Sanatçının pulsar kavramı.
Bir nötron yıldızı sınıfı olan pulsarlar, son derece tahmin edilebilir yıldızlardır. Onlar, o zamandan beri kendi içlerine çöken ve artık yıldızın sahip olduğu ezici yerçekimini savuşturmak için yeterli yakıtı yakamayan büyük yıldızların kalplerinden oluşurlar. Koşullar doğruysa, yıldız, daha önce orada olanların bir kalıntısı olana kadar, genellikle yalnızca Melbourne CBD’nin boyutunda, ancak Güneş’imizden 1-2 kat daha ağır olana kadar kendi içinde çökmeye devam edecektir. Evrendeki en yoğun nesnelerden bazıları.
Bu yıldızlar çok fazla görünür ışık üretmezler, ancak manyetik kutuplarından şaşırtıcı derecede parlak radyo dalgaları yayarlar. Şanslıysak, yıldız dönerken bu ışınlar Dünya’yı kaplayacak ve ‘darbeleri’ gözlemleyeceğiz. Çoğu pulsar yaklaşık bir saniyede dönerken, bu yıldızların bir alt sınıfı vardır ve bu yıldızların çevresinde saniyenin sadece birkaç binde biri kadar bir sürede dönerler; bunlara “milisaniye” pulsarlar denir.
Bu milisaniyelik pulsarlardan gelen darbeleri gözlemlemek, fizikçilere Genel Göreliliği test etmek ve maddenin en yoğun hallerini anlamak da dahil olmak üzere birçok soruya ipucu verir. Ancak bu inanılmaz hızlı, yoğun yıldızları gözlemlemenin ana hedeflerinden biri, ultra uzun dalga boyunu tespit etmektir. yerçekimi dalgaları. Ve uzun derken, birçok ışık yılı uzunluğunu kastediyoruz. Bu yerçekimi dalgaları, pulsarlarla aramızdaki uzay-zamanı çarpıtarak, darbelerin beklenenden daha erken veya daha geç gelmesine neden olur. Bu yerçekimi dalgalarının, Evrendeki tüm ikili süper kütleli karadelikler tarafından üretilen ve galaksilerin birbirine çarpmasından oluşan bir arka plandan gelmesi muhtemeldir.
OzGrav’ın bir parçası olarak, en öngörülebilir yıldızların koleksiyonlarına bakarak bu kütleçekimsel dalga arka planını tespit etmeye çalışıyoruz. pulsar zamanlama dizileri) ve zaman içinde nasıl değiştiklerini ölçme. Bunu, Avustralya Murriyang teleskopu (Parkes teleskopu olarak da bilinir) ve Güney Afrika’daki ultra hassas MeerKAT dizi teleskopu da dahil olmak üzere dünyanın en hassas radyo teleskoplarını kullanarak yaptık.
Ama bu o kadar basit değil. MeerKAT ile yaptığımız gözlemlerden en kesin zamanlı (okunabilir: tahmin edilebilir) pulsarın, J1909-3744’ün hatalı davrandığını bulduk. Nabızların şekil değiştirdiğini, parlak nabızların soluk olanlardan daha erken ve daha dar geldiğini gördük. Bu, tahmin edilen emisyonunda daha fazla belirsizliğe yol açar. Neyse ki, bu değişikliği hesaba katacak bir yöntem oluşturabildik ve pulsarı her zamankinden daha kesin bir şekilde etiketleyebildik. Bu yöntem diğer pulsarlar için faydalı olabilir ve gelecekte daha gelişmiş teleskoplar mevcut olduğunda önemli olacaktır.
OzGrav Doktora öğrencisi Matthew Miles, Swinburne Üniversitesi tarafından yazıldı.
