Son birkaç gün içinde Netflix’i açtıysanız muhtemelen görmüşsünüzdür. Glory fragmanı, bir Kore mini dizisi. Ne yazık ki birkaç unsuru ortaya çıkarmadan dizinin uyumsuzluklarını anlatmak zor olacak. Yani: spoiler uyarısı.
Teknoloji ve adetler arasındaki tutarsızlık
Okuyucu şaşırmasın, hemen söyleyelim: Güney Kore hakkında bildiğim tek şey yemek ve ev ürünleri Instagram hesabı. Siyasi sistemlerini bilmiyorum, geleneklerini, toplumlarını vs bilmiyorum. Benden daha bilgili iseniz, aşağıdaki satırların sizi atlamanız muhtemeldir.
Güney Kore, teknolojik olarak diğerlerinden daha gelişmiş ülkelerden biridir. Teknolojide gerçek bir liderliğe sahipler ve merakla, teknoloji olduğunuzda kestirme bir yol izleme eğilimindesiniz, yani teknik olarak gelişmiş bir toplum zorunlu olarak sosyal olarak gelişmiştir. Tıpkı teknolojilerde büyük bir ustalığa sahip bir kişinin üstün derecede zeki olduğunu hayal etmemiz gibi.
Yazarların teknik ayrıntılara (ve bu konuda diğerlerine) dikkat etmediklerinin kanıtı: dizinin sonuna doğru, silinecek, ancak gerçekte değiştirilecek bir sabit diskten söz ediliyor. Bunun dışında, bir gecede değiştirilecek olan tek bir sabit sürücüyü bildiren Windows dosya gezginini görüyoruz. İşletim sisteminin bulunduğu bir sabit diski değiştirdikten sonra, notlar almış olsam bile tamamen aynı bir “ortamı” yeniden oluşturmanın tek bir gece bile sürmediğini onaylayabilirim.
The Glory için bir şey vermemiz gerekirse, bu önyargıyı tamamen kırmaktır. Gelenekler ve toplum açısından eski çağlardayız.
Her düzeyde yolsuzluk
The Glory’de çok şaşırtıcı olan şey, en “önemsiz” olandan en ciddi olana kadar kabul edilen suç eylemlerinin olmasıdır. Bu nedenle, bir öğrenciye yumruk atmak veya bir öğretmenin dinlenme odasına girip bir öğretmeni dövmek tamamen kabul edilebilir görünüyor. The Glory’nin özeti, okul zorbalığı olmaması dışında okul zorbalığından bahsediyor.
Bir öğrenciye saç maşasıyla işkence etmeye veya onu yakmaya başladığınızda, bu bir barbarlıktır. Ancak asıl saldırgan zengin bir aileden olduğu için başta yetişkinler olmak üzere herkes sessizdir. Tıpkı rüşvet alan, susan, gözlerini yuman ve tabii ki parayı alan polis gibi.
Bunun belirli bir otorite anlayışı olduğunu söyleyerek içimizi rahatlatabiliriz. Bir mağaza görevlisine tokat atmak otorite değildir. Bir cahil olmak. Paranın her şeyi satın alabileceğini düşünmek son derece kaba.
Karakterlerden birinin eşcinsel olduğunu öğrendiğimiz için kendini tuhaf bir durumda bulması düpedüz aptalca bir hal alıyor. Tarih boyunca işlenen suç eylemlerinin miktarı göz önüne alındığında, eşcinsel olmak neden bir sorun gibi görünüyor?
tutarsız hikaye
The Glory’nin ana endişesi, hikayenin ne tutarlı ne de gerçekçi olmasıdır. İşkence gören Moon Dong-eun, 18 yıldır intikam planları yapmaktadır. Üzgünüm ama gerçek dünyada bunu kim yapıyor? Hayatını sana acı çektiren insanları cezalandırmaya kim adamaya karar verir? Özellikle de tamamen teknik soruları beklemediği için. Yeni teknolojiler kullanılıyor. Gerçek dünyada, bize acı çektiren insanlara sırtımızı dönersek anında tepki veririz. Ama kimse 18 yılını planlar yaparak geçirmeyecek. Özellikle 1. sezonun nasıl bittiğini gördüğümüzde. Bütün bunlar bunun için mi? Gerçekten ?
Diğer tutarsızlık ise Moon Dong-eun ve Lee Do-hyun arasındaki ilişkidir. Adam sürekli terk ediliyor ama yine de Moon Dong-eun’u evine alıyor, onunla ilgileniyor. Ona aşık ve görünüşe göre o da bölümler hakkında duygular geliştiriyor. Ve kesinlikle hiçbir şey olmuyor. 15 yaşında olsalar inanırdınız. Romantik bir doğaya sahip olmadığım için, fakültelerinin tümüne sahip olan ve birbirlerinden hoşlanan iki yetişkinin platonik bir şekilde birlikte yaşayabileceklerine inanmayı çok zor buluyorum.
Jeon Jae-joon’a gelince, ona “ama senin sorunun ne? “. Resmi olarak, zaten zengin olan bir varis. Tamamen bilinmeyen bir nedenle, uyuşturucu kaçakçılığına ve her türlü maskaralığa bulaşıyor. Son Myeong-oh açısından, zengin bir aileye ait görünmediği için bunu anlıyoruz. Tıpkı Lee Sa-ra’nın neden başkalarının ardından kaldığını anladığımız gibi. Ha Do-yeong ve Kang Hyeon-nam ile birlikte en gerçekçi karakterlerdir.
Hikaye günümüzde yaşanırken Son Myeong-oh’un Rusya’da saklanmak istemesini ya da COVID mutlu mesut dolaşmaya devam ederken kimsenin maske takmamasını aktarıyoruz. NCIS’te bile Prime’da bulunan en son sezona COVID’i dahil ettiler.
Aptallık, Park Yeon-jin’in tırnağını kırar kırmaz gurusuna koşan annesine gider. Tarikatlara tamamen bağımlı insanlara karşı bir reddim olduğunu ve annenin çekilmez olduğunu özgürce kabul ediyorum. Kızının “hatalarını” – eğer gerçekten de işkence ve cinayet eylemleri için saçmalıklardan söz edilebilirse – tüm paydaşlara para yağdırarak örtbas ediyor, ancak hiçbir zaman kızının yakasından yakalamıyor. ona “artık yeter” deyin.
Genel olarak, belli bir isteksizliğin üstesinden gelmeyi başarırsanız – bazı sahneleri ileri sarmak zorunda kaldım – The Glory izlenebilir. Tüm tutarsızlıkları topladığınızda hikaye gerçekten dayanmıyor. Bulaşıkları yıkarken bir arka plan sesi geliyor ama daha fazlasını beklemeyin. Korku filmlerinde çok daha iyi yapılmış göğüsler gördüm. Tıpkı daha az sağlıksız ama en azından doğrudan rengini duyuran onur filmleri gördüğüm gibi. Zafer Netflix’te mevcuttur.
