Ryuichi Sakamoto, ölmeden önce sonunun geldiğini bilerek son bir performans planladı. Pop müzik, film notaları, deneysel ve ambiyans bestelerinden oluşan külliyatından kariyerini kapsayan bir seçkiyi içeren film, birçok şarkıyı solo piyano için yeniden düzenliyor; Sakamoto’nun çalışmalarının gücünün ve değişkenliğinin bir göstergesi. Sakamoto yaptığı basın açıklamasında, set listesinin genellikle planladığından çok daha ileride kilitlendiğini söyledi. Şöyle açıkladı: “Yönetmen Neo Sora oldukça katıydı.”
Biraz şaka gibi. Neo Sora, Sakamoto’nun 33 yaşındaki oğlu ve bestecinin son konserinin çekimini istediği kişi. Teknik olarak bu isteği yapan kişi Sakamoto’nun uzun süredir menajeri olan Norika’ydı. (Norika aynı zamanda Sora’nın annesidir.)
Zamanlama pek iyi değildi. Sora kendi ilk uzun metrajlı filminin ön prodüksiyonunun ortasındaydı. Ama aile her şeyden önce geldi. Sakamoto birkaç yıldır rektum kanseriyle mücadele ediyordu ve sağlığı kötüye gidiyordu.
Sora, annesinin şöyle dediğini hatırladı: “‘Dinleyin, eğer bu çekim aralığını kaçırırsak, bunu bir daha yapamayacakmışız gibi hissediyorum.” “’Peki lütfen bunu yapabilir misin?’”
Kabul etti, kendi filmini beklemeye aldı ve birkaç ay sonra sonunda ne olacağı üzerine çalışmaya başladı. Ryuichi Sakamoto | başyapıtDünyanın en etkili ve ünlü müzisyenlerinden birinin kalıcı izlenimi.
Kariyeri kapsayan bir konser filminin, örneğin Taylor Swift’in maksimalist ticari gösterisine benzemesini veya Talking Heads’in yaramazlıklarından notlar almasını bekleyebilirsiniz. Anlamlı Olmayı DurdurGeçen yılın sonlarında A24 tarafından sinemalarda yeniden gösterime girdi. Ama ilham kaynakları başyapıt daha mütevazıydılar. Sora, virtüöz piyanist Glenn Gould ve şef Leonard Bernstein’ın 60’lı yıllardaki performansını izledi. Yaratıcı Sanatçıaynı zamanda dramatize edilmiş Glenn Gould Hakkında Otuz İki Kısa Film. Öğrendiği şey, sinematografinin görsel dilini basitleştirerek izleyiciyi müziğe daha fazla dikkat etmeye zorlayacağıydı. Bunun üzerine Sora hikaye taslağı oluşturmaya başladı ve Sakamoto’yu istediğinden daha ilerideki bir set listesine bağlı kalmaya zorladı.
Babasıyla çalışmak zor muydu? Sora setteki ilişkilerini profesyonel olarak nitelendirdi: Sakamoto film yapımına ilişkin not vermedi ve Sora da performansa ağırlık vermedi. “Sanırım bana olan güveninin bir göstergesi olarak çekim süreciyle ilgili bana hiçbir şey söylememesini kabul ediyorum” dedi.
Eylül 2022’de bir haftadan biraz uzun bir sürede çekildi. başyapıt yedek ve samimi bir film. Tamamen siyah beyaz olan konser, kuyruklu piyanonun arkasında performans sergileyen bir adamdan ibaret. Ancak kamera dışında, ünlü NHK Yayın Merkezi’nin Tokyo’daki 509 Stüdyosu’nda otuzdan fazla kişiden oluşan bir ekip mümkün olduğunca sessiz olmaya çalışıyordu.
