Düşen bir su şişesi izlediğinizi hayal edin ve en yakın arkadaşınızın ona takılıp düşeceğini, kendine zarar vereceğini ya da tuhaf bir olayda öleceğini hemen düşünüyorsunuz. Ya da elleriniz hoşlandığınız birinin yanından geçtiğinde, çekimin heyecanını hissetmek yerine dehşet içinde geri çekilirsiniz; korkmuş, paniklemiş, gözleri yaşlı. Bunlar sağlıklı bir beyne sahip birinin normal tepkileri olmasa da, zihinsel sıkıntı ve kaygıdan muzdarip olan çoğumuz bununla her gün mücadele ediyoruz.
Bu Dünya Ruh Sağlığı Günü’nde Sony Liv, obsesif kompulsif bozukluk (OKB), şizofreni, yeme bozuklukları, travma sonrası stres bozukluğu (PTSD) ve daha fazlası gibi çeşitli zihinsel sıkıntılarla ilgili altı bağımsız hikayeden oluşan yeni bir antoloji serisi yayınladı.
Bu diziyi gerçek hayattaki meselelere değinen tipik dizilerden farklı kılan şey, sinematik dramatizasyon ve aşırı bilgi yükünü bir kenara bırakıp bu konuların insanların günlük yaşamlarını nasıl etkilediğine dair gerçekçi bir tasvir sunmasıdır. Kurulum ilişkilendirilebilir ve bu karakterlerle çevremizde tanıştığımızı hissediyoruz.
Akıl sağlığıyla ilgili bu altı farklı hikayede, kaloriler konusunda endişelenen bir şirket çalışanı, köyünde zorbalığa uğrayan genç bir oğlan ve çirkin bir ayrılıktan sonra arkadaşlarıyla ilişkisini kesen bir adam görüyoruz. Bazı hikayeler doğrudan üzücü semptomlarla başlarken, diğerleri yavaş yavaş hafifliyor.
Shivani Raghuvanshi, Malika Kumar’ın The Daily Puppet Show’unda (Bölüm 6) obsesif kompulsif bozukluktan muzdarip
Program, bu tür konuların ortak noktalarını ve sayıları ne kadar kolay baltaladığımızı vurguluyor. Mali açıdan zor durumdaki ailelerden orta sınıf meskenlerden üst orta sınıfa ve varlıklı klanlara kadar ekonomik katmanlardaki hikayeleri toplamak için dikkatli bir seçim yapıyor. Her ne kadar her bölümü yaklaşık yarım saat süren dizi, bozuklukların daha derin ayrıntılarına girmese de, belirli bir zihinsel sağlık bozukluğuyla yaşamanın nasıl bir şey olduğuna dair adil bir fikir veriyor.
En güçlü bulduğum hikaye Sahaan Hattangadi’nin Purple Duniya’sıydı. Bu öngörülemeyen hikayede yazılar ve performanslar parlıyor. Bölümün iki dakikasında, bir apartman dairesinde yüzen, suyla dolu, çılgın müzikle titreşen mor bir plastik ördek görüyoruz. Tamam Hattangadi, tüm dikkatim sende.
Daha sonra, birkaç ay önce işini kaybeden ve nişanlısı tarafından terk edilen 30 yaşındaki gerçek kahramanımız Raag (Tanmay Dhanania) ile tanışıyoruz. O zamandan beri kendini izole etti ve arkadaşlarının ve ailesinin çağrılarına cevap vermiyor. Karanlık mı geliyor? İşte olay şu: O mutlu, enerjik ve son derece soğukkanlı. Bisikletiyle yollarda şüphe uyandıracak derecede yüksek hızlarda kıvrıla kıvrıla ilerlerken ve bölgeyi ayırmaya devam ederken etrafındaki dünyayı mor renkte görüyor – trafik ışıkları, isim levhaları ve hatta kamyonlar.
Tanmay Dhanania’nın Purple Duniya’sı (Bölüm 2), modern zamanlardaki zihinsel sağlık sorunlarının ilginç bir temsilidir
Bölüm boyunca kendimi Google’da araştırırken, bölümün ele aldığı sorunu çözmeye çalışırken buldum. Hikaye baştan sona beni kendine bağladı ve sonuna doğru beni şaşırttı. Keşke daha fazlasını anlatabilseydim ama şimdi söyleyeceğim her şey spoiler olur.
