Örneğin, 2023’ün başında dünyanın en büyük çip üreticisi TSMC, Phoenix, AZ yakınlarında üçüncü bir çip üretim tesisinin inşaatına başladı. TSMC’nin üç Arizona tesisi temsil edildi amiral gemisi projeleri CHIPS Yasası için. Ancak TSMC projesi durdu ve şirket, tamamlanma tarihini 2025’e ertelediğini duyurdu. vasıflı işgücü bulma sorunları.
McKinsey’e göre inşaatın iki ila üç yılı, ekipmanın kurulumu ve geliştirilmesi bir yıl veya daha fazla ve bazı ileri teknoloji tesislerin inşası 20 milyar dolardan fazla zaman alıyor. Ve bir fabrikayı çalışır hale getirmenin her aşaması, değişen sayılarda farklı türde yetenekler gerektirir. İnşaat işçileri inşaat aşamasında hayati öneme sahiptir; mühendisler ve teknisyenler ise inşaatın son aşamalarında ekipman ve proses hatlarını tasarlamak ve kurmakla yükümlüdür.
Operasyonlar başladıktan sonra mühendis ve teknisyenlerin çeşitli alanlardaki rolleri doldurması gerekiyor: üretim, entegrasyon ve verim, merkezi laboratuvarlar, tesisler, kalite güvence, ürün yönetimi, endüstri mühendisliği ve daha fazlası. Örneğin, ayda 20.000 ila 45.000 plaka kapasitesine sahip son teknoloji bir fabrikada 1.100 ila 1.350 arasında mühendis ve yaklaşık 950 ila 1.200 teknisyen istihdam edilecektir.
Tesislerin inşası el emeği eksikliğinden etkilenebilirken, fabrikalar inşa edildikten sonra asıl soru şu: “Yeterli teknisyen ve mühendis olacak mı?” Gartner Research’ün başkan yardımcısı analisti Gaurav Gupta şöyle konuştu: Son kırk yılda ABD kıyılarında çip üretiminde yaşanan düşüşün, üniversite öğrencilerinin bu alana girme konusunda ilgisiz kalmasına yol açtığını söyledi.
Gupta, “Intel, TSMC ve Samsung’un tümü üniversiteler ve devlet kolejleriyle ortaklık yapıyor ve iş fırsatları açıldığında ve öğrenciler bunu gördükçe işler düzelecektir” dedi. “Geçenlerde tartışılan konulardan birinin yetenek olduğu bir konferanstaydım ve çip firmalarının ilgi çekmemesinin bir nedeni de, onların reklamını düzgün yapmamaları.”
Bununla birlikte, potansiyel olarak daha büyük bir uzun vadeli sorun, yeni nesil öğrenci ve işçilerin yarı iletken endüstrisine girdikçe farklı önceliklere sahip olmaları ve Gupta’ya göre çip üreticilerinin yetenek açısından rekabetçi kalabilmek için uyum sağlamaları gerekmesidir.
