Bırakın kurguyu, TechCrunch’ta kitapları sıklıkla incelemiyoruz, ancak bazen ele aldığımız ekosisteme o kadar dikkatli bir şekilde ayarlanmış ki hızlı bir gönderiyi haklı çıkaracak bir çalışma ortaya çıkıyor. Ve işte buradayız “Eksadelik” Bay Area teknoloji topluluğundaki “Ready Player One” referans yoğunluğuna uymak için elinden gelenin en iyisini yapan, ancak neyse ki gözünü bundan biraz daha yükseğe koyan eski TC katılımcısı Jon Evans’ın yazdığı bir bilim kurgu romanı.
Şimdi öncelikle bunun tamamen övgüye değer bir karşılaştırma olmadığını kabul edelim. Ernest Cline’ın çığır açan eseri referans açısından zengindi ancak diğer açılardan yetersizdi; ancak belki de en büyük sorunu, kitabın kendi yaşam deneyimlerine göre ne kadar dar bir şekilde uyarlandığını ve bunun başkaları için deneyimi nasıl boş hale getirebileceğini algılayamayan en ateşli savunucularıydı.
Dolayısıyla, eğer “Ready Player One ama Silikon Vadisi” korku üzerine korkuyu katmanlamak gibi geliyorsa, bu anlaşılabilir bir durumdur ve bir bakıma doğrudur. Ancak “Exadelic”, ortamı kurma noktasının çok ötesinde isim düşürmesi ve nostaljisiyle kesinlikle liberal olsa da, olay örgüsü, içeriden gelen baş sallamalara ve göz kırpmalara olan erken bağımlılığını hızla aşıyor.
Toz ceketinde bulacağınızdan biraz daha fazlasını bozma riskiyle karşı karşıya kalsanız da, siz ve arkadaş grubunuzun kendinizi gezegenin kaderini tanımlayabilecek yapay zeka destekli bir derin teknoloji komplosunun merkezinde bulduğunuzu hayal edin. Bu en orijinal öncül değil, ama inanın bana kapsamın sürekli ve beklenmedik bir şekilde genişlediğini söylüyorum.
İlk bölümler esrarengiz bir tekno-gerilim filmi gibi oynanıyor – bir teknoloji yöneticisi, sahtekar bir yapay zeka tarafından hedef alındıktan sonra sınırlı zekasıyla hayatta kalmak zorunda – ve açıkçası bunun böyle devam etmesinden korkuyordum. Neyse ki olay örgüsü erkenden ilerlemeye başlıyor ve asla durmuyor, bu da Evans’ın hayal gücünü çok daha etkili bir şekilde kullanmasına olanak tanıyor.
Daha fazlasını söylemek, potansiyel okuyucuyu günümüzün teknolojik ve etik ruhunun derinlerine kök salmış bu karmaşık kitabın zevkinden mahrum bırakmak anlamına gelir. Kontrolden çıkmış yapay zeka, vicdansız VC’ler ve gerçekliğin doğasının sorgulanması olay örgüsüne yön veriyor; başka bir deyişle, burada TechCrunch’ta herhangi bir hafta raporda bulacağınız kavramların aynıları. Hatta bir okült dokunuşu bile var!
(Kitabın bir bölümünün merkezinde bir tür cinsel saldırının yer aldığını belirtmek gerekir; geriye dönüp baktığımda, bir nevi esrime-felsefe referansı olsa bile bu şekilde olması gerekmediğini düşünüyorum.)
Her ne kadar “Exadelic”in bir uçuşa ya da plaja yanınızda götürebileceğiniz harika bir kitap olduğunu düşünsem de, bence asıl düştüğü nokta, Bay Area teknolojisinin en parlak çağına olan aşırı güvenidir. Bu aynı zamanda bir değerdir – Evans’ın startup, teknoloji ve yatırım dünyalarına, ayrıca yüzyılın başındaki San Francisco’ya ve pek çok okuyucunun tanıyacağı ve takdir edeceği her şeye olan bariz aşinalığına dayanmaktadır.
Ancak bu kadar kapsamlı bir hikayeyi tek bir an ve perspektiften yola çıkarak yorumlama sürecinin doğasında belli bir tekbencilik var. Tüplü televizyonlardan ve analog bilgisayarlardan yola çıkılarak bir gelecek hayal eden 60’lı yılların bir bilim kurgu çalışması gibi, vizyon da bugünün teknolojisi ve tutumlarıyla sınırlı görünüyor. 3000 yılında fare ve klavyeye dayalı bir bilgisayarın olduğunu hayal edin; bu, başka yerlerde sergilenen hayal gücüyle uyumsuz gibi görünüyor.
Elbette pek çok klasik bilim kurgu eseri bunu aşıyor, ancak “Exadelic” kendi zamanının bir ürünü olmaktan memnun görünüyor ve orijinal bir eser oluşturmak için bu kavramları yaratıcı bir şekilde karıştırıp eşleştirmede değer buluyor. permütasyonorijinal değilse kombinasyon. Eğer biraz nostaljiye ve bir ana karakterin şifresine (arkadaşları çok daha ilgi çekicidir) tahammül edebiliyorsanız, “Exadelic” eğlenceli bir yolculuktur.
