Hogwarts Mirası Ve unutulmuş tamamen farklı nedenlerle 2023’ün en çok tartışılan iki oyunu. Çevresindeki bir takım tartışmalara rağmen, Hogwarts Mirası olumlu ilk incelemeler, yayıncılardan gelen yoğun ilgi ve Warner Bros. Harry Potter oyunu da önemli bir aleyhte dalga kazandı, ancak bu, onun oldukça büyük bir ana akım oyuncular arasında bir fenomen haline gelmesini engellemedi.
unutulmuşÖte yandan lansmanı pek iyi gitmedi. Şüpheli pazarlama ile engellenen Square Enix’in açık dünya oyunu, daha ortaya çıkmadan alay konusu oldu. Birkaç “utanç verici” diyalog sekansı Twitter’da viral hale geldiğinden, kısa sürede sosyal medyada alay konusu oldu. Orta halli incelemeler ve yetersiz satışlar, kaderini büyük bir bütçe hayal kırıklığı olarak belirlemiş gibi görünürken, geliştirici Luminous Productions o zamandan beri Square Enix’e emildi.
Bu iki sürümün arkasındaki anlatı bundan daha farklı olamazdı, ancak oyunların kendisi aslında o kadar da farklı değil. Her ikisi de sihir tabanlı dövüş ve keşif etrafında inşa edilmiş hikaye ağırlıklı, fantezi açık dünya oyunlarıdır. Her birinin farklı güçlü ve zayıf yanları var, ancak bunlar üzerinde düşünmek için ne kadar çok zamanım olursa, halkın kabulü konusundaki muazzam uçurum beni o kadar çok şaşırtıyor. Tüm ızgara diyalogları ve dağınık tasarım kararları için, unutulmuş‘ın sihire yaratıcı yaklaşımı, rakiplerinin kilometrelerce ilerisinde Hogwarts Mirası. Harry Potter oyunu, türü tanımlayan bir çalışma olarak övülecekse, o zaman unutulmuş alaycılık içermeyen bir tekrar ziyareti hak ediyor.
Büyücü müsün?
oynadığımda Hogwarts Mirası, Bir Harry Potter hayranı olarak gelmiyordum. Kitapları hiç okumadım ya da filmleri izlemedim ama bu, hakkındaki düşüncelerimi çok fazla etkilememeliydi. Kişisel olarak bir IP’ye bağlı olsam da olmasam da, mekanik olarak ilgi çekici bir deneyim arayan her video oyununa gelirim. Geliştirici Avalanche Software’in silahları ve kılıçları büyülerle değiştirerek açık dünya türünü nasıl yeniden keşfedebileceğini merak ediyordum. Kesinlikle bu açıdan bakıldığında, soğuk kaldım.
sihir Hogwarts Mirası biraz karışık bir çanta sunuyor. Örneğin, çekirdek dövüş sistemi, esasen bir bezelye tabancası gibi ateşleyen tek düğmeli bir sihirli vuruş etrafında dönüyor. Başlarda, savaşlar hiçbir strateji veya nüans olmadan sağ tetiğimi tekrar tekrar çekmeme neden oluyordu. Oyuncular, bazıları o ince çekirdeği maskelemeye yardımcı olan yeni büyüler öğrendikçe savaş genişliyor. Depulso, oyuncuların istila edilmesini önlemek için düşmanları geri iterken, bir dönüşüm büyüsü daha küçük düşmanları patlayan varillere dönüştürebilir. Bunun gibi yetenekler bazı heyecan verici anlar yaratabilir, ancak oyunun daha eğlenceli büyülerinden birkaçının daha büyük düşmanlar ve patronlar üzerinde herhangi bir etkisi yoktur – bu, oyunun arkadaki üçte birlik kısmının önemli ölçüde sarkmasına neden olur. Tek tabancalı bir tetikçi.
Düşmanları havaya kaldırıp onları yere çarparken eğlenirken, sihrin çoğunun ne kadar büyüsüz hissettirdiğine şaşırdım. Birkaç büyü, standart video oyunu mecazları için vekil görevi görür ve temel mekaniği ekstra bir renk parıltısıyla boyar. Oyuncuların, Wolfenstein’daki arkadan bıçaklama gibi, onlara gizlice yaklaşırken bir düşmanı anında öldürmelerine izin veren bir büyü varken, Crucio da sizin tipik zehir saldırınız olabilir. Her biri, Büyücülük Dünyasından daha çok aksiyon oyunlarının kurallarına bağlı.
