Bu haftanın kod çözücü bölüm size bir gün erken geliyor çünkü bugün Apple’ın Dünya Çapında Geliştiriciler Konferansı veya WWDC. Dünyanın en önemli şirketlerinden biri olan Apple için yılın en büyük etkinliklerinden biri. Aslında, Apple dünyanın en değerli şirketidir ve ilk çeyreğinde 18 milyar dolar net kar açıkladı – tarihteki herhangi bir halka açık şirketin en yüksek üç aylık karı.
Başka bir büyük Apple etkinliğine girerken, sınır işçi muhabiri Zoe Schiffer, Apple’ın içinde olan başka bir şey hakkında konuşmaya devam ediyor: perakende çalışanlarının sendikalaşmaya, mağaza mağaza, çünkü maaşlarından ve çalışma koşullarından memnun değiller.
Zoe, Apple’ın iş yeri hakkındaki raporlarını derinlemesine incelerken, Apple Store çalışanlarının karşılaştığı belirli zorlukları öğrendi. COVID, kaba müşteriler, akıl sağlığı, ücretlerdeki mutsuzluk ve ilerleme eksikliği ile mücadele ettiler. Birkaç ay önce onun hakkında yazdığı bir yazı, ortak sorunları olduğunu gören ve örgütlenmeye başlayan çalışanlar arasında geniş çapta paylaşıldı.
Bu örgütlenme, diğer büyük şirketlerdeki diğer ön saflardaki çalışanlar için bir eğilimi takip ediyor – bazıları teknoloji, bazıları değil. Amazon depo çalışanları, sendikalaşmak için çok halka açık, uzun süreli bir mücadeleye dahil oldu. (Mayıs ayında, bir New York deposu sendikalaşmaya oy verirken bir diğeri oy vermedi.) Ayrıca, 100 Starbucks şubesi sendikalaşmaya oy verdi ve bazı Alfabe çalışanları zaten dayanışma birliği denilen şeyin bir parçası.
Zoe gerçekten iyi kaynaklara sahip; bu kavgaya içeriden bir bakışı var. Böylece, tüm bunların nasıl çalıştığını ve ne anlama gelebileceğini açıklamamıza yardımcı oluyor.
Bir not: Bunu konuşmada ifşa ediyorum, ancak Sınır ve Vox Media sendikalıdır; Ben açıkçası yöneticiyim ve Zoe bizim sendikamızda. Bunun konuşmamızla bir ilgisi yoktu ama hepinizin bildiği gibi ifşayı seviyorum, işte böyle.
Tamam, Zoe Schiffer Apple Store’larda ve ötesinde sendikalaşma konusunda.
İşte başlıyoruz.
Bu transkript alıntısı, netlik için hafifçe düzenlenmiştir.
Bu, bu insanlar için oldukça önemli bir rol gibi görünüyor. Görünüşe göre Apple, daha büyük misyona katılmalarını istiyor. Neden mutsuzlar?
Dışarıdan baktığınızda ve Apple perakende çalışanlarını diğer perakende çalışanlarıyla karşılaştırdığınızda, “Daha fazla ücret alıyorsunuz, ortam biraz daha iyi ve stok alıyorsunuz. Sorun nedir?” Apple perakende çalışanları bu görevi gerçekten benimsedi. Apple, tüm büyük Apple etkinliklerini izlemelerini, bir yöneticinin onlarla doğrudan konuşmasını sağlamayı ve onları Apple misyonu hakkında gerçekten harekete geçirmeyi öyle bir noktaya getirdi ki, kendilerini Apple şirketiyle karşılaştırmaya başladılar. Diyorlar ki, “Tamam, sen dünyanın en karlı şirketisin. Gelir açısından herhangi bir şirketin en iyi çeyreğine sahip oldunuz. Neden bunların hiçbirini görmüyoruz? Neden beni göreve getiriyorsun ve bana bunun bir parçası olduğumu söylüyorsun, ama o zaman bir şirket çalışanının kazandığının bir kısmını bile alamıyorum?”
Apple’ın buna yanıtının şu olduğunu varsayıyorum: “Kurumsal çalışanlarımız daha fazla beceriye sahip. Kamerayı iPhone’da tasarlıyorlar. Reklamcılar var.” İnsanlar becerilerine göre farklı ücret alıyorlar mı?
Evet.
Aslında söyledikleri bu mu?
Hayır, Apple bunu asla söylemez. “Kurumsal çalışanlar daha yüksek eğitim derecelerine sahiptir” diyeceklerini hiç sanmıyorum çünkü bu tam olarak doğru bile olmayabilir. Genel olarak, bu insanlara daha fazla ödeme yapılmasının nedenleri olduğundan eminim. Sanırım, “Bak, seni dinliyoruz. Çevreyi biraz daha iyi hale getirmek istiyoruz. Şirkette ilerlemeniz için daha fazla fırsat yaratacağız.” Perakende çalışanları, kurumsal çalışanların ödediği ücretin ödenmesini istemiyor. Çoğunlukla saatte 26 dolar istiyorlar ve Apple’ın çeyrekten çeyrekte ne kazandığına baktığınızda bu onların akıllarında nispeten küçük bir artış.
