Birkaç gün önce cüzdanımı kaybettim. Pazar günü, arkadaşımın doğum günü yemeğinin olduğu gece yanımda olduğunu hatırlıyorum çünkü kartımı bırakan bendim. Belki de Pazartesi günü yanımdaydı. O zamanlar Lyft ile eve gitmek dışında hiç para harcamadım, ki bu yolculukta kartınızı çekmeniz gerekmiyor, bu yüzden emin olmanın bir yolu yok. Ve para harcadığımda bile (bakkalda bir kasa La Croix, çamaşırhaneye gitmenin ödülü olarak bir buzlu latte) cüzdanım denklemde hiçbir zaman yer almadı. Neredeyse her alışverişimde Apple Pay kullanıyorum, hem kolay ve kullanışlı olduğu için hem de cüzdanımın aksine telefonum olmadan yaşayamayacağım bir şey olduğu için.
Çarşamba gününe kadar cüzdan eksikliğim bir sorun haline gelmedi. Bir toplantıya gitmek için metroya binmem gerekmedi, söz konusu toplantıda kahve almak için de gerekmedi. Şehir merkezine gitmek için trene binmem gerekmedi Sınır‘nin ofisi — binaya girmek için kimliğime ihtiyacım olduğu ortaya çıktı, ancak bunun etrafından dolaşmanın bir yolunu bulduk. (Resepsiyon görevlisine telefonumdaki ehliyetimin fotoğrafını gösterdim.) Cüzdansız varoluşum o gece yine bir sorun olabilirdi: Arkadaşlarımla buluşmak için bara bisikletle giderken, kapıda veya içki sipariş ederken geri çevrilip çevrilmeyeceğimi merak ediyordum. Çevrilmedim. Ertesi gün, bir şarap barında, bir arkadaşımla paylaştığım şişenin payımı ödemek için telefonumu kullandım.
Cüzdanım olsun ya da olmasın, yine de dolaşabiliyorum. En önemlisi, yine de para harcayabiliyorum. Tamamen sorunsuz bir süreç — harcamalarım konusunda daha unutkan ve daha dikkatsiz olmamı sağlayan bir süreç.
Apple, temassız ödeme sistemini 2014 yılında kullanıma sunarak, bir kartı kaydırmanın “oldukça eski ödeme sürecini” altüst edeceğine söz verdi. CEO Tim Cook o zamanlar, “Tüm süreç, ister kredi ister banka kartı olsun, bu küçük plastik parçasına dayanıyor,” demişti. “Tamamen açıktaki sayılara, modası geçmiş ve savunmasız manyetik arayüze -bu arada, elli yıllık bir arayüz- ve hepimizin pek de güvenli olmadığını bildiği güvenlik kodlarına güveniyoruz.”
Yıllarca, çoğunlukla inatçılıktan dolayı, ortaya çıkan sayılara ve güncel olmayan arayüze güvenmeye devam ettim. 20 yaşındaydım ve çok kötüydüm Apple Pay ilk çıktığında sahip olduğum az miktardaki para. Her şeyden önce, satın alımlarımın Daha sürtüşme, daha az değil. Harcadığım her kuruş değerliydi. Tüm harcamalarımı küçük bir deftere yazıyordum, iyi bir ölçü için renk kodluyordum. Kendimi paramın nereye gittiğini düşünmeye zorlayarak, daha az harcamaya kendimi utandırıyordum.
Yine de, cüzdanımı sürekli kaybediyordum. Sonraki yaz iki aylık bir süre boyunca onu metroda unuttum, Facebook’ta beni takip eden nazik bir yabancı tarafından bana geri verildi ve sonra onu bir daha hiç görmediğim Yankee Stadyumu’nda bıraktım. Ancak cüzdanımı kaybetmenin sonuçları oluyordu ve bu sonuçların tehdidi – MetroCard’ımı kaybetmek, kendime öğle yemeği alamamak, arkadaşlarımla dışarı çıkamamak – beni biraz daha dikkatli yaptı.
Sonunda Nisan 2020’de pes ettim, ama tamamen kendi isteğimle değil. O zamanlar ne olduğunu biliyorsunuz – size hatırlatmama gerek yok. Ama sahneyi hazırlamama izin verin: İyi markete 20 dakika yürüdüm, içeri alınmak için 30 dakika daha sırada bekledim (başka bir zamandı!), bir haftalık yiyecek aldım ve kasaya geldiğimde fark ettim ki… Cüzdanım yanımda değildi. Ev arkadaşımı aradım, o da Apple Pay’e yazarken bana kredi kartı numaramı görev bilinciyle okudu. Ne yazık ki, hiç arkama bakmadım.
Cüzdanımı sürekli kaybetmem Apple’ın suçu değil, ancak Apple’ın tek ihtiyacınızın telefon olduğu bu yeni dünyayı başlatma konusunda bir sorumluluğu var. Bazı açılardan, ben bir tür Apple tüketicisiyim: cüzdan yok, kimlik yok, sadece Apple Pay ve titreşimler.
Ve şimdi buradayım, her zamankinden daha unutkan, temassız ödemelerin norm haline geldiği bir dünyanın yardımı ve desteğiyle. Bu sabah cüzdanımı bir tote çantanın dibinde buldum. Ancak kredi kartım hala kayıp, ama bunun pek bir önemi yok.
