Yeni bir Mainline Doom oyunu gördüğümüzden bu yana dört yıldan fazla bir süre geçti, ancak gün neredeyse üzerimizde, Doom: The Dark Ages, önümüzdeki Mayıs ayında piyasaya sürülecek. Söz konusu sürümden önce, yayıncı Bethesda Softworks MP1ST’yi oyunla uygulamalı bir süre için davet etti.
Sonunda bunun hakkında konuşabiliriz ve önizlememiz Doomguy/Slayer’ın maceralarının en sonlarının nasıl şekillendiğini bildirmeye hazırız.
Yalnızca tek oyunculu
Her şeyden önce, uygulamalı olarak tamamen çevrimdışı oldu. Ya da belki de, en azından sadece solo bir çaba-Doom için çok oyunculu bir bileşen yoktur: Dark Ages, çünkü bu tek oyunculu bir oyun olması amaçlanmıştır, son olarak bir Versus olmasına rağmen. Her halükarda, yeni fangled kalkan testeresinin çok oyunculu savaşta dengelenmesi oldukça zor olacağını düşünüyorum. Bununla birlikte, onunla biraz zaman geçirdikten sonra, diğer oyunculara karşı test etmenin eğlenceli olacağını düşünüyorum. Bu benzersiz öğe hakkında daha fazlası.
Doom: The Dark Ages, ID Tech 8 motoru kullanılarak inşa edilmiştir ve masaüstü sistemlerinde en azından tereyağlı pürüzsüz koştuk. Eminim en azından bir RTX 4090 üzerindeydik, diğer yüksek özellikli donanımlarla birleştiğimizde ve elbette deneyiminiz PC’de iseniz hangi donanımla yuvarlandığınıza bağlı olarak değişecektir, ancak en azından kimlik teknolojisiyle, çoğu oyuncu için iyi bir temel performans olmalıdır.
Birinci şahıs nişancı olarak, Doom: The Dark Ages bir klavye ve fare ile harika bir şekilde oynuyor, ancak bir kontrolör de bir bölüm için uygulamalı olarak sağlandı ve kullanıldı. Ne olursa olsun, kontroller burada oldukça standart şeylerdir, ancak kalkan testeresi düzgün bir şekilde kullanmak için bazı ekstra girişler gerektirir ve yeni yakın dövüş silahları da bazı karmaşıklıklar ekler. Sağ fare düğmesini tutarak, oyuncu önden gelen saldırıları engeller. Engellerken, kalkanı, sizi önünüzdeki hedeflenen herhangi bir düşmana hızla çarpacak olan bir hırpalama koçu olarak kullanabilirsiniz. Bu kalkan, karşılaşabileceğiniz ara sıra bulmacada önemli olan bir disk gibi de kullanılabilir. Oynadığımız bölümlerde, bulmaca bölümleri hızlıydı, sadece kısa bir hız değişikliği olarak kullanıldı (ve belki de bir seferde düzinelerce düşmana karşı bir mühlet olarak). Yeni yakın dövüş seçenekleriyle birleştiğinde, Doom’un savaşı hemen çok yönlü hale geldi.
Dalgalanan Gauntlet, Gory infazları
Gauntlet adı verilen bir öğe kampanyanın başlarında verilir ve yakın dövüş kombinasyonlarını gerçekleştirmek için kullanılabilir. Zamanla yavaşça doğal olarak doldurulan sınırlı sayıda suçlamaya sahiptir, ancak her düşman öldürmesiyle daha hızlı. Gerçekten de, Doom: Karanlık Çağlar agresif oynuyor, çünkü düşmanlar kombinasyonlarla öldürüldüğünde sağlık ve cephaneyi düşürecek. Gauntlet, daha sonra daha yıkıcı hasar veren ve daha büyük düşmanları sersemletebilen Flail ile birleştirilebilir. Geleneksel silahlar arasında çeşitli aralıklarda ve yakından yakın vahşet arasında değişmek, yüzlerce düşmanı yok ederken tekrar tekrar deneyimlemek eğlenceli olan kesintisiz bir geçiştir.
