Evrenin en heyecan verici teleskop resimlerinden beşi

Önümüzdeki lansmanı James Webb Uzay Teleskobu gökbilimciler için benzeri görülmemiş yeni fırsatlar sunuyor. Aynı zamanda, önceki nesil teleskopların bize gösterdiklerini yansıtmak için de zamanında bir fırsat.

Gökbilimciler teleskoplarını nadiren sadece fotoğraf çekmek için kullanırlar. Astrofizikteki resimler genellikle bilimsel bir çıkarım ve hayal gücü süreciyle üretilir, bazen de sanatçının verilerin önerdiği izlenimlerinde görselleştirilir.

Sadece bir avuç resim seçmek kolay değildi. Seçimimi, kamu tarafından finanse edilen teleskoplar tarafından üretilen ve bazı ilginç bilimi ortaya çıkaran görüntülerle sınırladım. Halihazırda geniş çapta izlenen çok popüler görüntülerden kaçınmaya çalıştım.

Aşağıdaki seçim kişisel bir seçimdir ve birçok okuyucunun farklı seçimleri savunabileceğinden eminim. Bunları yorumlarda paylaşmaktan çekinmeyin.

1. Jüpiter’in kutupları

Seçtiğim ilk görüntü NASA’nın ürettiği Juno görevi, şu anda Jüpiter’in yörüngesinde. resim çekildi Ekim 2017’de uzay aracı Jüpiter’in bulutlarının tepesinden 18.906 kilometre uzaktayken. Gezegenin kuzey yarımküresindeki bir bulut sistemini yakalar ve Jüpiter’in kutuplarına (kuzey kutbu) ilişkin ilk görüşümüzü temsil eder.

Bu resmin dayandığı görüntüler, Dünya atmosferindeki siklonlara benzeyen karmaşık akış modellerini ve farklı irtifalardaki bulut çeşitliliğinin neden olduğu çarpıcı etkileri ortaya koyuyor, bazen aşağıdaki bulut katmanlarına gölgeler düşüyor.

Bu görüntüyü güzelliği ve yarattığı sürpriz için seçtim: Gezegenin kuzey kutbuna yakın kısımları, daha önce ekvatora daha yakın gördüğümüz kısımlarından çok farklı görünüyor. Juno, Jüpiter’in kutuplarına bakarak bize tanıdık bir gezegenin farklı bir görünümünü gösterdi.

2. Kartal Bulutsusu

Gökbilimciler, gözümüzün görebildiğinin ötesinde “renklerin” ışığına duyarlı teleskoplar inşa ederek benzersiz bilgiler elde edebilirler. Tanıdık renk gökkuşağı, fizikçilerin elektromanyetik spektrum dediği şeyin sadece küçük bir kısmıdır.

Kırmızının ötesinde, optik ışıktan daha az enerji taşıyan kızılötesi vardır. Bir kızılötesi kamera, insan gözüyle algılanamayacak kadar soğuk nesneleri görebilir. Uzayda, aksi takdirde görüşümüzü tamamen engelleyen tozun içini de görebilir.

James Webb Uzay Teleskobu, şimdiye kadar fırlatılan en büyük kızılötesi gözlemevi olacak. Şimdiye kadar, Avrupa Uzay Ajansı’nın Herschel Uzay Gözlemevi en büyüğü olmuştur. Seçtiğim sonraki görüntü, M16 olarak da bilinen Kartal Bulutsusu’ndaki yıldız oluşumunun Herschel görüntüsü.

Bulutsu, uzaydaki bir gaz bulutudur. Kartal Bulutsusu, astronomik standartlara göre oldukça yakın olan Dünya’dan 6.500 ışıkyılı uzaklıktadır. Bu bulutsu, güçlü bir yıldız oluşum bölgesidir.

Bu görüntünün merkezine yakın bir özelliğin yakından görünümüne “Yaratılış Sütunları“. Biraz başparmak ve işaret parmağı gibi görünen, yukarı ve hafifçe sola bakan bu sütunlar, dev bir moleküler gaz ve toz bulutunun içindeki bir boşluğa doğru çıkıntı yapıyor. Boşluk, son zamanlarda ortaya çıkan enerjik yeni yıldızlardan yayılan rüzgarlar tarafından süpürülüyor. bulutun içinde daha derinde oluşur.

3. Galaktik Merkez

Bu görüntü görünüyor uzayın derinliklerine Samanyolu Galaksimizin merkezine. Ayrıca kızılötesi ışık kullanır, bu sefer iki Nasa teleskopundan gelen verileri birleştirir, Hubble ve Spitzer.

