Güneşimiz Dünya’nın kütlesinin yaklaşık 330.000 katı olmasına rağmen galaksilerin merkezlerinde gizlenen kara deliklerin yanında cüce kalıyor. Gökbilimcilerden oluşan bir ekip yakın zamanda bu grubun en hızlı büyüyenini buldu: uzak evrende günde bir güneş kütlesi oranında büyüyen, 17 milyar güneş kütleli bir kara delik.
Kara delik aslında bir kuasardır, yani aktif olarak beslenen bir kara delik bir galaksinin merkezinde. Kuasarlar madde biriktirdiğinde, yani güçlü yerçekimsel alanları gaz, toz ve diğer uzay kalıntılarını kendilerine doğru çektiğinde, Dünya merkezli bir dizi teleskop tarafından tespit edilebilecek kadar büyük miktarda radyasyon yayarlar.
Kuasarın adı J0529-4351 (akılda kalıcı, değil mi?) ve 3,9’luk kırmızıya kaymada bulunuyor ve bu da kuasardan gelen ışığın 12 milyar yıldan daha eski olduğunu gösteriyor. Son astronomi ekibi kuasar’ı Avrupa Güney Gözlemevi’nin Çok Büyük Teleskobu’nu kullanarak optik ve yakın kızılötesi dalga boylarında gözlemledi. Şili’nin Atacama Çölü. Nesneyi tanımlayan araştırmaları yayınlanan Bu hafta Doğa Astronomisi’nde.
Avustralya Ulusal Üniversitesi’nden gökbilimci ve araştırmanın başyazarı Christian Wolf, “Bugüne kadar bilinen en hızlı büyüyen kara deliği keşfettik” dedi. ESO sürümünesnenin “bilinen Evrendeki en parlak nesne” olduğunu ekliyor.
Kuasarlar, evrendeki en enerjik nesneler arasında yer alır ve genellikle galaksilerindeki yıldızları gölgede bırakır. Geçen yıl, farklı bir araştırma ekibi galaksilerin yaklaşık %65’inin merkezlerinde kuasarların bulunduğunu buldu. kanıt gösterdi Geçmişte diğer galaksilerle etkileşime girmiş veya birleşmişlerdi; bu, kuasarlara ilk etapta neden olabilecek şeyin bu muazzam galaktik çarpışmalar olduğuna dair potansiyel bir işaret.
Bu kuasarın parlaklığını, birikim hızının bir göstergesi olarak kullanan ekip, kuasar ne kadar parlaksa, kara deliğe o kadar fazla kütle çekildiği için, kuasarın yılda yaklaşık 413 güneş kütlesi, yani günde kabaca 1,13 Güneş biriktirdiğini belirledi. .
J0529-4351, 1980 gibi erken bir tarihte yapılan gökyüzü araştırmalarında fark edilmişti, ancak o zamanlar gökbilimciler bunun bir kuasar olduğunu fark etmemişlerdi. Nesneler bilinen herhangi bir kuasardan daha parlak göründüğünde, modeller onları uzaktaki çok daha dev nesneler yerine yakındaki yıldızlar olarak yorumlayabiliyor. J0529-4351, Güneşimizden şaşırtıcı derecede 500 trilyon kat daha parlaktır ve bu ışığı üreten birikim diski yedi ışık yılı çapındadır.
“Bir milyon daha az etkileyici kuasar bildiğimiz halde bugüne kadar bunun bilinmemesi şaşırtıcı. Şu ana kadar kelimenin tam anlamıyla gözümüzün içine bakıyordu” dedi ANU’da gökbilimci olan Christopher Onken.
Artık gözden kaçırılmayan, çok parlak olduğu için önceden yıldız olduğu düşünülen nesne aslında uzayın çok daha derinlerinde, son derece parlak ve çok daha karmaşık bir nesnedir. Çok Büyük Teleskop’un halefi olan ESO’nun kendi Aşırı Büyük Teleskobu da dahil olmak üzere gelecekteki teleskoplarla daha iyi karakterize edilebilir.
Daha fazla: Bu Teleskoplar Uzaya Bakışımızı Değiştirecek
