Avustralya az önce kendi ‘kusmuk kuyruklu yıldızını’ uçurdu. Sıfır yerçekimi uzay araştırması için büyük bir anlaşma

Geçen Cumartesi, iki kişilik bir SIAI-Marchetti S.211 jeti, kontrollerinde uzman bir akrobasi pilotu ve yolcu koltuğunda bilimsel deneylerle dolu bir kasa ile Melbourne’deki Essendon Fields Havalimanı’ndan havalandı.

Pilot Steve Gale Avustralya’nın ilk ticari “parabolik uçuşunda” jeti aldı, bu uçakta serbestçe düşen bir nesnenin yolu boyunca uçtu ve içerideki herkes ve her şey için kısa bir ağırlıksızlık dönemi yarattı.

Parabolik uçuşlar genellikle uzayın sıfır yerçekimi koşulları için bir test çalışmasıdır. Bu, Avustralya uzay şirketi tarafından işletildi. Varlık Sistemleriönümüzdeki yıllarda düzenli ticari uçuşlar düzenlemeyi planlıyor.

Avustralya’nın uzay programı yükselmeye başladığında, bu tür uçuşlara yüksek talep olacak.

Uçakta ne vardı?

Uçuştaki deneyler, RMIT Üniversitesi’ndeki uzay bilimi öğrencileri tarafından geliştirilen küçük paketlerdi. RMIT’in uzay bilimi derecesi program yöneticisi olarak, bu öğrencilere son üç yıldır eğitim vermekte ve onları Avustralya uzay endüstrisinde bir kariyere hazırlıyorum.

Deneyler, sıfır yerçekiminin bitki büyümesi, kristal büyümesi, ısı transferi, parçacık aglomerasyonu, köpükler ve manyetizma üzerindeki etkisini araştırıyor.

Bilimsel fenomenler, sıfır yerçekiminde Dünya’daki laboratuvarlardan farklı davranır. Bu iki ana nedenden dolayı önemlidir.

İlk olarak, sıfır yerçekimi veya “mikro yerçekimi”, deneyler yapmak için çok “temiz” bir ortam sağlar. Sistemden yerçekimini kaldırarak, bir fenomeni daha “saf” bir durumda inceleyebilir ve böylece onu daha iyi anlayabiliriz.

İkincisi, parabolik uçuşlar, sondaj roketleri ve düşme kuleleri gibi mikro yerçekimi platformları, uzaya gönderilmeden önce ekipman ve bilim için test olanakları sağlar.

Uçakta laboratuvar: mini bir ISS

Geçen Cumartesi günkü uçuş, çeşitli veri ve görüntüleri kaydeden altı deneyle başarılı oldu.

Bitki deneyleri, uçuş boyunca brokoli fidelerini gözlemledi ve hiper- veya mikro-yerçekimine karşı herhangi bir olumsuz reaksiyon bulmadı.

Başka bir deney, mikro yerçekiminde, yerdeki emsalinden çok daha büyük büyüyen bir sodyum asetat trihidrat kristali oluşturdu.

En büyük sıfır yerçekimi laboratuvarı, elbette, bitki büyümesi, kristal büyümesi ve fiziksel bilim fenomeni çalışmalarının yaygın olduğu Uluslararası Uzay İstasyonu’dur (ISS). Herhangi bir zamanda ISS’de 300 deney yapılıyor.

Bir masaüstü deneyini alan için bağımsız bir bilim yüküne dönüştürmek kolay değil. Her biri, oraya vardığında parabolik uçuşlar veya diğer test platformları kullanılarak çalışacağından emin olmak için fırlatmadan önce titizlikle test edilmelidir.

‘sıfır-g’ gidiyor

Mikro yerçekimini deneyimlemek için uzaya gitmeniz gerektiğine dair yaygın bir yanılgı var. Aslında, şeyleri görünüşte ağırlıksız yapan ve burada Dünya’da da deneyimlenebilen serbest düşüş durumudur.

Bir arkadaşınıza bir top atarsanız, havada uçarken bir yay çizer. Elinizden çıktığı andan itibaren serbest düşüştedir – evet, yukarı çıkarken bile – ve bu, uçağın uçtuğu yay ile tamamen aynıdır. Bir el yerine, seyahat etmek ve havada düşmek için ihtiyaç duyduğu “itmeyi” sağlayan ve giderken parabolik bir yay çizen bir motoru vardır.

Uluslararası Uzay İstasyonu bile top veya uçakla aynı serbest düşüşü yaşıyor. ISS için tek fark, “yeri ıskalamak” ve ilerlemeye devam etmek için yeterli hıza sahip olmasıdır. İleri hız ve Dünya’ya doğru olan çekmenin birleşimi, gezegenin yörüngesinde daireler çizerek dönmesini sağlar.

insan uzay uçuşu

ABD ve Avrupa’da parabolik uçuşlar iki veya üç ayda bir gerçekleşir. Uçuşlarda araştırmacılar bilim yürütüyor, şirketler teknolojileri test ediyor ve astronotlar uzay uçuşu görevlerine hazırlanmak için eğitim alıyor.

Avrupa Uzay Ajansı’nda araştırmacı ve eski astronot eğitmeni, Avrupa’da beş parabolik uçuş kampanyasının emektarıyım. Novespace Airbus A300’de 500’den fazla parabol tamamladım.

ben varken bu uçuşlarda asla hastalanma, gemideki insanların %25’e kadarı sıfır-g koşullarında kusuyor. Bu nedenle bazen “kusmuk kuyruklu yıldızlar” olarak adlandırılırlar.

Neden şimdi?

Peki Avustralya neden birdenbire parabolik uçuşlara ihtiyaç duyuyor? Avustralya Uzay Ajansı 2018’de kurulduğundan beri, birkaç uzay projesine fon sağlandı. ay gezgini, dört Dünya gözlem uydusu ve bir uzay giysisi.

Bu projelerin başarılı olması için tüm çeşitli sistem ve bileşenlerinin test edilmesi gerekecektir. İşte burada parabolik uçuşlar devreye giriyor.

Talep arttıkça Avustralya uçakları da artacak. Beings Systems, 2023 yılına kadar Lear jet gibi daha büyük bir uçak sunmayı planlıyor, böylece araştırmacılar ve şirketler, büyük ve küçük ekipmanlarını ülkeyi terk etmeden test edebilirler.

Mikro yerçekiminde gözlemlenen en son fenomenler hakkında heyecan verici bilimsel makaleleri okumanın yanı sıra, antenlerinin yerleşimini test eden uyduların ve parabolik uçuşlarda uzay giysileri giyip çıkaran insanların görüntülerini görmeye başlayacağız.

Bu makale şuradan yeniden yayınlandı: Konuşma Creative Commons lisansı altında. Okumak orijinal makale.