‘Çirkin Üvey Kardeş’in Yönetmeni, “Vahşeti Doğru Anlamak” İçin Nasıl Çalıştığını Anlatıyor

Çirkin Üvey KardeşBlichtfeldt’in -prömiyeri Sundance’te yapılan ve Berlinale’nin Panorama bölümünde gösterilecek olan- ilk uzun metrajlı filmi, Cinderella’nın kardeşinin bakış açısı ve onun sevgi ve kabul için gerekli gördüğü güzelliğe ulaşmaya yönelik korkunç arayışı aracılığıyla klasik peri masalını yeniden çerçeveliyor.

Blichtfeldt’in filmi, Grimm Kardeşler’den (Külkedisi versiyonunda ünlü terliğe uymak ve prensi kandırmak için ayaklarını kesen üvey kız kardeşleri de içeriyor) ve David Cronenberg’in içgüdüsel vahşetinden eşit derecede ilham alan Blichtfeldt’in filmi, yeni bir feminist dalgasına bir ekleme daha yapıyor. vücut korkusu ve Coralie Fargeat’ınkiyle güzel bir çifte fatura olur Madde. Fargeat’ın filminde Demi Moore’un kendisine uyguladığı yüksek teknolojili, Ozymepic benzeri enjeksiyonların yerine, üvey kardeş Elvira’nın (Lea Myren) onu zayıflatmak için yuttuğu tenya yumurtası biçiminde düşük teknolojili bir parazitimiz var. Blichtfeldt şöyle diyor: “Elvira’nın yumurtayı yemesi, onun o nesneleştirici bakışı içselleştirmesinin bir metaforu. İçindeki o solucan onu hem mecazi hem de fiziksel olarak yiyor.”

Blichtfeldt konuştu Hollywood Muhabiri Cinderella mitini bir vücut dehşeti masalına dönüştürmek, “kanı doğru şekilde vermek” için kullandığı özenli pratik efektler ve neden Disney’inkinden ziyade kendi yaklaşımının evrensel çekiciliğe sahip olduğunu düşündüğünü anlatıyor. “Sadece bir tane Külkedisi var. Geri kalanımız ise ayakkabıya sığmaya çalışan çirkin üvey kızkardeşleriz.

Cinderella’nın hangi versiyonuyla büyüdünüz?

Norveç’in kuzeyinde, yolun ufukta bittiği, etrafta başka çocukların olmadığı, çok izole bir yerde bir evde büyüdüm. Ve ailemin her şeyi kitaplarla ilgiliydi. İlk kez film izlemeye başladığımda 13 yaşımdayken kombine bir VHS/DVD oynatıcımız oldu. Ondan önce her şey kitaplarla ilgiliydi. Fırtına olsa çalışmayan tek kanallı bir televizyonumuz vardı. fırtınaydı. Ancak Norveç’te her Noel’de Cinderella’nın Çekçe versiyonu film versiyonunu izleme geleneği var. Buna denir Cinderella’ya Üç Dilek (1973). İzlemeye başladığımda ne kadar gençtim bilmiyorum ama ergenlik öncesi dönemde kardeşlerimle birlikte gördüğümü ve onu büyülü bulduğumu hatırlıyorum. Komik ve çok başka bir dünyaya ait. Aynı anda çok gerçek ve gerçek dışı. O dönemin Doğu Avrupa masal sinemasını gerçekten çok seviyorum. Gerçek mekanlarda çekiliyorlar ve hepsi canlı aksiyon ama kostümler ve özel efektler bir nevi gerçek dışı, tekinsiz, çok büyülü ve güzel, paralel bir evren gibi.