Bazı büyük düşmanlar, bazıları hedef arayışlı olan mermileri size ateşleyebilir. Bu mermilerin bazıları, onları parry ve gönderenlere geri gönderebileceğinizi belirtmek için farklı bir renkte parlıyor ve aksi takdirde size verilmiş olabilecek hasar veriyor. Çoğu durumda bölgedeki herhangi bir peondan önce çıkarılması gereken daha büyük düşmanlara ekstra hasar vermenin harika bir yoludur.
Doom ile geçirdiğim zamanla ilgili sevdiğim bir şey: Karanlık Çağlar hızlı tempomuydu. Her zaman bir savaş alanına adım attığımda (çoğunlukla açık alanlar olduğu için açıktı), çok hızlı bir şekilde hangi düşman veya düşman grubuna saldıracağına ve oradan kanatlamaya karar vermek zorunda kaldım. “Beat Me Bol” olarak adlandırılan normal zorluk seviyesinde oynamama rağmen, temel düşmanlara karşı bile ölmek hala zaman almazdı. Kontrol noktaları, sizi en fazla sadece birkaç dakika geri gönderdikleri için yeterince affedici hissetti ve son kez sizi öldüren bölüme doğru çalışırken farklı bir strateji düşünmeniz için birkaç dakika verdi. Ya da değil – çoğu savaşın açık doğası, istemiyorsanız, o büyük, kanatlı iblis almanız gerekmediği anlamına geliyordu. Ayrıca, tüm sağlığınızı kaybederseniz, öldüğünüz yerde yeniden doğmak için otomatik olarak tüketilecek yaşam sigils’i de toplayabilirsiniz.
Heyecan verici bir hız değişikliği
Doom: The Dark Ages ile olan zamanımızın çoğu yerde gerçekleşirken, birkaç benzersiz bölüm oyunun hissini tamamen değiştirdi. İlk olarak, Slayer Atlan adlı dev bir mekanik benzeri makinenin içine yerleştirildi. Bu makinede daha yavaş hareket animasyonları vardı, ancak bu bölümdeki büyük, bina büyüklüğünde düşmanlara karşı kesinlikle ihtiyacınız olan çok sayıda ateş gücü vardı. Çok zor bir alan değildi ama her yerde yürüdüğünüzde büyük ölçekli yıkıma neden olabileceğiniz ve serin bir parça. Daha geleneksel tetik mutlu savaş bölümlerinden ikinci ayrılışımız, monte ettiğimiz bir ejderhayı içeriyordu. Bu, elbette, uçuş mekaniğinden ne kadar keyif aldıklarına bağlı olarak bazı oyuncuları bölecek bir uçuş bölümü haline geldi. Ancak, bu bölüm bölünmüştü çünkü göreviniz bir avuç cehennem taşıyıcısına binmekti. Bunlar uçan zırhlılar olarak hizmet etti ve savunmalarını çıkardıktan sonra, bir açılış yoluyla onlara bineceksiniz. Oyun daha sonra geleneksel itfaiyeci savaşı Doom’un bilindiği bilinmesine geri dönecekti ve dizinin sonunda uçan kalede felaket hasarına neden olacak ve bekleyen ejderhanızın ortasında çıkış yolunuza atlayacaksınız. Bana Warframe’deki Railjack görevlerini hatırlattı, sadece bir şekilde daha da kötü.
Doom: Karanlık Çağlar, bol miktarda modern kolaylıkla daha basit zamanlara heyecan verici bir dönüş gibi hissetti. Kalkan Testere, yürütmek için tatmin edici ve kavraması nispeten kolay olan menzilli kombinasyonlar da dahil olmak üzere hareket eden neredeyse her şeyi çekmek için eğlenceli bir değişiklik.
Genel olarak birinci şahıs nişancıların hayranları ve Doom’un hayranları özellikle Doom: The Dark Ages Windows, PlayStation 5 ve Xbox Serisi X/S’de piyasaya sürüldüğünde patlama yapmaya hazır olmalı.