Bu temel bir soru gibi geliyor. Bunu, depolarında sendikalaşma çabalarıyla karşı karşıya olan Amazon’un tersine koymak istiyorum. Bu hikayeyi anlamak daha kolay gibi. Bunlar, Amerika’da klasik olarak sendikalaşmış bir işçi alt kümesi olan depo işçileri ve zorlu çalışma koşullarına sahipler. İşçileri zor yollarla yöneten robotları duyduk. Şişelere işeyen sürücüler hakkında Amazon’un çürüteceği, ancak işçilerin size doğru olduğunu söyleyeceği çok tartışmalı bir anekdot var. Amazon’un kendisi eğitim faydaları sağlar; gerçekten depo çalışanlarının kurumsallaşmasını istiyor ya da en azından öyle olduğunu söylüyor. Bu yollar hakkında çok gürültülü. Bir sebep var mı? Bunu Apple’ın ön saflardaki çalışanlarıyla olan ilişkisiyle karşılaştırın ve karşılaştırın.
Aslında başka bir örnek de getirebilir miyiz? Starbucks, Amazon ve Apple’a bakmanın gerçekten ilginç olduğunu düşünüyorum. Starbucks ve Amazon’a baktığımızda, her ikisinin de işçilerin karşı karşıya olduğu bu akut sorunları var. Starbucks’ta insanlar ciddi şekilde yetersiz ve fazla çalışıyor. Amazon’da bahsettiğiniz çalışma koşulları. Apple bunların hiçbirine sahip değil. Amazon kampanyasına karşı Starbucks kampanyasının başarısına bakın. Buffalo’daki iki Starbucks şubesi Aralık ayında sendika seçimi için başvuruda bulunduklarını açıkladı ve altı hafta içinde 20 mağaza daha sendika seçimleri için başvurdu. Sanırım şu anda ülke genelinde 250 mağazadayız. Starbucks işçilerinin tüm ülkesini ateşleyen büyük bir sendikalaşma hareketi olduğunu söylediğimizde kastettiğimiz şey budur.
Amazon’da Staten Island’da başarılı bir işçi sendikası vardı. Ondan sonra sanırım bir ay sonra bir sendikamız daha dava açacaklarını söylediler ama dilekçeyi geri çektiler. Bu kadardı. Bunun nedenleri çeşitlidir, ancak bunlardan biri – ve New York Times bununla ilgili güzel bir yazı yazdı – Starbucks çalışanlarının birbirine yakın çalışması. Meslektaşlarıyla oturdukları ve bir yöneticinin bulunmadığı çok zamanları var. Amazon çalışanları çok izole ve her zaman aynı insanlarla çalışmıyorlar. İlk etapta sendikalaşma nedenleri hakkında oturup sohbet etmek zor. Apple çalışanları arada bir yerdedir; akut emek sorunları yaşamazlar. Birçoğu size çok çalıştıklarını, stresli olduklarını ve düşük maaş aldıklarını söylese de, onlar yerdeler ve her zaman bir mağaza lideri var. Oturup çalışma koşullarını nasıl iyileştirecekleri hakkında sohbet etmek zorunda değiller.
Şu ana kadar gördüğümüz şey, üç mağazanın üç ayrı sendikayla sendikalaşacağını duyurmasıydı. İçlerinden biri dilekçesini geri çekti ve diğer ikisinin başarılı olup olmayacağı belli değil. Bu konuda moralimi bozmak istemem ama sanırım Apple’ın Amazon yolundan mı gideceğini, herhangi bir yere gitmeyebilecek daha yavaş bir slogan mı yoksa Starbucks.
Biraz sendikalaşma 101 yapalım, çünkü orada çoğu insanın aşina olmadığını düşündüğüm bir sürü terim ve süreçten bahsettiniz. Üç ayrı sendika olduğundan bahsetmişsiniz. Bir birliğin oluşumu aslında biraz karmaşık bir süreçtir. Rastgele bir Apple Store’da çalışan olduğunuzu varsayalım. Sendikalaşma sürecini nasıl başlatırsınız?
Bunu doğru yapmaya çalışacağım çünkü gerçekten karmaşık ve her hikaye yazdığımda bir tazeleme yapmak zorunda hissediyorum. Temel olarak, bir Apple perakende çalışanıysanız, çalışma koşullarınızı iyileştirme konusunda meslektaşlarınızla sohbet etmeye başlarsınız ve bazı sendika organizatörleri bu noktada size bir sendikanız olduğunu söyler. Apple şirketlerinin gözünde kesinlikle bir sendikanız yok. Yapmanız gereken şey, mağazanızda çalışan ve oy kullanma hakkı olan kişilerin %30’unu, bir sendikaya oy vereceklerini söyleyen bir dilekçe, yani kart imzalamak için almak. Bu noktada, bir sendika oylamasına sahip olmayı düşündüğünüzü söylemek için Ulusal Çalışma İlişkileri Kurulu olan NLRB’ye dilekçe verebilir ve evrakları dosyalayabilirsiniz.
Eğer %30’unuz varsa, NLRB “Tamam, gelebilirsiniz” der. Yüz yüze veya bazen posta yoluyla bir oylama planlayacaksınız. Oy kullanma hakkına sahip olan kişilerin çoğunluğu sendika lehindeyse, bir sendikanız var demektir. Bu noktada bir sözleşmeye karar vermelisiniz ve şirket masaya gelip sizinle pazarlık yapmalıdır. Bu birliğin gücüdür, ancak bir sözleşmenin gerçekten onaylanması yıllar alabilir.
Tam bir transkript yakında hazır olacak.
