Japonya’daki bilim adamlarının yeni araştırması, köpek sahiplerinin ortak bir şüphesini doğruluyor: evcil hayvanlarının da uzakta olduklarında onları çok özlediği. Araştırmacılar, köpeklerin gözlerinin, sahipleriyle yeniden bir araya geldikten sonra, tanıdık olmayanlara göre veya sahipleri evde kaldıklarında olduğundan daha fazla yaşla dolduklarını buldular. Köpeklerdeki bu davranış, hem insanlarda hem de köpeklerde duygusal bağlanmada rol oynadığına inanılan bir hormon olan oksitosin üretiminin artmasından etkileniyor gibi görünmektedir.
Çalışma yazarı Takefumi Kikusui, araştırmayı altı yıl önce kendi köpekleriyle ilgili bir olaydan esinlenerek yaptı. İki kanişinden biri yakın zamanda doğum yapmıştı ve o yavrularını emzirirken Kikusui onun her zamankinden daha sevimli göründüğünü ve gözlerinin yaşlarla dolduğunu fark etti.
Kikusui oksitosinin ününü biliyordu. “aşk” veya “anne” hormonu– hamilelik sırasında emeği ve yeni annelerde emzirme yeteneğini teşvik etmeye yardımcı olduğu için bu şekilde adlandırılmıştır. Oksitosin ayrıca, insanlarda, seks yapmak ve hatta sarılmak gibi, bazen gözyaşlarıyla ifade edilebilen pozitif duygusal bağlantı anlarında daha yüksek miktarlarda salınıyor gibi görünüyor. Birçok çalışma, köpeklerin insan benzeri sosyal becerilere sahip olabileceğini ve ekibinin daha önceki çalışmalarının önerildi Köpekler ve insanlar birbirleriyle vakit geçirirken daha fazla oksitosin üretir.
Japonya’daki Azabu Üniversitesi’nde veteriner araştırmacı olan Kikusui, Gizmodo’ya bir e-postada “Bu bana oksitosinin gözyaşlarını artırabileceği fikrini verdi” dedi. “Daha önce etkileşim sırasında hem köpeklerde hem de sahiplerde oksitosinin salındığını gözlemlemiştik. Bu yüzden bir yeniden birleşme deneyi yaptık.”
Araştırmacılar deneyleri için yaklaşık 20 köpeği işe aldı. Her seferinde ölçülen göz yüzeyindeki gözyaşı hacmine sahip köpeklerle farklı senaryolar kurdular (köpek gözyaşları, insanlarda olduğu kadar kolay akmaz). Bir senaryoda, sahipler her zamanki gibi etrafta takılıp kaldılar; ikincisinde, mal sahipleri beş ila yedi saat sonra ayrılacak ve geri dönecekti; ve üçüncüsünde, bir kreşteki köpekleri, sahipleriyle olduğu kadar sahipsiz tanıdıklarla da etkileşime giren köpekleri karşılaştırdılar. Başlangıca kıyasla, köpek gözyaşları, sahipleriyle yeniden bir araya geldikten sonra önemli ölçüde daha fazla olurken, köpeklerin tanıdık olmayanları görmeden önce ve sonra önemli bir fark gözlenmedi.
Araştırmacılar, hipotezlerini daha da test etmek için köpeklere oksitosin veya plasebo içeren göz damlaları verdi. Köpekler oksitosin aldıklarında daha fazla gözyaşı ürettiler. Son olarak ekip, gönüllü insanlara gözlerinde suni gözyaşı olan veya olmayan köpeklerin fotoğraflarını göstererek, köpekler hakkında ne kadar olumlu veya olumsuz hissettiklerini değerlendirmelerini istedi. Gözyaşı daha fazla olanlar, ortalama olarak daha olumlu olarak derecelendirildi ve insanlar, onlara daha fazla dokunmak veya onlarla daha fazla ilgilenmek istediğini bildirdi.
Araştırmacılar, makalelerinde, birçok insan tarafından gösterildiği gibi, uzun (hatta çok kısa) bir aradan sonra sahiplerini tekrar görmekten çok mutlu olan köpeklerin ortak görüntüsüne atıfta bulunuyorlar. viral video. Ancak araştırmacıların bildiği kadarıyla, köpekler gibi insan olmayan hayvanlarda duygusal durum ile gözyaşı üretimi arasındaki bağlantıyı ilk araştıran onlarınki. Kikusui, bulguların “köpeklerin, sahibiyle yeniden bir araya gelmek gibi olumlu duygularla ilişkili gözyaşları döktüğünü” öne sürüyor. Ve eğer durum buysa, oksitosin muhtemelen bu gözyaşlarını harekete geçiren hormonal kaldıraçtır.
Ekibin bulguları şöyleydi: yayınlanan Güncel Biyoloji’de Pazartesi.
Onlarla sözlü olarak iletişim kuramadığımız için köpeklerin veya herhangi bir hayvanın gerçekten ne düşündüğünü bilmek zor. Bu nedenle, köpek davranışının anlamını yorumlamaya çalışırken her zaman biraz dikkatli olunmalıdır. Ancak Kikusui, çalışmanın güçlü yönlerinden birinin, sahipleriyle yeniden bir araya gelmek gibi bir uyarana tepki olarak köpeklerde davranışsal bir tepkiyi (gözyaşları) ölçebildiklerini ve ardından olası ve ilgili bir fizyolojik gösterebildiklerini söyledi. bu davranış için tetikleyici (oksitosin).
Tabii ki, köpek sahiplerinin köpeklerinin onları sevdiğine ve özlediğine dair herhangi bir iknaya ihtiyacı yoktur. Ancak bu tür araştırmalar, en iyi arkadaşlarımız ve birlikte izlediğimiz evrimsel yol hakkında daha derin bir anlayış kazanmamıza yardımcı olabilir. İnsanların gözleri yaşlı köpeklere çekildiği gerçeği, örneğin, bu davranışın köpekler arasında neden ortaya çıktığına dair bir açıklama sunabilir.
“Köpeklerin yaşlanmış gözlerinin insanların bakımını kolaylaştırdığını bulduk. Köpekler insanların ortağı oldu ve biz de bağ kurabiliriz” dedi Kikusui. “Bu süreçte sahibiyle etkileşimi sırasında gözleri yaşaran köpeklere sahibi tarafından daha fazla ilgi gösterilmesi mümkün olabilir.”
Kikusui’nin ekibinin veya diğerlerinin gelecekte keşfetmeyi umabilecekleri yanıtlanmamış başka sorular da var, diye ekledi. Örneğin, köpeklerin olumsuz duygulara tepki olarak daha mı ağladıkları veya uzun süredir kayıp tanıdık köpeklerle tekrar bir araya geldiklerinde aynı gözyaşı tepkisini mi gösterdikleri bilinmiyor.