Her şeyin gerçek dışı olduğu, bu kadar cesur kaliteye sahip hiçbir şeyin olmadığı Disney ya da diğer Amerikan masalları gibi değil. Bunun kendine has bir çekiciliği var ama ben her zaman bu tarza kapıldım. Ayrıca üzerimde çok büyük bir etki yarattığını anladığım bir kitabım da vardı; çocukluğumda okuduğum ilk kitaplardan biri olan Cinderella’nın Grimm Kardeşler versiyonu. Birkaç yıl önce bu film fikri aklıma geldikten sonra kitabı tekrar buldum ve içinde şu görüntü var: Kız kardeşlerden biri prensle birlikte at üstünde, ayağında terlik var ve üzerinden büyük kan damlaları düşüyor. ayakkabı. Bir türlü aklımdan çıkaramadığım bir görüntü.

Hikayenin senaryosunu değiştirip Sindirella’yı çirkin üvey kız kardeşin bakış açısından anlatma fikri nereden geldi?

Beden imajıyla sorun yaşayan ve kadınsılığa uyum sağlamakta zorlanan kadınlara her zaman hayran olmuşumdur ve onlarla empati kurmuşumdur. Önceki çalışmamda, bu karakterleri, onlarla empati kurabileceğiniz ama aynı zamanda onları güzel olarak görebileceğiniz, güzelliğin ne olduğuna ve bu mücadeleleri vermenin bize ne yaptığına dair fikirlere gerçekten meydan okuyabileceğiniz bir şekilde göstermeye çalıştım.

Sanki yaratıcı şekerlemelerimden birini yapıyormuşum gibi oldu ve aniden kısa filmlerimden birindeki bu karakter, Sarah, [6 foot tall] dolgun, güzel bir kadın, bu Cinderella kostümü içinde ve işte prens geliyor. Böylece mükemmel bir şekilde uyan terliği giyiyor ve koşarak dışarı çıkıyor. Prens onu hiç ağırlığı yokmuş gibi ata bindiriyor ve sonra binmeye başlıyorlar. Sonra aşağı bakıyor ve ayakkabının kanla dolu olduğunu görüyor. Şunu fark ediyor: “Ben Cinderella değilim. Ben Üvey Kardeşim. Ayakkabıyı sığdırmak için ayak parmaklarımı kestim.” Uyandım ve şunu fark ettim: Bu benim. Ben çirkin üvey kız kardeşim. Sadece giydiğim için değil [size 11] Ayakkabılarımı kendim giyiyorum ama aynı zamanda bu idealleştirilmiş kadınlık biçimine uymayı da arzuladığım için. Uyum sağlamak mümkün değil ama özlem o kadar büyük ki. Çünkü sevilmeye çalışıyorsun, biliyor musun? Ama sadece bir tane Külkedisi var. Geri kalanımız ise ayakkabının içine sığmaya çalışan çirkin üvey kızkardeşleriz. O andan itibaren bunun benim ilk uzun metrajlı filmim olacağını biliyordum.

İlginçtir ki filminizde bakış açınızı değiştirseniz de yine de masaldaki olaylara oldukça yakın duruyorsunuz.

Cinderella’nın farklı versiyonlarını birleştirme özgürlüğünü kullandım. Grimm Kardeşler, kız kardeşlerin dışı güzel, içi ise çirkin olarak tanımlıyor ki, bunun hala çok ilginç olduğunu düşünüyorum. Bir de Disney’in ilham aldığı Fransız Charles Perrault versiyonu var. Disney, güzelliği ve nezaketi bir tarafa, fiziksel ve içsel çirkinliği diğer tarafa bağlama fikrini ekledi. Bunu daha önce peri masallarında cadılar ve büyük burunlarıyla görmüştünüz, ancak Disney bunu gerçekten açıkça ortaya koyuyor.

