Gökbilimciler başka bir ‘gezegen katili’ asteroit tespit ettiler. Önümüze gelen birini özleyebilir miyiz?

Bu sabah internette gezindiyseniz, insanlığa yönelik en son varoluşsal tehdidin haberlerini görmüş olabilirsiniz: 2022 AP7 adlı bir “gezegen katili” asteroid.

Neyse ki bizim için 2022 AP7 “şu anda Dünya’ya çarpma şansı yok”, binaen Carnegie Bilim Enstitüsü’nden Scott Sheppard’a. O ve uluslararası meslektaşlarından oluşan ekibi gözlemlenen 2022 AP7 güneşin parlaması tarafından gizlenen bir “oldukça büyük” asteroit üçlüsünde (diğer ikisi risk oluşturmaz).

2022 AP7, her beş yılda bir güneşin yörüngesinde dönüyor ve şu anda Dünya, güneşin diğer tarafındayken Dünya’nın yörüngesini geçiyor. Sonunda hareketi Dünya’nınkiyle senkronize olacak ve çok daha yakınından geçecek, ancak bu yüzyıllar sonra gelecek.

2022 AP7 hakkında, bundan yüzyıllar sonra oluşturabileceği tehlikeyi tam olarak tahmin etmek için yeterince bilgimiz yok. Aynı zamanda, henüz keşfedilmemiş başka “gezegen katilleri” olabileceğinden şüpheleniyoruz. Ama kaç tane? Ve onları bulmak için ne yapılıyor?

Bir gezegeni katil yapan nedir?

Asteroid 2022 AP7, 1,1 km ile 2,3 km arasında bir çapa sahip, sekiz yıl içinde bulunan en büyük potansiyel olarak tehlikeli asteroittir (PHA). Bağlam olarak, çapı 1 km’den fazla olan bir asteroit, bir patlamayı tetiklemek için yeterlidir. kitlesel yok olma olayı Yeryüzünde.

Bir asteroidin 1 km’den büyük bir çapa sahip olmasının yanı sıra, potansiyel olarak tehlikeli olarak kabul edilmesi için Dünya’yı geçen bir yörüngeye de sahip olması gerekir. 2022 AP7 durumunda, herhangi bir tehdit yüzyıllardır yolda. Önemli olan nokta, tespit edilmiş olması ve artık izlenebilmesidir. Bu mümkün olan en iyi sonuçtur.

Potansiyel olarak tehlikeli asteroitlerin yaklaşık %95’ini zaten keşfettiğimiz ve bunlardan 1.000’den az olduğu tahmin ediliyor. Sheppard ve meslektaşlarının çalışmaları, kalan %5’i (yaklaşık 50 asteroit) avlamanın çok büyük bir çaba olacağının altını çiziyor.

ramak kala nedir?

NASA yakından izler Güneş Sistemindeki bilinen tüm nesneler. Ama arada sırada bir nesne bizi hazırlıksız yakalar.

2021’de adı verilen bir asteroid ile yakın bir görüşmemiz oldu. 2021 UA1. Antarktika üzerinden Dünya’dan sadece birkaç bin kilometre uzakta geldi. Kozmik terimlerle, bu rahatsız edici derecede yakındır. Ancak 2021 UA1 sadece iki metre genişliğindeydi ve bu nedenle önemli bir risk oluşturmuyordu.

Güneş Sistemimizde muhtemelen bu boyutta yüz milyonlarca nesne vardır ve bunların Dünya’yı etkilemeleri nadir değildir. Bu durumlarda, nesnenin çoğu atmosferde yanar ve yaşam için çok az risk içeren muhteşem bir ışık gösterisi oluşturur.

2019’da 100m çapında başka bir asteroid Dünya’nın yanından yaklaşık 70.000km uzaktaydı. Uçup gitmeden sadece birkaç saat önce halka duyuruldu. O kadar yakın olmasa da, çok daha ilgili bir boyuttaydı.

