Daha eylül ayındayız ama Enotria: Son Şarkı yıl sonu PCGamesN ödülleri hakkında düşünmeme neden oldu. Daha spesifik olarak, En İyi 7/10 ödülümüzü düşünüyorum. Bu kutsal kategoride Metal Hellsinger, Outriders ve Marvel’s Avengers, Elden Ring, God of War ve Baldur’s Gate 3’ün asla elde edemeyeceği bir üstünlüğe kavuştu. Yeterli zaman, para ve yetenekle, herhangi bir stüdyo mükemmellik için çabalayabilir – ve tüm bu asi yıldızlar bir araya gelirse, dokunacak kadar bile yaklaşabilir. Beklenmedik başarı ile tam bir başarısızlık arasındaki çizgide yürümek tartışmasız daha zordur. Enotria: The Last Song, bu çizgide pervasızca dans ediyor.
Yani, Enotria mükemmel bir deneyim değil. Bu, genellikle isimleri ‘F’ ile başlamayan ve ‘romSoftware’ ile bitmeyen stüdyolar tarafından geliştirilen soulslike oyunlarda tipiktir. Hidetaka Miyazaki’nin mütevazı aksiyon RPG’sinden yonttuğu kültürel mihenk taşına dokunmaya çalışan çoğu bağımsız oyunla aynı sorunlardan muzdariptir. Ayrıntılara girebilirdim: zorluk artışları; titrek kare hızı; hantal animasyonlar; ancak büyük ihtimalle hepsini daha önce duymuşsunuzdur. FromSoftware bile bu eleştirilerden tamamen kaçamıyor. Bunun yerine, orta düzey soulslike’ların alayında Enotria: The Last Song’un beni daha fazlası için geri döndürmesinin nedenini ortaya çıkarmak için savuşturma pencerelerinin ve şenlik ateşlerinin ötesine bakmak istiyorum.
Türün sıklıkla göz ardı edilen ancak daha az önemli olmayan bir ayırt edici özelliğine geliyor: farklı kültürlerde kök salmış estetik için mekanik bir çerçeve olarak soulslike’lar. Dark Souls, Japon mitolojisi merceğinden yansıtılan ortaçağ Avrupa’sıdır; Bloodborne, Lovecraftvari korku aracılığıyla tezahür eden Kadın Gotik’tir; Enotria, İtalyan Karnavalı’nın ürkütücü hedonizmine güneşle yıkanmış bir iniş. Yaratılış mitinde Dark Souls’tan ipucu alır; burada müzik, yaşamın katalizörü olarak ateşe benzetilir. Commedia dell’arte’nin stok karakterleri panteonunu oluşturur ve tarihi topluluklar tarafından giyilen karikatür maskeler ilahi bir güç kaynağıdır. Pulcinella, Enotria’nın önsözünün doruk noktasında “Sahne hazır,” diye ilan eder ve evren içi benzetimim, tamamen oluşmuş bir şekilde, tanımlanamayan bir tahta kukla olarak ortaya çıkar. Lies of P’nin piyasaya sürülmesinden sonra Jyamma Games Genel Merkezi’ndeki konuşmalar düşünmeye bile değmez.
Bununla birlikte, Pinokyo belki de Neowiz’in karamsar Belle Époque sevgilisinden daha çok Enotria’da kendini evinde hissederken, kendi kaderini tayin etme eskisinin büyük yalanıdır. Enotria’da, video oyunu jargonunda “oyuncu” tanımı, dramatik kişilikler olarak “oyuncu” ile örtüşmektedir. Maskesiz Kişi, değişimin bir aracıdır Çünkü sabit bir kimlikleri yok. Bu açıdan, genç P’den daha çok Dark Souls kahramanlarına benziyorlar, ancak karakter yaratımı bile bir geçmişi, bir geçmişi öngörüyor. Enotria’da, kahramanımız asmadaki odundur. Bu boşlukta, oyuncunun kendini tanımlaması, tek kelimeyle şaşırtıcı olan Enotria’nın yapı özelleştirmesi aracılığıyla ortaya çıkar.
Erdemler, maskeler, görünümler, avantajlar, maske hatları, silahlar… liste uzayıp gidiyor. Birçok soulslike, kendinizi belirli bir yapıya göre tanımlamanızı talep eder ve bundan vazgeçmek neredeyse her zaman bir bedel gerektirir, eğer seçenek varsa. Karakter gelişimine yönelik bu tavizsiz yaklaşım, tekrar oynanabilirlik için harikadır ancak her kararın yanlış adım gibi hissedildiği seçim felcine neden olabilir. Buna karşılık, Enotria cömertliğinde hedonisttir, bana yükseltme materyalleri fırlatır ve tahsislerini istediğim zaman geri ödememe izin verir. Hatta ruh ekonomisi bile akranlarından daha yüksek bir eğilim gösterir ve bana çöp çetelerinin en zararsız engelini temizledikten sonra büyümek için bolca fırsat verir.
