Araştırma, ayın çarpışma parçacıklarından oluşmak yerine uzaydan yakalanmış olabileceğini öne sürüyor

Apollo astronotları, 1969’dan 1972’ye kadar aya yapılan altı misyondan fazla, 800 pound’dan fazla ay kayası ve toprağı topladı. Bu malzemenin kimyasal ve izotopik analizi, bunun Dünya’daki kaya ve toprağa benzer olduğunu gösterdi: kalsiyum açısından zengin, bazaltik ve güneş sisteminin oluşmasından yaklaşık 60 milyon yıl sonrasına tarihleniyor.

1984 yılında Hawaii’deki Kona Konferansı’nda bir araya gelen gezegen bilimciler, bu verileri kullanarak, ayın genç Dünya ile çarpışma sonrasında oluşan enkazdan oluştuğu konusunda fikir birliğine vardılar.

Ancak Penn State’ten iki araştırmacıya göre bu, ayın gerçek kökeni hikayesi olmayabilir. Yeni araştırma yayınlandı içinde Gezegensel Bilim Dergisi Penn State Behrend’de astronomi ve astrofizik profesörü Darren Williams ve Penn State’deki Uygulamalı Araştırma Laboratuvarı’nda kıdemli araştırma mühendisi Michael Zugger tarafından yazılan başka bir olasılık daha var: Ay, genç bir Dünya ile bir gezegenin yakın karşılaşması sırasında yakalandı. karasal ikili – ay ve başka bir kayalık nesne.

Williams, “Kona Konferansı 40 yıllık bir anlatıyı belirledi” dedi. Ancak sorular hala devam ediyordu. Örneğin, bir gezegen çarpışması sonucu oluşan ve enkaz yığınlarının bir halka şeklinde bir araya gelmesiyle şekillenen bir ay, gezegenin ekvatorunun üzerinde yörüngede olmalıdır. Dünyanın ayı farklı bir düzlemde yörüngede dönüyor.

Williams, “Ay, Dünya’nın ekvatoruna göre Güneş’le daha aynı hizadadır” dedi.

Araştırmacılar, alternatif ikili değişim yakalama teorisinde, Dünya’nın yerçekiminin ikiliyi ayırdığını, nesnelerden birini (ay) yakaladığını ve onu mevcut düzleminde yörüngede dönen bir uydu haline getirdiğini söyledi.

Williams, Neptün’ün uydularının en büyüğü olan Triton’u işaret ederek, bunun güneş sisteminin başka yerlerinde gerçekleştiğine dair kanıtlar bulunduğunu söyledi. Bu alanda hakim olan hipotez, Triton’un her 10 nesneden 1’inin ikili olduğu düşünülen Kuiper Kuşağı’ndan yörüngeye çekildiği yönünde.

Triton, Neptün’ün yörüngesinde geriye dönük bir yörüngede dönerek gezegenin dönüş yönünün tersi yönde hareket eder. Yörüngesi de Neptün’ün ekvatorundan 67 derecelik bir açıyla önemli ölçüde eğimlidir.

Williams ve Zugger, Dünya’nın Ay’dan bile daha büyük bir uyduyu (Merkür ve hatta Mars büyüklüğünde bir nesneyi) yakalayabileceğini, ancak ortaya çıkan yörüngenin istikrarlı olmayabileceğini belirlediler.

Sorun, “yakalama” yörüngesinin (ayın takip ettiği yörünge) bir daire yerine uzatılmış bir elips olarak başlamasıdır. Zamanla aşırı gelgitlerden etkilenen yörüngenin şekli değişti.

Williams, “Bugün Dünya’nın gelgiti ayın önünde” dedi. “Yükselen sular yörüngeyi hızlandırıyor. Ona bir nabız atıyor, biraz hız veriyor. Zamanla ay biraz daha uzaklaşıyor.”

Ay, yakalandıktan hemen sonra olacağı gibi Dünya’ya daha yakınsa etki tersine döner. Gelgit değişikliklerini ve yörüngenin büyüklüğünü ve şeklini hesaplayan araştırmacılar, ayın başlangıçtaki eliptik yörüngesinin binlerce yıllık bir zaman diliminde daraldığını belirledi.

Yörünge de daha dairesel hale geldi ve ayın dönüşü, bugün olduğu gibi Dünya etrafındaki yörüngesine kilitlenene kadar yolunu yuvarladı.

Williams, bu noktada gelgit evriminin muhtemelen tersine döndüğünü ve ayın yavaş yavaş uzaklaşmaya başladığını söyledi.

Ay’ın her yıl Dünya’dan 3 santimetre uzaklaştığını söyledi. Ay, Dünya’dan şu anki uzaklığında (239.000 mil) artık güneşin yerçekiminden önemli bir çekiş hissediyor.

Williams, “Ay artık o kadar uzakta ki hem Güneş hem de Dünya onun dikkatini çekmek için yarışıyor” dedi. “İkisi de onu çekiyor.”

Hesaplamaları, ikili değişimle yakalanan bir uydunun matematiksel olarak Dünya’nın ayı gibi davranabileceğini gösteriyor. Ancak ayın bu şekilde ortaya çıktığından emin değil.

“Kimse ayın nasıl oluştuğunu bilmiyor” dedi. “Son kırk yıldır, bu noktaya nasıl ulaştığına dair bir olasılığımız vardı. Şimdi ise iki tane var. Bu, daha fazla çalışma için yeni sorular ve fırsatlardan oluşan bir hazinenin kapısını açıyor.”