Bir grup bilim insanı, 1902 ile 1908 yılları arasında nesli tükenmiş büyük bir kemirgen olan Christmas Adası faresini varsayımsal bir konu olarak kullanarak, bir türün ölümden geri çekilme olasılığını modelledi.
Araştırmacılar, uzun süredir devam eden farenin DNA’sını sıraladı ve onu hayvanın en yakın yaşayan akrabalarından bazılarıyla eşledi. Sıçan genomunun %95’ini kurtarmayı başardılar, ancak %5’in kaybolmasının, nesli yok etme adı verilen bir süreçte türlerin diriltilmesi için gelecekteki girişimleri önemli ölçüde karmaşıklaştırdığına inanıyorlar. Araştırma yayınlanan Bugün Güncel Biyoloji’de.
“Düzenleme yoluyla neslinin tükenmesinin ne kadar kolay veya zor olacağıyla ilgileniyorum. Kopenhag Üniversitesi’nde evrimsel bir genetikçi olan ve makalenin ortak yazarlarından Tom Gilbert, Gizmodo’ya gönderdiği bir e-postada, makalemizde hesaplama yoluyla neyin yanlış gidebileceğini düşündüğümüz bir fikir bulduk” dedi.
Noel Adası fareleri (Rattus macleariMaclear sıçanı olarak da bilinir), Endonezya’nın yaklaşık 200 mil güneybatısında 52 kilometrekarelik bir kara kütlesi olan Christmas Adası’na özgü iki sıçan türünden biriydi. (Diğer tür, bulldog sıçanı veya rattus nativitatisaynı zamanda yok oldu.)
Sıçanların neslinin tükenmesine neyin yol açtığına dair çok sayıda teori var; daha yenilerden biri o siyah fareler mi (sıçan faresi) Avrupalı yerleşimciler tarafından tanıtılan pireler, kendileri bir patojen taşıyan, tripanosoma lewisi20. yüzyılın başlarında yerli kemirgenlerin toplu ölümlerine neden oldu.
Makalede, araştırmacılar neslinin tükenmesi için en çok lanse edilen üç yöntemi not ediyor: geriye üreme (modern hayvanlarda atalara ait özelliklerin seçici üremesi), klonlama ve gen düzenleme. Var birçok etik kaygı soyu tükenmiş türleri geri getirmekle birlikte, paranın hala aramızda olan canlıları korumak için harcanabileceği en önemli şey.
Ekip, gen düzenleme yoluyla neslinin tükenmesinin nasıl işe yarayacağını göstermeye odaklandı – ancak aslında herhangi bir fareyi geri getirme niyetinde değiller. (“Kesinlikle bir Noel faresini yeniden tanıtma hedefim yok,” dedi Gilbert, “Paranın en iyi kullanımı değil gibi görünüyor.”)
Araştırmacılar, 1900 ile 1902 yılları arasında toplanan ve şu anda Oxford Üniversitesi Doğa Tarihi Müzesi’nde tutulan Christmas Adası sıçanının iki deri örneğinden antik DNA dizilimi yaptılar. Soyu tükenmiş sıçanın genomunu birkaç modern muadili ile karşılaştırmak – en önemlisi Norveç kahverengi sıçanı (Rattus norvegicus), en yakın yaşayan akrabası – araştırmacılar, kopyalayabileceklerinden emin oldukları soyu tükenmiş sıçanın özelliklerini tanımlayabildiler.
Dirilmiş bir hayvan genetik olarak aynı olmaz temsil ettiği soyu tükenmiş gruba. Ancak bu vaka çalışmasında, gKeratin ve saç ve bıyıklardaki hayati bileşenler olan keratinle ilişkili proteinler, iki sıçan genomu boyunca iyi bir şekilde kaplanmıştır. Yani Christmas Adası faresinin kulaklarının şeklinde iki gen rol oynadı. Araştırmacılar, Norveç sıçanının genomunu düzenlerlerse, Noel Adası sıçanının kürk rengini ve kulak şeklini kopyalayabileceklerini bir araya getirdiler.
TBununla birlikte, Christmas Adası faresinin koku alma duyusuyla ilgili genler, Çalışmaya göre, Norveç sıçanının koku alma genlerinin onları yeniden yapılandırmak için iyi bir temel oluşturmadığı kadar farklıydı. ilgili genler bağışıklık tepkisi de Norveç sıçanı tarafından karşılanmadı. Ancak araştırmacıların makalelerinde belirttiği gibi, Christmas Adası sıçanının neslinin tükenmesiyle ilgili mevcut teori göz önüne alındığında, türlerin herhangi bir yeniden dirilişi teorik olarak olabilir. Norveç sıçanının bağışıklık genlerini kullanmaktan yararlanın.
Bu bir kanıt-ile ilgili-ilkele model, yani araştırmacılar birinin nasıl yapabileceğini gösteriyordu. var olan bir genin düzenlenmesini kullanarak yok olma (eğer niyetlenmişlerse) hakkında gidin yünlü mamut veya tilasin gibi akraba bir tür geri getirmek için.
“Aslında bunu yapmayı planlamıyoruz, çünkü muhtemelen dünyanın daha fazla fareye ihtiyacı yok ve muhtemelen mümkün olan en iyi işi yapmak için gereken para daha iyi şeylere, örneğin canlıları korumaya harcanabilir.” dedi Gilbert.
Daha Fazlası: Bilim İnsanları Yünlü Mamutu Yakında Diriltebilir – Ama Yapmalılar mı?