Bir sonraki favorim, Hattangadi ile birlikte Danny Mamik’in yönettiği Sumeet Vyas’ın Caged’iydi. Burada köyün en zengin adamının şehre geri dönen oğlu Vyas ile Mohammad Samad Tumbbad’ın canlandırdığı utangaç genç çocuk arasındaki beklenmedik bağı görüyoruz. İkincisi zorbalığa maruz kalıyor ve büyük ölçüde yanlış anlaşılıyor ve yalnız. Edebiyat okumak istiyor ama ailesi onu tıp mesleğini seçmeye zorluyor.
Mohammad Samad gösterideki en iyi performanslardan birini sergiledi
Her iki karakter de kendi engellemeleriyle sarmalanmış durumda ve teselliyi birbirlerinin yanında buluyorlar. Bölümün tamamı şiirsel ve iyi yazılmış. Samad’ın performansı tüm serinin en iyilerinden biri. Duyguları, iç mücadeleleri ve boğulması ekranda yankılanıyor.
Sırada Shreyas Talpade’in şizofreni hastası olduğu Swagatam vardı. Artık bir işi yok, karısı tarafından destekleniyor ve sürekli birinin onu kovalayacağı paranoyası içinde yaşıyor. Durumu halüsinasyon görecek kadar ilerlememiş ama başıboş bırakılamıyor ve gün içinde bir yardım grubuyla günü geçiriyor.
Sukriti Tyagi’nin hikayesi, şizofreni hastalarının dikkatli bir tasvirini yapıyor ve onlara insan muamelesi yapıyor. Durum neredeyse görsel hile yoluyla da tasvir ediliyor. Talpade’in olduğu tüm sahnelerde donuk sarımsı bir renk tonu var. Ekrandan çıktığı anda her şey parlak bir şekilde aydınlatılıyor ve canlanıyor. Swagatam ayrıca fiziksel, duygusal, sosyal ve mali açıdan sıkıntı çeken şizofreni hastalarının ailelerinin mücadelelerini gösterme konusunda da başarılıdır. Hikayenin ivmesi azalmaya devam ederken, Tyagi’nin konuyu ele alışı eğlenceli ve bilgilendirici.
Shweta Basu Prasad, Aditya Sarpotdar’ın Bhanwar’ında (Bölüm 3) bir TSSB hastasını etkileyici bir şekilde tasvir etti.
Shweta Basu Prasad ve Priya Bapat’ın performansları antolojinin öne çıkanlarıydı. Biri köyden, diğeri şehirden olan her iki kadın da yakınlıktan korkuyor. Karşı cinsin dokunuşu karşısında ağlarlar, titrerler ve hatta nefesleri kesilir. Travma sonrası stres bozukluğu yaşayan kadınları canlandırıyorlar ve onların tasvirleri, konuyla ilgili son filmlerde gördüğüm en iyi tasvirlerden biri. Keşke onların bölümü – Bhanwar – bu harika sanatçılarla ne yapılacağı hakkında daha fazla bilgi sahibi olsaydı.
Zindaginama’nın niyeti iyi ama ivmeyi sürdüremiyor. Bazı hikayeler sizinle zahmetsizce konuşacak olsa da, diğerleri sizi yatırıma devam ettirmekte başarısız olacak. İkincisi, birinin hayatından rastgele bir kesitin sunulduğu, bitmemiş bir iş gibi geliyor. Önemli temaları ve akıl sağlığı sorunlarının daha az bilinen yönlerini ustaca ele almasına rağmen dizi, uygulamada bocalıyor. Sosyal mesajlar içeren film ve televizyon programlarının – özellikle de bu tür hassas olanların – vaaz verici görünmemeleri için gerçekleri ve bilgileri eğlenceyle dengeleyerek ince bir çizgide yürümesi gerekir. Tabu bir konu hakkında farkındalık yaratırken insanları bu şekilde birbirine yapıştırıyorsunuz. Çünkü cahil bir insan sıkılıp kapatıyorsa bilgi verici bir programın ne anlamı var?
Ve altı hikayenin tonunun kalitesinin her bölümde çılgınca dalgalanması da yardımcı olmuyor. Antolojiden birkaç hikaye önermek istesem de geri kalanı kolayca atlanabilir. Yine de Zindaginama, zihinsel sağlık sorunlarını normalleştirmeye ve bu sorunlardan muzdarip olan insanları insanlaştırmaya yönelik ciddi bir girişimdir ve aynı şekilde takdiri hak etmektedir.
Genel Değerlendirme: 6/10
Epizodik Derecelendirme:
Mor Dünya: 3,5/5
Kafeste: 3/5
Swagatam: 2,5/5
Bhanwar: 2,5/5
Kukla Gösterisi: 2/5
Bir Artı Bir: 2/5