Filmle ilgili birçok kararda olduğu gibi yer de Sakamoto’nun seçimiydi. Stüdyonun “Japonya’daki en iyi akustiğe” sahip olduğuna inanıyordu. Ancak aynı zamanda belirli zorlukları da beraberinde getirdi. Eski ahşap zeminler gıcırdıyordu, bu da tüm ekibin (Japonca ve İngilizce konuşanlardan oluşan bir karışımı) çorap giymesi ve ayakkabı giymemesi gerektiği anlamına geliyordu. Stüdyo bir yayın kulesinde olduğundan radyo dalgası yayan ekipmana izin verilmiyordu, bu da her şeyin fiziksel olarak birbirine bağlı olması gerektiği anlamına geliyordu. (“Çok sayıda tel güreşçisinin olması gerekiyordu” ve daha fazla insan, daha fazla insanın gürültü yapması anlamına geliyordu.)
Ve bir de Sakamoto’nun kendi fiziksel sınırları vardı. Günde yalnızca birkaç çekim yapabiliyordu. Sora şunları hatırladı: “Artık o kadar iyi çalamadığı bazı şarkılar vardı. Parmakları o kadar becerikli değildi ve sanırım bunun bir kısmı, aldığı ilacın yan etkilerinden ve ekstremiteleri etkilemesinden kaynaklanıyordu.” Sakamoto, acısını hafifletmek için parmaklarına Vazelin sürüyordu.
Çekimlerden sonra yazdığı aynı açıklamada Sakamoto, performansın vücudunda ne kadar zor olduğunu detaylandırdı. “Sonrasında kendimi tamamen boşlukta hissettim ve durumum yaklaşık bir ay boyunca kötüleşti” diye yazdı. “Yine de, ölmeden önce memnun kaldığım bir performansı kaydedebildiğim için kendimi rahatlamış hissediyorum.” Mart 2023’te öldü.
Sora ile filmin vizyona girmesinden önce ve Sakamoto’nun vefatından neredeyse bir yıl sonra New York’ta tanıştım. Henüz adı belirlenmemiş ilk uzun metrajlı filmini bitirmek üzereydi; yapımını kısa bir süreliğine askıya almıştı. başyapıt. Sora bana filmin, biri politik olarak bilinçli hale gelirken diğerinin kasıtlı olarak cahil kalması nedeniyle birbirlerinden ayrılan iki arkadaşla ilgili olduğunu söyledi. On yıldır bunun üzerinde çalışıyor ve bu yıl festivallere sunmayı umuyor.
“Ben istemedim başyapıt Sora, “İlk önce ortaya çıkmanız gerekiyor, ancak bu tür şeylere gerçekten çok fazla yardım edemezsiniz veya kontrol edemezsiniz” dedi. “Her zaman insanların beni babamdan ayrı olarak yaptığım bir şey yüzünden tanımasını istedim.”
müdürü olmasına rağmen başyapıt, Sora bunun üzerinde yazarlık iddiasında bulunmak konusunda isteksiz. Sora, “Onun yapmak istediği şey için bir kanal olmaya çalışıyordum ve sanırım onun yapmak istediği şey bir konserdi” dedi.
Her ne kadar birçok seçenek (konsept, konum, parçalar) Sakamoto’ya ait olsa da, baştan sona Sora’nın ustaca elini görmezden gelmek zor. başyapıt. Her zaman olağanüstü bir sanatçının son performansı olması amaçlanan film, kasvetli bir olay gibi gelmiyor. Sakamoto bazı parçaları bitirmek için çabalarken, parmakları eskisi gibi olmasa da, hasta bedeninden enerji çekilse bile, şarkının son notasına ulaştığı her seferde bir zafer duygusu hissediliyor. Ardından gelen sessizlik o kadar çok şey aktarıyor ki – idamın getirdiği rahatlama, bir anlık coşku.
Belki de Neo Sora’nın yaptığı şeyin büyüsü budur: Sadece bir performans olan ve bundan da fazlası olan bir konser filmi.
Ryuichi Sakamoto | başyapıt şu anda sinemalarda ve sonunda Criterion Channel’da yayınlanacak.