Çatışma dışındaki sihir daha da hayal kırıklığı yaratıyor. Revelio, pek çok jenerik mecaz için her şeyi kapsayan bir hale geliyor – Büyünün yerleşik mantığı görünüşte pencereden dışarı çıktığı için onu genel bir “ayak izini takip et” görevi için kullandığımda yüksek sesle güldüm. Alohomora en kötü suçludur, çünkü bu basit bir kilit açma mini oyununu tetiklemenin bir yoludur. Sihirli bir şekilde kapıların kilidini açan bir büyü yaptıktan sonra neden fiziksel olarak bir kilit açmam gerektiğini hala anlayamadım.
Bunun gibi küçük kararlar, oyunumun sonunda birikti. Genellikle bir büyü cephaneliğiyle deney yapmak yerine bir video oyununun hareketlerinden geçiyormuş gibi hissederdim. Hogwarts beni umduğum gibi güçlü bir büyücü gibi hissetmem için eğitmedi; bunun için Athia dünyasını ziyaret etmem gerekiyor.
yüce büyücü
çevreleyen söylemlerin çoğuna rağmen unutulmuş Marvel benzeri diyaloğuna odaklandı, mükemmel dövüş ve geçiş sistemleri neredeyse hiç dikkat çekmedi. Square Enix’in aksiyon destanında Frey, çok çeşitli saldırı ve savunma büyüleri kullanarak yozlaşmış yaratık dalgalarıyla savaşır. Beğenmek Hogwarts Mirası, oyun en zayıf ayağında açılır. İlk büyü seti, Dünya büyüsü etrafında dönüyor ve büyük ölçüde Frey’in düşmanları uzaktan çakıl taşlarıyla doldurmasını içeriyor.
Yine de bu başlangıç yetenek paketi, Hogwarts Legacy’nin sonunda gördüğümüzden daha fazla çok yönlülüğe sahip. Yalnızca bu sette Frey, önce doldurulabilen taşlı bir seri atış ve son bir patlamayla sonuçlanan hızlı ateş spreyi olmak üzere düşmanlara patlatmadan önce kendisini saldırılara karşı korumak için bir kaya kalkanı çağırabilir. Hem hangi düşmanlara karşı etkili oldukları hem de en iyi hangi menzilde çalıştıkları söz konusu olduğunda, her birinin belirli güçleri vardır.
Yine de bu yapbozun sadece küçük bir parçası. Frey, oyunun sonunda her biri birbirinden tamamen farklı olan birkaç başka büyü seti alır. Kızıl büyü, Frey’e düşmanları ateşli bir kılıçla biçme gücü vererek savaşı alt üst eder. Bu, su bazlı mavi büyüler ve yeşil hava büyüsü ile daha da kırıldı. Oyunun sonunda, bir düşmana alevli bir mızrak fırlatabilir, geniş bir alana buzlu oklar yağdırabilir ve düşmanlar arasındaki masa tenisi oyunundan elektrikli bir dart fırlatabilirdim.
Tüm bunlar, Frey’in çok daha geniş bir yelpazede yer alan savunma becerilerini incelemeden önce. unutulmuş kendisini güçlü bir büyücü gibi hissettirmekte gerçekten çok başarılı. Devasa bir yaratıcı yetenekler koleksiyonuyla oynamaya başladığımdan, geliştiricilerin yaratıcılığı burada tam olarak sergileniyor. Bind düşmanları yabani otlara bağlar, Oubliette düşmanları yüzen bir su topunun içine hapseder ve Tempest bir şimşek fırtınası çağırır.
Beğenmek Hogwarts Mirası, bu büyülerden bazıları aynı zamanda temel mecazları sihirle yeniden kaplama eğilimindedir. Örneğin çarpıtma, bir düşmanı müttefikleriyle savaşması için kandırarak Imperio ile aynı şekilde çalışır. Fark şu ki unutulmuş genellikle bu güçleri sihrin ürünü gibi hissettirmede çok daha iyi bir iş çıkarır. Her büyü, her birine görsel bir kimlik kazandıran bir öğeye bağlıdır. Taş kalkanımı ateşlediğimde, düşmanlarımı yağdıran tek tek kayalara ayrıldığını görebiliyorum. Benzer şekilde, Surge yeteneğinin etkinleştirilmesi, Frey’in yumruğunu yere vurduğu ve önüne keskin kayaların fırladığı ayrıntılı bir animasyonu tetikler. Her saldırıda, onun bir şekilde Dünya’ya bağlı olduğu hissine kapılıyorum ve onu kendi iradesine göre bükmek için açıklanamayan bir bağlantıyı çağırıyor.
