Gerçek iş-yaşam dengesini elde etmek, gelen kutusunun sıfırlanması kadar zor olabilir. Aslında o kadar zorlayıcı ki, içindeki karakterler kıdem tazminatı ulaşmak için belirli bir uç noktaya gidin: beyin ameliyatı. Apple TV Plus’ta yayınlanan şov, adını birinin beyninin esasen ikiye ayrıldığı ve iki farklı kişi yarattığı bir cerrahi prosedürden alıyor: biri iş için, diğeri ev hayatı için. Sonuç, aralarında bir geçiş gibi hissettiren bir gösteri. Siyah ayna ve BT Kalabalığısıradan bir neşeyle kapitalizmin ve teknolojinin dehşetini keşfetmek.
Hikayenin merkezinde, her şeyden birazcık uğraşan Amazon tarzı bir mega şirket olan Lumon Industries adlı bir şirket var. (“Ne yapma yaparlar,” diye sorar bir karakter erkenden.) Bu, tasnif edilecek çok sayıda hassas belge olduğu anlamına gelir. Şirket, sıralama ile görevli olanlar için bir Gizlilik Sözleşmesi yerine, birinin anılarına erişimin “mekansal olarak dikte edildiği”, ayırma adı verilen bir prosedür kullanıyor. Temel olarak, anılarınız açıkça bir yere bağlıdır. Lumon karargahındaki kayıt bölümünde olan orada kalır.
İş sorunları işte kalırken hayatınızı ayırmanın yeni bir yolu gibi gelebilir, böylece geri kalanına odaklanabilirsiniz. Pratikte, prosedür aynı bedende iki zihin yaratır: biri normal bir hayat yaşar, diğeri ise ofisten asla çıkamayacakları cehennemi bir varoluşa hapsolur. Ve ikisi asla etkileşime geçemez.
Resim: Elma
İlk olarak, nerede olduğunu veya oraya nasıl geldiğini hatırlamadan bir konferans masasında uyanan yeni bir Lumon acemi olan Helly (Britt Lower) aracılığıyla bunun nasıl oynandığını öğreniyorsunuz. Yeni menajeri Mark (Adam Scott) ona sorular sormaya başlayınca hiçbir şey hatırlamadığını fark eder. Adı bile değil. Ve onun bölümündeki herkes aynı konumda; bildikleri tek hayat ofisin içinde.
Gösterinin en başarılı olduğu yer, ofiste sıkışıp kalan insanlar için bunun gerçekten ne kadar berbat olduğunu resmetmek. Bir düşünün: günlerinin tüm güzel yanları başlarına gelmez. Uyumuyorlar bile. Onlar için bir saniye ofisten ayrılırlar ve bir sonraki anda hemen geri dönerler. Mark, uyumanın etkilerini hissedebildiğini söylüyor, ancak bu, hiçbirinin aslında kendi başına deneyimlediği bir şey değil. Hayat sadece kesintisiz bir çalışmadır – bir hücrenin içinde hiç bitmeyen bir araf. Daha da kötüsü, orada bulunma konusunda da söz hakları yok. Bırakmanın tek yolu, diğer benliklerine bir talepte bulunmaktır ve o benlik ofiste işlerin ne kadar kötü olduğu hakkında hiçbir fikri olmadığı için, cevap her zaman hayır gelir.
Lumon, bu kabus senaryosunu bir tür kör iyimserlikle boyamaya çalışıyor. Çalışanlar kavun partisi yapmaktan heyecan duyarlar ve kendilerinin karikatürlerini çizdirmek için çok çalışırlar. (Bu çalışma bir Mayın tarama gemisi-çalışanların bir elektronik tablodaki “korkutucu” sayıları bulmaları gereken şifreli veriler için dosya sistemi gibi, bu da eskiye dönük, hoş bir şekilde yerinde görünmeyen bilgisayarlarda yapıyorlar. Loki.) Olumsuzluğa izin verilmez ve istek üzerine tokalaşma sağlanır.
Resim: Elma
Ofis temiz ve çoğunlukla boş ama altında gizlenen bir karanlık var. Çalışanlar, uzun süreli stres dönemlerinden sonra “zihinsel sağlıklarını” iyileştirmek için, ofis dışı ikizleri hakkında bazı (muhtemelen uydurulmuş) gerçekleri sessizce dinlemeyi içeren sağlıklı yaşam seanslarına giderler. Ofis müdürü Milchick (Tramell Tillman), kesinlikle sakinleşene kadar çok sakin ve hoş görünüyor. Ve biri kuralları çiğnediğinde, benim bozamayacağım rahatsız edici türden bir cezayı içeren “mola odasına” girmeye zorlanıyorlar. Asansördeki herhangi bir sembolü algılayan bazı bilimkurgu teknolojisi sayesinde, dışarıdaki işe gizlice mesaj bile gönderemezsiniz. Ayrıca, çalışanların Lumon’u ve kurucusunu, Elon Musk gibi teknoloji devleri etrafında oluşan kült benzeri fandomların aşırı bir versiyonu olarak görmeye zorlanmasının pek de ince olmayan bir dini niteliği var.
Doppelgängers, bu arada, işlerin ne kadar kötü olduğunun farkında olmadan mutlu bir şekilde devam ediyor. Hayat normaldir, ancak iş parçalarını atlarlar ve ayrılmanın nasıl bir şey olduğu hakkında çok meraklı sorularla uğraşmak zorunda kalırlar. Mark’ın durumunda, sevilen birinin kaybıyla başa çıkma umuduyla işi üstlendi; sekiz saat boyunca acıyı hatırlamamanın işe yarayacağını düşündü. Tabii ki, durumun böyle olmadığı ortaya çıktı. Günleri hala aynı derecede üzücü, şimdi sadece biraz daha kısa.
Kurulum beni dizinin ilk iki bölümüne çekmeye yetti. İş ve yaşam arasındaki sınırların her zamankinden daha fazla bulanıklaştığı bir zamanda, bu karakterlerin tam tersi yönde gitmelerini izlemek büyüleyici, işten o kadar uzaktalar ki, işlerinin gerçekte ne olduğunu bile bilmiyorlar. Bu, “ofis cehennemi” olayı olmasaydı… düşünebileceğim bir şeydi.
gerçek gerginlik kıdem tazminatı Mark’ın iki hayatı bir araya gelmeye başladığında ve gerçek dünyadaki kişiliği Lumon’un gerçekleriyle ve prosedürün etkisiyle yüzleştiğinde gelir. Bu hikayenin gösteriyi dokuz bölümlük bir sezon boyunca taşıyıp taşımayacağını söylemek için henüz çok erken. Ancak şovun temel kibrini bu kadar ayrıntı ve ciddiyetle keşfetme şekli, harika bir başlangıç yapmasına yardımcı oldu – ve muhtemelen daha sık zaman aşımına uğramam gerektiğini anlamamı sağladı.
kıdem tazminatı 18 Şubat’ta iki bölümle Apple TV Plus’ta yayınlanmaya başlayacak ve bundan sonra haftalık bir yayın programı olacak.