Görüntünün sağ alt köşesindeki parlak beyaz bölge, Galaksimizin tam merkezidir. adı verilen devasa bir kara delik içerir. Yay A*, bir yıldız kümesi ve yaklaşık 10.000 yıl önce bir süpernova olarak patlayan devasa bir yıldızın kalıntıları.

Diğer yıldız kümeleri da görünürler. Görüntünün sol alt köşesinde, yıldızların rüzgarlarının yerel gaz ve tozu temizlediği bir balonun içinde Quintuplet kümesi var. Sol üstte, üzerinde ve görüntünün dışında uzanan aydınlatılmış gaz yayları için adlandırılan Kemerler adlı bir küme var. Bu iki küme, bilinen en büyük kütleli yıldızlardan bazılarını içerir.

4. Abell 370

Tek tek galaksilerden çok daha büyük ölçeklerde, evren, karanlık maddeden oluşan bir filamentler ağı (uzun bağlantılı iplikler) olarak yapılandırılmıştır. En çarpıcı görünen nesnelerden bazıları, iplikçiklerin kesişme noktalarında oluşan gökada kümeleridir.

Yakındaki gökada kümelerine bakarsak (tabii ki göreceli olarak konuşursak), kütlenin uzayı eğrilttiğini iddia ederken Einstein’ın haklı olduğunun çarpıcı kanıtını görebiliriz. Bu uzay eğriliğini ortaya koyan en güzel örneklerden biri Hubble’ın Abell 370, 2017 yılında yayınlandı.

Abell 370, bizden yaklaşık beş milyar ışıkyılı uzaklıkta yüzlerce galaksiden oluşan bir kümedir. Resimde uzun ışık yaylarını görebilirsiniz. Bunlar çok daha uzak galaksilerin büyütülmüş ve çarpıtılmış görüntüleridir. Kümenin kütlesi uzay-zamanı bozar ve daha uzaktaki nesnelerden gelen ışığı bükerek onları büyütür ve bazı durumlarda aynı uzak galaksinin birden fazla görüntüsünü oluşturur. Bu fenomene kütleçekimsel merceklenme denir, çünkü çarpık uzay-zaman bir optik mercek gibi davranır.

Bu büyütülmüş görüntülerin en belirgin olanı, resmin merkezinin üstündeki ve solundaki en kalın parlak yaydır. “Ejderha” olarak adlandırılan bu yay, başında ve kuyruğunda aynı uzak galaksinin iki görüntüsünden oluşur. Diğer birkaç uzak galaksinin üst üste binen görüntüleri, ejderhanın vücudunun kavisini oluşturur.

Bu kütleçekimsel olarak büyütülmüş görüntüler, astronomlar için faydalıdır, çünkü büyütme, uzaktaki mercekli nesnenin aksi halde görülebilecek olandan daha fazla ayrıntısını ortaya çıkarır. Bu durumda mercekli gökadanın yıldız popülasyonu ayrıntılı olarak incelenebilir.

5. Hubble Ultra Derin Alanı

İlham veren bir fikirle, gökbilimciler, gözlemlenebilir evrenin kenarında hangi aşırı uzak nesnelerin görülebileceğini keşfetmek için Hubble’ı birkaç gün boyunca boş bir gökyüzü parçasına yöneltmeye karar verdiler.

bu Hubble Ultra Derin Alan neredeyse hepsi çok uzak galaksiler olan yaklaşık 10.000 nesne içerir. Bu galaksilerin bazılarından gelen ışık, evren sadece yaklaşık yarım milyar yaşında olduğundan, 13 milyar yıldan fazla bir süredir seyahat ediyor.

Bu nesnelerden bazıları bilinen en eski ve en uzak nesneler arasındadır. Burada, yerel çağdaşları çoktan sönmüş olan eski yıldızlardan gelen ışığı görüyoruz.

En eski galaksiler, evrendeki zayıf gazın elektronları hidrojenden ayırma yeteneğine sahip yıldız ışığıyla ilk kez yıkandığı yeniden iyonlaşma çağında oluştu. Bu, bir bütün olarak evrenin özelliklerindeki son büyük değişiklikti.

Işığın bu kadar çok bilgi taşıması, evrenin tarihini bir araya getirmemize izin vermesi dikkat çekicidir. James Webb Uzay Teleskobu’nun fırlatılması, bize büyük ölçüde geliştirilmiş bazı kızılötesi görüntüler verecek ve kaçınılmaz olarak gelecek nesil bilim adamlarına meydan okumak için yeni sorular ortaya çıkaracaktır.

Bu makale şuradan yeniden yayınlandı: Konuşma Creative Commons lisansı altında. Okumak orijinal makale.