Dünya ile bu etkileşim düzeyi aynı zamanda unutulmuşgeçiş yaklaşımı. Frey’in beceri setinin önemli bir parçası, Athia’nın etrafında şimşek hızında zıplamasına olanak tanıyan büyülü parkurudur. geçiş biridir unutulmuşAçık dünya, Frey’in güçlerini test etmek için bir orman jimnastiğine dönüşürken, en iyi nitelikleri. Bir anda dağları aşabilir, yoluma çıkan herhangi bir engelin üzerinden sorunsuz bir şekilde atlayabilir ve sonunda suda süzülebilirim. Savaşın dışında bile, her hareketimde Frey’in büyüsünün tamamını hissedebiliyorum; damarlarında aktığı için Athia’da ustalaşabiliyor. Büyüsünün kaynağı açık ve mantığını sorgulamaktan asla vazgeçmedim.
Kontrast büyüler
Bütün bunlar, Hogwarts Mirası. Oradaki sihir daha mekaniktir; Bir düğmeye basıyorum ve bir şey oluyor. Dünyanın iç mantığının ne olduğu önemli değil ve herhangi bir büyünün etkilerinin tutarlı olup olmadığı kesinlikle önemli değil. Konuyu hareket ettirmek veya bir bulmacayı çözmek için herhangi bir anda yapmaları gereken şeyi yaparlar.
Mantıksal başarısızlıklar Hogwarts‘ büyüsü en çok, karışıma birkaç saldırı daha eklemek için önceden var olan irfandaki yerleşik kuralları tamamen ortadan kaldıran Affedilemez Lanetlerinde belirgindir. Kaynak materyalde, Unforgivable Curses, gelişigüzel bir şekilde ateşlenebilecek büyüler değildir. Onları atan kişinin hedefe karşı büyük bir nefret duymasını, gerçekten acı çekmesini istemesini gerektirir. Hogwarts Legacy’de, Crucio gibi büyüleri anında öğrenirim ve bir kapıyı açması için bir arkadaşıma çeviririm. Daha sonra, açık dünyada rastgele kurtları bu büyülerle patlatıyorum. Karakterim bir sosyopat olmayı amaçlamadıkça, Unforgivable Curses asla hikayede olmak için can attıkları şeytani şey gibi hissetmezler. Büyü çarkımda sonuçsuz kullanabileceğim başka bir şey.
İkisini ne kadar çok karşılaştırırsam, onları oluşturan küçük ayrıntıları o kadar çok takdir etmeye başladım. unutulmuş‘ın sihirli sistemi göze çarpıyor. Tipik video oyunu hilelerini gizlemek için sihri ince bir örtü olarak kullanmaz. Frey’in güçlerinin nereden geldiği, neye benzediği ve oyuncuların açık bir dünyayla özel şekillerde etkileşime girmesini nasıl sağladığı üzerine daha fazla kafa yoruyor. A Hogwarts Mirası devam filmi bundan bir veya iki şey öğrenmeye dayanabilir.
unutulmuş‘ nin alayı kazanılmamış değil. Dürüst olmak gerekirse, onu olabildiğince çok seviyorum Hogwarts Mirası, yani genel olarak hem sıkıcı hem de dağınık olduklarını hissediyorum. Sert diyaloglar ve korkunç ilerleme hızı sürekli olarak unutulmuşhikayesine kapılmadığınız sürece tam olarak bağlantı kurmanızı zorlaştıran parlak oynanışı. Alçaklar çok daha düşük unutulmuş, ancak bununla ilgili daha yüzeysel sosyal medya tartışmalarının bazılarında yüksekler göz ardı edildi. Bir şans verin ve bir bütün olarak orta halli olsa bile, onu bir açık dünya oyunu olarak öne çıkaran, sihir tabanlı oynanışa gerçekten yaratıcı bir yaklaşımı olduğunu göreceksiniz. Belki de çok sevilen bir IP’si ve ona bağlı bir sürü çocukluk nostaljisi olsaydı, aynı cömertlikle karşılanırdı. Hogwarts Mirası verildi.