Bu ramak kalalar, Dünya’ya yakın nesneleri aramayı hızlandırmanın bizim için ne kadar önemli olduğunu yineliyor.

Kör noktalar

Bir gün Dünya’nın yakınından geçebilecek her nesneyi henüz bulamamamızın nedeni, büyük ölçüde gözlemsel kör noktalar ve gökyüzünün tüm kısımlarını her zaman gözlemleyemememizdir.

2022 AP7’yi bulmak için Sheppard ve meslektaşları, güneş battıktan hemen sonra alacakaranlıkta bir teleskop kullandılar. Bunu yapmak zorundaydılar çünkü Venüs ve Dünya civarında asteroitler arıyorlardı. Venüs şu anda güneşin diğer yüzü dünyaya.

Güneşe yakın gözlem yapmak zordur. Güneşin parıltısı, küçük asteroitlerden yansıyan zayıf ışığı bastırarak kör bir nokta oluşturur. Ancak gün batımından hemen önce ve sonra, güneşin parıltısının artık manzarayı engellemediği küçük bir pencere var.

Şu anda, tamamen Dünya’nın yörüngesi içinde kalan, iyi belirlenmiş yörüngelere sahip olduğu bilinen sadece yaklaşık 25 asteroit var. Daha fazlasının keşfedilmesi muhtemeldir ve bunlar potansiyel olarak tehlikeli asteroitlerin eksik %5’ine önemli ölçüde katkıda bulunabilir.

Yakın Dünya Nesne Araştırmacısı

Yakın tarihli bir NASA görevi, insanların bir asteroidin yörüngesini kasıtlı olarak değiştirebileceğini olağanüstü bir şekilde gösterdi. NASA’nın DART’ı (Çift Asteroid Yönlendirme Testi) görevi, otomat boyutunda bir uzay aracını Dimorphos adlı 160m çapında küçük gezegen uydusuna çarptı.

Çarpışma, Dimorphos’un 12 saatlik yörünge süresini 30 dakikadan fazla değiştirdi ve büyük bir başarı olarak ilan edildi. Bu nedenle, eğer bir tane bulursak, insanların tehlikeli bir asteroidi yeniden yönlendirmesi mantıklı.

Bu, onu önceden bulmamız gerektiğini söyledi. Potansiyel olarak tehlikeli asteroitler, Dimorphos’tan çok daha büyüktür, bu nedenle bol miktarda teslim süresi ile daha büyük bir çarpışma gerekecektir.

Bunu yapmak için NASA, uzayda bir teleskop kullanarak potansiyel olarak tehlikeli nesneleri araştırmayı planlıyor. Onun Yakın Dünya Nesnesi (NEO) Sörveyörü2026’da piyasaya sürülmesi planlanan, Güneş Sistemi’ni çok verimli bir şekilde inceleyebilecek – güneşin neden olduğu kör noktalar dahil.

Çünkü Dünya’dan gözlem yaparken gördüğümüz parıltı, Dünya’nın atmosferinden kaynaklanmaktadır. Ama uzayda bakılacak bir atmosfer yok.

Yakın Dünya Nesne Araştırmacısı’nın yeni nesneler ortaya çıkarması ve tehditlere ilişkin anlayışımızı büyük ölçüde geliştirmek için çok sayıda nesneyi karakterize etmemize yardımcı olması çok muhtemeldir.

Anahtar, mümkün olduğu kadar çok nesne bulmak, onları kategorize etmek, riskleri takip etmek ve mümkün olduğunca önceden bir yeniden yönlendirme görevi planlamaktır. Gezegensel savunmanın tüm bu unsurlarının artık bir gerçeklik olduğu gerçeği, bilim ve mühendisliğin inanılmaz bir başarısıdır. İnsanlık tarihinde ilk kez bu yeteneklere sahibiz.

Bu makale şuradan yeniden yayınlandı: Konuşma Creative Commons lisansı altında. Okumak orijinal makale.