Getirme oyunu sadece salyalı köpekler için değildir, yeni bir araştırma ortaya koyuyor. Binlerce evcil hayvan sahibini inceleyen bilim insanları, kedilerin büyük bir azınlığının en azından zaman zaman getirme oyunu oynamayı sevdiğini buldu. Bununla birlikte, köpeklerin bir oyuncağın veya sopanın peşinden gitme olasılığı çok daha yüksektir.
Purdue Üniversitesi’ndeki bilim insanları, evcil hayvanlarımızın getirme yeteneğini ölçmeyi umarak araştırmayı yürüttüler. Araştırmacılara göre, köpekler üretken getirmeciler olarak kabul edilirken, davranışın köpek dünyasında ne kadar yaygın olduğu konusunda çok fazla araştırma yapılmadı. Benzer şekilde, son araştırmalar kurmak Bazı kedilerin gönüllerince getirebildikleri şeyler olsa da, bunun ne sıklıkla gerçekleştiği bilinmemektedir.
Bu olguyu daha iyi anlamak için araştırmacılar sırasıyla kedi ve köpek sahiplerini içeren iki uzun süreli araştırma projesinden verileri analiz ettiler: Fe-BARQ ve C-BARQ. Bu projelerin bir parçası olarak, sahiplere evcil hayvanlarının davranışlarını, nasıl oynamayı sevdiklerini de içeren kapsamlı anketler verilir.
Bilim insanları, 8.000’den fazla kedi sahibinin verilerine dayanarak, kedilerin yaklaşık %41’inin klasik getirme davranışı sergilediğini buldu. Bazı sahipler, yanıtlarında kedilerinin oyun tarzını tanımlamak için doğrudan “getir” kelimesini kullanırken, diğerleri kedilerinin “fırlatılan nesneleri veya oyuncakları getirmeyi” sevdiğini belirtti. Ancak, köpekler hala getirme oyununda şampiyonlardı. 78.000 köpek sahibinin yanıtlarına dayanarak, araştırmacılar köpeklerin %78’inin düzenli olarak getirme oyunu oynadığını buldu.
Araştırmacılar makalelerinde, “Bu iki anketten elde edilen veriler, getirme davranışının kedilerde daha önce tahmin edilenden daha yaygın olabileceğini ortaya koyuyor ve bilgimize göre, köpekler arasında getirme davranışının yaygınlığına ilişkin ilk tahmini sağlıyor” diye yazdılar. yayınlandı Çarşamba günü dergide PLOS-Bir.
Araştırmacılar ayrıca, getirme yapan kediler ve köpekler arasında birçok benzerlik ve farklılık buldular. Örneğin, getirme eylemi hem kediler hem de köpekler arasında daha genç, erkek ve/veya genel olarak sağlıklıysa daha yaygın olma eğilimindeydi. Ancak getirme eylemi köpeklerde genel olarak daha iyi eğitilebilirlikle ilişkilendirilirken (ne kadar iyi eğitilirlerse getirme eylemini yapma olasılıkları o kadar yüksekti), kediler genel olarak daha oyuncu ve aktiflerse ve ayrıca iç mekanda yaşıyorlarsa getirme eylemini yapma olasılıkları daha yüksekti.
Getirme eylemi tüm kedi ve köpek ırklarında görüldü, ancak bazıları öne çıktı. Örneğin, Burma, Siyam ve Tonkinese kedileri daha yaygın getiricilerdi ve araştırmacılar bu kedilerin kedi evcilleştirme sırasında erken dönemde Doğu Asya’ya götürülen ve izole edilen popülasyonlardan geldiğini ve getirme sevgilerinin genetik olarak etkilenmiş olabileceğini belirtiyorlar. Köpekler arasında, avlanmak veya çiftlik hayvanlarını taşımak için yetiştirilen retriever, labrador ve diğer ırkların getirme eylemi yapma olasılığı daha yüksekti.
Yazarlar, getirmenin her iki hayvanda da doğal avlanma davranışlarına benzeyebileceğini, ancak bunun oyun sevgileriyle bağlantılı olma olasılığının daha yüksek olduğunu varsayıyorlar. Getirme, hem kedilerin hem de köpeklerin insanlarıyla kurdukları bağları oluşturma ve güçlendirme yollarından biri olabilir. Her iki durumda da, tüylü kedigiller ve köpekler hakkında öğrenilecek çok şey var.
“Çalışmanın, genellikle bağımsız veya mesafeli olarak tasvir edilen kedilerdeki getirme davranışına daha fazla dikkat çekmesini umuyoruz! Aslında, çok sosyal olabilirler ve bu, insanların etkileşimde bulunma yollarından birinin güzel bir örneğidir,” dedi baş araştırmacı Mikel Delgado, bir röportaj Çalışmanın yayıncısı PLOS ile birlikte.