Bu bolluğun ortasında, Enotria’nın yükleme sistemi gösterinin yıldızı. Arketipal bir rol oluşturmak yerine, bir aktörün ultra hızlı bir gardırop değişikliği geçirmesi gibi, bir düğmeye basarak maskeler arasında geçiş yapıyorum. Dark Souls ile karşılaştırıldığında, kesinlikle oburca. Hızlı ama narin rapier ile güçlü ama sarkık devasa çekiç arasında seçim yapmak yerine, pastamı yiyebilir ve saklayabilirim. Bu, dövüşü daha kolay hale getirmiyor; daha fazla değişken, özellikle de elemental yakınlıklar devreye girdiğinde, daha fazla hata payı yaratıyor. Bir yerine üç yapılandırmayı idare etmek zorunda olduğumdan, hepsi birbirine bağlı sistemler temeline dayandığından, Enotria’da menüleri karıştırmaya diğer tüm soulslike’larda harcadığımdan daha fazla zaman harcadığımı güvenle söyleyebilirim.
Quinta’nın eğlence düşkünlerini alt etmek için maskeler arasında çılgınca geçiş yaparken, commedia dell’arte’nin soulslike’ların doğasında var olan performanstan çok da uzak olmadığı aklıma geliyor. Sonuçta, canlı izleyicilerine Elden Ring’i bir dans matında, bir Bop-It’te, bir kemanda, bir muzda yenebileceklerini kanıtlayan neredeyse sonsuz bir akış alayı görmemizin bir nedeni var. Aklınıza ne gelirse, muhtemelen birileri bununla Godrick’i yenmiştir. Çoğu oyun alanı, oyuncunun performans sergilemesi için bir sahnedir, ancak Enotria’nın dünyası, bir savuşturma sisteminin karmaşık dansından sürpriz bir ölümün kara komedisine kadar, soulslike’ların bu kalıba nasıl uyduğunun farkındadır. Bu performansın zamanlamasını çakmak pazarlığa kapalıdır; yaşam ile ölüm arasındaki farktır.
Sahneye gelince, Enotria’nın pastoral Napoli vizyonu genellikle aşırı pozlama sınırında olacak kadar parlak bir şekilde aydınlatılır. Soulslike’ların kasvetli karanlık fantezi salgınına çarpıcı bir tezat oluşturur. Thymesia ve Lords of the Fallen gibi “çift A” bağımsız oyunları bile kaçamaz – ancak alev alev ayçiçeği tarlaları ve bembeyaz kumuyla Enotria’nın dünyası, Robin Hardy’nin The Wicker Man veya Ari Aster’in Midsommar’ını anımsatan halk dehşetinin gündüz terörüne dokunur. Elbette, bu Soulslike’lar için keşfedilmemiş bir bölge değildir. Çoğu Elden Ring hayranı, kurban şenliklerinde neşelenirken çiçek taçları ve tören cüppeleriyle süslenmiş Dominula dansçılarıyla ilk karşılaşmalarını hatırlayacaktır. Bu uğursuz neşe Quinta’nın her yerinde yaygındır, ancak şehri geride bıraktığınızda sona ermez. Rakibiniz ister elinde tırmık olan bir çiftçi, ister etek ve sandalet giyen bir yiğit olsun, Danse Macabre devam ediyor.
Ancak, Dark Souls ve maskeli tiyatronun kendisi gibi, Enotria da anlamsız eğlenceden daha fazlasıdır; bir trajedi notası, ruh benzeri gerginliğinde bir araya gelir. Bu, büyük bir boss’a karşı ilk zaferimden sonra ortaya çıkar. Bu, commedia dell’arte’nin en eski karakterlerinden biri olan Zanni, İlk Maske’dir ve Enotria’da şiş göbekli bir yamyam olarak temsil edilir. “Çılgınlık ve neşe nereye gitti?!” diye feryat eder, onu sonunda yendiğimde. Korkunç bir düşmanı (ve bir çok (inatçı kamera), burada Shadow of the Colossus’un yankısı var ki bu görmezden gelinemeyecek kadar büyük oluyor. Zanni gerçeklikten uzaklaşıp çocuklarını bulmam için yalvarırken sevincim azalıyor. Sonunda, bu maskeli aptal -tüm commedia karakterleri gibi- fazlasıyla insan.
Tür, estetik ve temanın bu kesişimi, Enotria’yı belirli bir kitleyi veya ruh halini sadece yakalamak için yakalamaya çalışan bir soulslike algısının üstüne çıkarıyor. Jyamma Games hiçbir şekilde türü tanımlayan bir deneyim sunmadı, ancak böylesine saygı duyulan bir türü soytarı şapkasıyla giydirip bir ayna tutma özgüveni beni büyülüyor. Ayrıca nemli bir hafta sonunda zaman geçirmek için ideal bir rahatlatıcı soulslike – özellikle de eski tarz eurojank’a özlem duyuyorsanız. Sadece yüksek fiyat noktası üzücü.