Ancak Cinderella bir peri masalı olduğundan orijinal versiyonu yoktur. Benim için soru şuydu: Benim bu konuya bakış açım nedir? Üvey kız kardeşimi sadece bir arketip değil, üç boyutlu bir karakter haline getirmek benim için gerçekten önemliydi. Şöyle düşündüm: Peki ya bu arketipin arkasındaki gerçek kişiyle tanışsaydık? Onu yeni bir Cinderella’ya dönüştürmemek de benim için önemliydi; o iyi biri, Cinderella ise kötüydü. Bir Amerikan filmi vardı [2002’s Confessions of an Ugly Stepsister] bu üvey kız kardeşin yanlış anlaşıldığını, aslında çok nazik olduğunu gösteriyor. Ama benim için onun masalın üvey kız kardeşi olması önemliydi. Yani filmin yarısında tenya yumurtasını yuttuğunda, işte o zaman gerçekten peri masalına adım atıyorsunuz. Cinderella, Cinderella’ya dönüşür ve Elvira, kötü üvey kız kardeş olur.

Aslında bu üç boyutlu dünyaya yerleştirilmesi en zor karakter Cinderella’ydı. Onun da karmaşık bir karakter olmasını istedim. Bir noktada karakterinin kilidini açacak anahtar olan bir cümle buldum: Cinderella için her şey doğal olarak gelir. Güzelliği, duyguları, hayvanlara karşı nezaketi, o çok doğal. Ve Elvira değil. Elvira için her şey zordur. Sanırım hepimiz bununla ilgili olabiliriz. Hepimizin her şeyin yerli yerine oturduğu arkadaşları olmuştur.

Başlangıçta bunu bir korku filmi ve aynı zamanda vücut korku filmi yapma fikri miydi?

Bu fikir aklıma geldiği sıralarda David Cronenberg’i keşfettim ki bu benim için çok önemliydi. Film okulundaydım ve ben mücadele ediyordum. Bu temam vardı, bu ses ve bakış açım vardı ama hangi filmi yapacağımı, tarzımın, zevkimin ne olması gerektiğini bilmiyordum. Sonra Noel tatili sırasında tökezledim [David Cronenberg’s] Kaza (1996) Norveç ulusal televizyonunda, Noel’de yayınlamak için tuhaf bir seçimdi ve içgüdüsel olarak çok etkilenmiştim ve çok ilgimi çekmişti. Hiç korku filmi izleyemedim. Atlama korkularını yapamam. Karanlıktan korkuyorum. Lunapark yapmıyorum. Ancak vücut korkusuyla ilgili çok ilgi çekici bir şey vardı.

Cronenberg’in filmografisinin tamamına daldığımda bunun hikayelerimde nasıl kullanmak istediğim bir şey olduğunu görmeye başladım. Onun tarzı temalarımla o kadar bağlantılıydı ki, çünkü bu, bedenlerdeki insanlarla, uğraşmak zorunda oldukları gerçek bedenlere sahip olmakla ilgiliydi. İzleyici olarak bu karakterlerle onların bedensel deneyimleri aracılığıyla ilişki kuruyoruz. Sonra, bu bedensel deneyimlerin metaforlar ve derin felsefi fikirlerle dolu olduğu daha da derin bir katman var. Cronenberg bu seviyede deli. Şöyle düşündüm: Karakterlerimden biriyle böyle bir hikaye anlatmak ne kadar güzel olmaz mıydı? Cinderella’nın Grimm Kardeşler versiyonu da vücut korkusudur. Ancak filmimdeki her vahşet parçasının sadece vahşet için orada olmadığından, benim için çok ilginç ve önemli olan bu fikirleri, bu metaforları taşıyacağından emin olmak istedim.

Cronenberg’inki gibi sizin filminizdeki vahşet çok içten geliyor. Bunların hepsi pratik etkiler mi?

