Bir gurme olsanız da olmasanız da, Tarla Dalal adının sizde bir akor çalması için iyi bir şans var; Rahmetli uzman, o zamanlar Hindistan’da bir ev ismiydi. Dalal, çeşitli dillerde 100’den fazla yemek kitabı yazdı, popüler yemek programlarında yer aldı, yemek dersleri verdi ve sonraki yıllarında sansasyonel bir internet takipçisi oldu. Aktör Huma Qureshi, biyografik Tarla’da çok ünlü vejetaryen şefin yerine geçiyor.
Film, öncelikle Dalal’ın sıradan bir ev hanımından bir ev ismine dönüşme yolculuğunun başlangıcına odaklanıyor ve başarılı yemek programı sonrasındaki muazzam başarısına çok fazla odaklanmıyor. İlginç bir şekilde, biyografik film, hayatta bir şeyi başarmaya kararlı, bunun ne olabileceğinden tam olarak emin olmayan genç Tarla Dalal’ın olağanüstü yolculuğu için bir arka plan hazırlamasıyla bir sınıfta açılıyor. İşte biyografi hakkında spoiler içermeyen incelemem.
Huma Qureshi, Gujarati şefinin ikna edici bir tasvirini sunuyor
Aktör Huma Qureshi (Monica, O My Darling), sadece Gujarati aksanı ve görünüşüyle değil, aynı zamanda şefi yetenekli bir şekilde taklit eden vücut diliyle ikna edici bir şekilde Dalal’ın yerine geçti. Orta sınıf bir ailenin hiç bitmeyen ev işleriyle uğraşan tipik bir ev hanımı olarak başlar. Qureshi ayrıca Dalal’ın kendine güvenen ve neşeli kişiliği ile Hint toplumunun derin ataerkil planına meydan okumaya hazır bir kadının sinirliliği arasında doğru dengeyi bulmuş görünüyor.
Karakteri ayrıca, özellikle kocasının vejeteryan olmayan yiyecekler tüketmesinden duyduğu rahatsızlık söz konusu olduğunda, tabağa biraz komik bir soluk getiriyor. Film ilerledikçe, Qureshi, karakterinin duygusal katmanlarını kademeli bir hızda dikkatlice açmıştır.
İlk yarıda tat yok (kelime oyunu amaçlı)
Dalal ailesi için her şeyin mucizevi bir şekilde yerli yerine oturduğu filmin büyük bir bölümü çocuklar için kendini iyi hissettiren bir film olarak karşımıza çıkıyor. Hikaye, oraya buraya serpiştirilmiş birkaç zorlukla bile çok tatlı geliyor. Ataerkil diyalogları olan kötü karakterler bile hiçbir noktada kendilerini çok tehdit edici hissetmiyor.
İlk yarının, Dalal’ın hayat hikayesinin tahmin edilebilir bir olay örgüsüne sahip, aşırı basitleştirilmiş bir versiyonu gibi olduğunu söylemek yanlış olmaz. Filmin daha gerçekçi bir tat kattığı ikinci yarıdır – neredeyse mecazi rüya gibi balonun patlaması gibi, insan duygularının karmaşık bir kokteyline yol açar.
Tipik bir ataerkil yulaf lapası
Daha önce de belirtildiği gibi, film tipik ataerkil diyaloglarda dikkatli bir şekilde kayma şansını kaçırmıyor. Yemek pişirmenin kadınların söylenmemiş bir görevi olarak etiketlenmesinden, kırılgan egoları yalnızca bir kadının başarılı olduğu fikrinden rahatsız olan Hintli erkeklere kadar, filmde bir kamyon dolusu klişe var. Diyalogların bir kısmı, doğrudan Hint drama filmlerinde aşırı kullanılan Bollywood’un klasik diyalog kitabından geliyor gibi görünüyor.
Bununla birlikte, Morli Patel tarafından zekice canlandırılan Dalal’ın pek de destekleyici olmayan annesi biçiminde gösterilen, kadınlarda şartlandırılmış ataerkil tavrın dikkatli tasvirinden özellikle etkilendim. Patel’in çok fazla ekran süresi olmasa da mesajı yüksek sesle ve net bir şekilde iletmesi yeterli.
Filmde ataerkillikten bahsetmişken, Sharib Hashmi’nin (Aile Babası) canlandırdığı Tarla’nın kocası Nalin Dalal tatlı bir soluklanma getiriyor. Karakteri, tipik bir Hintli erkeğin ayakkabılarını bir kenara bırakarak partnerini tam olarak desteklemekten ve cesaretlendirmekten korkmuyor.
Cıvıl cıvıl bir nostalji tabağı
Filmde en çok sevdiğim şey, izleyiciyi 1960’ların tipik bir orta sınıf ailesinin evine götüren geçmiş günlere ait nostalji tabağıydı. Küçük dekoratif gösteri parçalarından, kumaşlara, günlük eşyalara ve moda trendlerine, hatta otomobillere ve radyo melodilerine kadar sahne ve set tasarımına çok dikkat edildi. Sanat departmanı Tarla’da etkileyici bir iş çıkardı.
Popüler Reynold’s beyaz gövdeli ve mavi kapaklı tükenmez kalem, köpek şeklindeki Kalsiyum Sandoz şişeleri ve o dönemin çocukların doğum günü partilerinde görülen neredeyse ritüelistik krep kağıt süslemeleri görünce gülümserken buldum kendimi.
Karar
Genel olarak, film, merhum Padma Shri ödülü sahibinin hikayesini sergilemek için ciddi bir girişimdir, ancak gerçekçi bir biyografinin baştan çıkarıcı tatlarını biraz kaçırır. Kariyerinin oldukça küçük bir bölümünü kapsıyor ve Tarla Dalal’ın gerçekte ne kadar büyük bir ünlü haline geldiğine dair bir fikir vermiyor.
Gösterilen olağanüstü başarılarından birkaç parça, jeneriklerden önce metin olarak yaymak yerine daha güçlü bir etki yapmış olabilir. Tarla Dalal’ın kim olduğu hakkında hiçbir fikriniz yoksa, bu filmi izledikten sonra bile onun ikonik yolculuğunu tam olarak anlayamayabilirsiniz.
Ayrıca filmin, Dalal’ın onlara Hint havası kattığı uluslararası mutfaklarla ilgili alkışlanan mutfak deneylerini kapsamadığını öğrendiğimde biraz hayal kırıklığına uğradım. Sinematografi açısından, film birkaç cezbedici yemek çekimi sunsa da, içimdeki gurme ekranda birkaç lezzet daha görmeyi çok isterdi. Sonuç olarak, Tarla görsel bir nostalji ziyafeti ve film muhtemelen Tarla Dalal’ın tariflerine bakmanıza neden olacak.
