Aileme üniversitede rekabetçi oyun eğitimi almak istediğimi söylemiş olsaydım, yaşayacağım patlayıcı tepkiyi ancak hayal edebilirim. Şans eseri, 2010’da okulu bıraktığımdan bu yana oyun hakkındaki kamuoyu önemli ölçüde değişti ve kaderin ilginç bir cilvesi, küçük kardeşimin geçen yılın sonlarında espor okuyacaklarını duyurduklarında bu varsayımsal senaryoyu yaşamasına neden oldu. Şaşırtıcı bir şekilde, bu fikre itiraz eden tek aile üyesiydim.
Döngüde olmayanlar için, espor, rekabetçi video oyunlarına atıfta bulunan ‘elektronik sporların’ kısaltmasıdır. Ben de ailemin düşüneceğini varsaydığım aynı çekinceleri taşıyordum – ‘profesyonel bir oyuncu’ olarak kariyer yapma şansının zayıf olduğu ve böyle bir hayalin peşinden gitmenin çok fazla riski beraberinde getirdiğine dair. Daha yararlı kariyer becerileri sunacağına inandığım daha güvenli (daha sıkıcı da olsa) kurs seçeneklerini geçici olarak önerdim, ancak yalnızca kardeşlerim tarafından değil, aynı zamanda her iki ebeveynim tarafından da hızla reddedildi.
Görünüşe göre, yalnız değiller. Birleşik Krallık Dell Technologies’den çalışma Ebeveynlerin %48’i, okul/üniversite müfredatına e-sporun eklenmesi gerektiğine inanırken, %69’u, çocuklarının geleneksel eğitim yöntemleriyle elde edemeyebilecekleri becerileri geliştirmesine izin verebileceğini düşünüyor.
Aslında, araştırmaya katılan 1.500 ebeveynin yanı sıra, okul müdürleri ve bölüm başkanları gibi ek 500 finansal karar verici de konuyla ilgili olumlu bir görüş dile getirdi. %79 gibi büyük bir oran okullarda öğretilmesi gerektiğine inanıyor.
Sadece zengin çocuklar için değil
Aynı veriler aynı zamanda sahip olduğum birkaç şüpheyi de doğruluyor, aynı ebeveynlerin sadece %32’si çocuklarının espor alanında kariyer yapmasından memnun olacağını ifade ediyor ve %67’si konuyla ilgili kendi eğitim eksikliklerinin olduğunu kabul ediyor. tartışmak zor. Son on yılda popülaritede görünen patlayıcı artış göz önüne alındığında, bu anlaşılabilir bir endişe ve espor endüstrisini aktif olarak izleyip desteklememe rağmen benim de içine düştüğüm bir sorun.
Düştüğüm tuzaklardan biri de bu çocukların günde 8 saat boyunca pahalı bir oyun sisteminin önünde oturup League of Legends, Dota 2 ve diğer popüler rekabetçi oyunlar için oyun içi beceriler öğreneceklerini düşünmekti. Gerçekte, tarafından oluşturulan kurslar İngiliz Esports Derneği sosyal medya pazarlaması, yayıncılık, iş planlaması ve etkinlik prodüksiyonu gibi bir oyun ortamının dışında kolayca uygulanabilecek temel becerileri öğreten iyi dengelenmiş kişilerdir.
Bu becerilerle tanışmak çok çeşitli kariyerlere bağlanabilir, böylece öğrenci mezun olduktan sonra e-spora devam etmemeyi seçse bile, topluluk yönetimi, oyun yayıncılığı ve pazarlama dünyasına girme araçlarına sahip olurlar. . Aslında, e-spor kursuna ilgi duyduğunu ifade eden aynı kardeş, sesli yayına (espordan doğan bir canlı yayın yorumu tarzı) aşık olduktan sonra bunun yerine gazetecilik ve yayıncılığın peşinden gitti.
Bu kursların uzun vadede ne kadar faydalı olacağı dışında en büyük endişelerimden biri de ne kadar çeşitli olduklarıydı. Ne de olsa konsollar, oyun bilgisayarları ve dizüstü bilgisayarlar inanılmaz derecede pahalıdır ve her aile bu tür donanımları sağlama lüksüne sahip değildir, bu da düşük gelirli ailelerden gelenleri veya bakım sistemini ilk etapta uygulamaktan etkin bir şekilde dışlayabilir.