Evet. Ayrıca Dario Argento’nun ve onun vücut korkularının da büyük bir hayranıyım. Pratik efektlerle ilgili bir şeyler var, aslında biraz sahte veya biraz yanlış görünen bir efektle ilgili bir şeyler var, bu onu daha gerçek veya daha korkutucu hissettiriyor çünkü onu gerçekten kontrol edemiyor veya yerleştiremiyorsunuz. Ama aynı zamanda tamamen gerçek olmadığı için onu beğendiğimize dair bir teorim de var. Bu, seyirciyle yaptığınız bir sözleşme gibidir: Bunun gerçek olmadığını biliyoruz, bu yüzden ona bakıp keyif almaya cesaret edebiliriz. Fazla gerçekçi yaparsanız izlemeniz mümkün olmuyor.

Pornografik hale geliyor.

Kesinlikle.

Pratik efektler açısından çekmesi en zor sahne hangisiydi?

Bu, Avrupa sistemi kapsamında yapılan bir ilk özellik olduğundan, bunun için alabileceğiniz bütçenin bir sınırı vardır. Ekonomik kısıtlamalar vardı ve çok sıkışık bir programımız vardı. Ama bir vücut korku filmi yapamayacağımı ve kanın boktan olamayacağını biliyordum.

Yani ayak parmaklarını kestiği sahne için tam bir günü, yani 12 saati kullandık. Solucanı kustuğu sahne için bütün günümüzü kullandık. İhtiyacımız olan pratik şeylere sahip olduğumuzdan emin olmak için bu sahneleri tam olarak hikaye taslağı haline getirdik, ancak bu hala çok teknik ve çok zaman alıyor. Bu sahnelerin dilini bulmak benim için gerçekten eğlenceli bir süreçti. Sanırım o gün hikaye taslağının yarısını çöpe attım, sadece yeniden düşündüm, neyin mümkün olduğunu yeniden düşündüm. Filmde bazı VFX’ler var, temizlemeler ve bunun gibi şeyler var. Ancak Lars von Trier’in tüm filmlerini yapan efsanevi VFX süpervizörü Peter Hjorth ile çalıştığım için çok şanslıydım. Ve oldukça pratik yanlısı etkiler. Bir bilgisayarın veya bilgisayarın arkasındaki kişinin asla koymayı düşünmeyeceği pratik etkilere sahip bu garipliklere, bu hatalara sahip olduğunuzu, ancak aslında bu şeyleri canlandıran şeyin bu olduğunu söylüyor.

Filminiz güzellik mitini veya Cinderella mitini yapıbozuma uğratıyor. Bunun genç kadınların bu hikayelere bakışı üzerinde bir etkisi olabileceğini düşünüyor musunuz?

Umarım! Bu yüzden izleyiciye ulaşmak ve onları etkilemek için film yapıyorum. Ama ondan ne çıkaracağınızı seçebilirsiniz. Bu filmde bir ahlak dersi var ama bu ahlaki değil. Ben de o kostümlere bayılıyorum! Vücut dehşetinden sonra bu filmde çalışırken en sevdiğim şey kostümlere girmekti. İki yılımı araştırma yaparak, Londra’daki Victoria Albert Tasarım Müzesi’ne giderek ve moda tarihine dalarak geçirdim.

Peri masallarının çekici pek çok yönü var ve bence bu hikayeler harika ama aynı zamanda bazı yönlerini de yapısöküme uğratmak istiyorum. Peki neden görünüşümüze ve görünüşümüze bu kadar değer veriyoruz, neden kendimizi obje olarak görüyoruz?

Filmin ortasında bir karakter Elvira’ya “önemli olanın içerisi olduğunu” ama onun cesur olduğunu çünkü “içeride olduğunu bildiğin şeyle eşleşecek şekilde dışını değiştirdiğini” söylüyor. Sanırım günümüzden bildiğim dil bu, güvensizliklerimizden faydalanan dil. Gerçek güzellik iç tarafta olabilir ama insanlara verdiğimiz gerçek değer onların dış görünüşlerine bağlıdır. Elvira’nın yumurtayı yemesi, onun nesneleştirici bakışı içselleştirmesinin bir metaforudur. İçindeki o solucan onu hem mecazi hem de fiziksel olarak yiyor.