e gelecek, işleri gerçekten güçlü bir şekilde bitirmek şu anki çizgiye kalmıştı. Neyse ki, Pokemon Master Journeys Part 3 incelememin size göstereceği gibi, bunu yaptılar… birkaç istisna dışında.

Olumlu ile başlayalım, olur mu? Pokemon Master Journeys Part 3’ün dürüstçe iyi yaptığı şey, önceki bölümlerde olmayan önemli bir “odak” sergilemektir. Ash, Dünya Taç Giyme Serisinde Ultra Sınıftaydı ve iki önemli savaşla yükselmeye çalışmak zorunda kaldı. Bu genellikle yeterli olmazken, Ash ve Lucario’nun Bea ile “son maçına” hazır olması için bir Mega Taş almasına başka bir bölüm ayırdılar. Ve Volkner ile olan maçında, Alola günlerinden bu yana ilk kez, Pikachu ile Z-Move kullandığını görüyoruz. Her iki savaş da başlı başına yoğun ve eğlenceliydi ve Mega Lucario’ya karşı Gigantamax Machamp’ın görseli şüphesiz tüm hayranlar için bir zevkti. Ash bildiğiniz gibi Ustalık Sınıfında OLACAKTIR, bu yüzden onu oraya götüren savaşları görmek gerçekten eğlenceli.

Goh’a gelince, Project Mew’e odaklanan iki önemli bölümü vardı ve bölümler genel olarak dürüstçe iyi işlendi, bir Kingdra’yı yakalamakta zekice davranması ve belirli bir parlak Pokemon’un ölçeklerini alması da dahil. Bunun onun için nereye varacağını merak ediyorum.

Ancak muhtemelen bu setin gerçek en iyi yanı, Pokemon dünyasının ciddiyetini izleyicilerini himaye EDEN OLMADAN çeşitli şekillerde kucaklayan birden fazla bölüm olmasıydı… çoğunlukla. Örneğin, genç bir kızın diğer okullarda o kadar çok zorbalığa uğradığı ve Glaceon’un onu sonsuza kadar koruduğu “Break the Ice” bölümünde olduğu gibi. Onun mücadelelerini duymak ve ardından Glaceon’unun yanında doğru olanı yapmaya çalışmak tanık olmak için harika bir şeydi (ebeveynleri olanlar için sadece Glaceon’u suçlayarak tam bir aptal gibi davranmış olsalar bile).

Sonra başka bir genç kızın Cleffa’sını “kaybettiği” için yas tuttuğu ve hangi yıldız olduğunu görebilmek için her zaman gece olmasını dilediği “Yıldız Gecesi, Yıldız Korkusu” vardı. Bunun acısı çok daha farklıydı ve bu dileği gerçekleştirenin Unown olduğu ortaya çıktığında, bana ciddi Pokemon 3 film titreşimleri verdi (iyi bir şekilde) ve bu bölümün sonu geldi. kızın Cleffa’ya “hoşçakal” demesi çok duygulandırıcıydı. BU, Pokemon’un zirvede olabileceği şeydir. Dramatik hikaye anlatımı, izleyicilerle bağlantı kuran hikayeler anlatmak yerine, sadece ucuz kahkahalar atmaya çalışmak ya da her zaman sadece savaşlar yapmak.

Eğlenceli bölümlerin harika olamayacağından değil; “Savaşın Tatlı Tadı!” Opal’i Galar’dan geri getirdi ve genel olarak gerçekten…tatlı…bir bölümdü.

Olduğu söyleniyor, tahmin ettiğiniz gibi, bu incelemenin bazı önemli eleştirileri var.

İki bölümlük finalle başlayalım. Çünkü sonuna kadar harikaydı. Dialga ve Arceus’un kandırılarak savaşa girmesini, dünyaları kelimenin tam anlamıyla birleştirmesini ve çok korkunç şekillerde zamanı geri almasını içeriyordu. Yine, olgun hikaye anlatımı ve onu sevdim, özellikle de Dawn’ın son bölümdeki görünümünden çok kısa bir süre sonra geri dönüşüyle. Ama iki şey tıkandı. Bunlardan ilki, kelimenin tam anlamıyla Ash, Goh, Dawn ve Chloe’nin (her birinin ikizleri olan) eski haline getirilmiş karakterlerinin “duygularının” Kırmızı Zincirin gücünü altüst etmeye ve Dialga’yı elde etmeye yeterli olduğu sondu. ve Palkia’nın savaşmayı bırakması. Bu biraz fazla.

İkincisi, bu Ash’in zaten içinde bulunduğu “paralel bir dünyada” ikinci kez (Bkz: Pokemon XYZ) ve yine de ilkiymiş gibi davrandı ve orada farklı bir Ash olduğunu “anlayamadı”. Bu, Ash’in bilgisinin, sezonun başlarında önemli bir Pokemon yakalamaya çalışırken hiçbir sorun yaşamadan kullandığı TAM bilgi cephaneliğini vermek yerine zaman zaman arsa uğruna sınırlı olmasının bir başka örneğidir! Peki neden bu kadar dengesiz?

Ve sonra, Mavi Renkli Pokemon’a takıntılı bir Pokemon eğitmeni hakkında “Mad About Blue” adlı bir bölüm vardı… ve hepsi bu. Bütün olay bunun etrafında dönüyordu ve o kadar aptalcaydı ki beynim acıdı. Neyse ki, bu bölüm partinin tek “kötü olanıydı”.

Bu setin orta dereceli bir açılışı vardı, ancak yalnızca genel anlamda olay örgüsü nedeniyle. Sonunda Pokemon Master Journeys Part 3 kendi yolunda güçlüydü ve önceki bölümlerden daha iyiydi. Umarım sonu görünürken, işler burada neyin önemli olduğuna odaklanmaya devam edecek, çünkü o zaman Pokemon gerçekten parlıyor.

Şunlar da hoşunuza gidebilir