Mid Kent Koleji’nde bir e-spor kursu yürüten Camilla Maurice ile bu endişeleri tartışacak kadar şanslıydım. Ebeveynlerin yalnızca %70’inin e-sporun kapsayıcılığı desteklediğine inandığını değil, aynı zamanda kursa katılmak için gereken donanımın, hem oyun hem de akış için gereken pahalı teknolojilerin çoğu genellikle yapıldığı için başlangıçta varsaydığımdan çok daha uygun fiyatlı olduğunu belirtti. kampüste mevcuttur. “Çocukların dersleri tamamlamak için gerçekten bir dizüstü bilgisayara veya tablete erişmeleri gerektiğini, bu nedenle evde ihtiyaç duydukları donanımın başka herhangi bir kursun gerektirdiğinden çok farklı olmadığını” doğruladı.
Onları nezaketle öldürün (neredeyse konuşursak)
Mali durum bir yana, endişelendiğim tek kapsayıcılık sorunu bu değildi. Profesyonel maçlarda cinsiyete dayalı ayrımcılık nadiren görülürken, çevrimiçi oyun lobilerinde cinsiyeti nedeniyle toksik davranış yaşamamış bir kadın oyuncu bulmakta zorlanacaksınız. Bundan dolayı ben artık herhangi bir rekabet oyunu oynamıyorum, bu yüzden bunun şu anda yürütülen kurslarda ele alındığını duymak beni rahatlattı.
British Esports Association’ın eğitim müdürü Gary Tibbet, toksik davranışın müfredatta ele alındığını belirterek, “Her türlü toksik davranışa karşı sıfır tolerans politikamız var. Birine cinsiyetinden veya oyun içi becerilerinden kaynaklanan herhangi bir şeye dayalı olarak saldırmak yasaktır. İnsanlar, ortak bir ilgi ve tutkuyu paylaştıkları için sınıf arkadaşlarının orada olduğunu anlamaya başladıkça, bugünlerde kolejlerde çok daha kapsayıcı bir ortam görüyoruz”.
Görünüşe göre, bu kurslara katılan insanlar, oyun oynamanın dışında gerçekten yardımcı olacak becerilerin yanı sıra, çevrimiçi alanlar ve rekabetçi ortamlarla nasıl sağlıklı bir ilişki kuracaklarını da öğreniyorlar. ‘Profesyonel oyuncu’ olmaya can atan çocuklara karşı duygularınız ne olursa olsun, trol ve toksik davranışları daha başlangıç aşamasındayken kıstırmak ileriye dönük olumlu bir adımdır.
Küresel Covid-19 ile ilgili karantinaların, oyun oynamak gibi hobilere karşı bazı olumlu tutumlar geliştirmesine de yardımcı olması muhtemeldir. Aileler evde kapana kısılmışken, ebeveynler çocuklarından e-spor ve oyun hakkında daha fazla şey anlama fırsatına sahip oldular ve bu da onlarla ilgili damgalanmayı azalttı. Sonuçta, Zoom gibi görüntülü arama platformlarının dışında, çevrimiçi oyunlar, çocukların evden kimsenin çıkamadığı bir dönemde arkadaşlarıyla etkileşim kurma fırsatı sundu.
Son birkaç ay, sahip olduğumun farkında olmadığım bir eğitim önyargısına kesinlikle gözlerimi açtı. İkiyüzlü olarak, kendi derecem protez makyajı ve peruk yapımında uzmanlaştı, ki bu bilgisayar ve oyun hakkında yazmaktan çok uzak, ancak ikisinin becerilerinin ne kadar iyi örtüşebileceğine şaşıracaksınız.
Evet, bu kursların her mezununun ünlü bir e-spor atleti olması istatistiksel olarak pek olası değil, ancak üretim yöneticileri, gazeteciler ve çok daha fazlası olabilir ve bunların hepsi bir önceki nesle göre kendi yaşlarında oyunla daha sağlıklı bir ilişkiye sahip olabilirler. E-spor ve oyun endüstrisi büyümeye devam ettikçe, buna çok daha fazla ihtiyacımız olacak.
