Siyasette (çok fazla) uzun süre çalıştığınızda, kendinize hemen hemen her şeyi gördüğünüzü, her şeyi deneyimlediğinizi, her şeye katlandığınızı ve artık hiçbir şeyin bizi şaşırtamayacağını söylüyorsunuz. Haziran 2022’deki yasama seçimlerinin giderek daha çok bir Netflix pembe dizisi gibi göründüğü açık. Bonus olarak, Twitter’da her şey mevcut. Akış platformlarını unutun, her şeyin gerçekleştiği sosyal ağlarda.
Hanedanı yeniden başlatma olarak NUPES
Önceki bölümlerde: Jean-Luc Mélenchon, cumhurbaşkanlığı seçimlerinin ilk turunda üçüncü adam olarak yerini alarak tüm solun bayrağı olmaya karar verdi. Herkes onun arkasına geçsin ve sussun. O patron, karar veren o. Blake Carrington gibi.
Ancak PS, Fallon Carrington gibi, her şeye amin demeye gerçekten hazır değil. Ama bir tabak mercimek için iyi askerleri feda etmeye hazırdır. Böylece, Michael Culhane gibi Lamia El Aarage, Danielle Simonnet lehine partinin kişisel çıkarlarının sunağında feda edilir.
EELV ve PCF’ye gelince, onlar Cristal ve Alexis gibidir. Oyuncuları, felsefeyi, davranış biçimini üç kez değiştirdiler ve bunu fark etmek pek mümkün değil. Bütün bu küçük dünya, özel doğası teorik olan toplantılarda mutlu bir şekilde konuşur. Koltukların önündeki vinç ayağı olan gazeteciler arasında, çeşitli iletişim döngülerini unutmadan bilgiyi kendi aralarında dengeleyen politikacılar, bu görüşmelerin tüm pembe dizileri var. Ve bir pembe dizide olduğu gibi, bir bölümü kaçırmış olmanız önemli değil, çünkü ceket değişikliği dışında pek bir şey olmadı.
LREM’de Juanaların İntikamı
LREM’de tam bir telenovelaya dalmış durumdayız. Henüz sonuçlanmayan adaylıklar arasında – yasama seçimlerinin ilk turunun 40 günden az bir süre içinde olduğunu hatırlıyoruz – henüz yayınlanmayan Hükümetin seçimi ve zamansız geri dönüşler arasında, takip etmesi sıkıntılardan daha karmaşık hale geliyor. beş Juana’dan.
İlk aksaklık: Bakanlarla ne yapmalı? Saklanan çocukları ile ne yapacağını merak eden Simón Marroquín gibi, LREM’in uzmanları, giden milletvekillerinin aleyhine forseps ile yatırım yapmaya çalıştılar. Juana kadar sert, kendilerinin yapılmasına izin vermediler ve hem kamuda hem de Telegram döngülerinde kesin nişlere karşı çıktılar.
Ama en az ustalıkla oynayan Manuel Valls. Unutmayın: PS’nin birincil sonucuna saygı duyacağına söz veren eski Başbakan, kapıyı çarptı. Milletvekili seçimlerinde karşısına kimseyi göndermeyen partinin hoşgörüsünden yararlanarak seçildi ve LREM meclis grubuna katıldı. Daha sonra, kendisine sadık kalarak, Madrid belediye başkanlığına aday olmak üzere bir vekil olarak görevinden istifa etti. Sonunda muhalefet belediye meclis üyesi oldu. BFM TV’deki tartışmaları izlerken, yurtdışında yaşayan Fransızların beşinci seçim bölgesi (İspanya, Portekiz, Andorra ve Monako) için LREM adaylığını istediğinin bilinmesine izin veriyor. Ama Vojetta, Juana Manuela kadar hırçın olduğu için peşini bırakmıyor. In the Name of Vengeance’ın ilk sezonunun nasıl bittiğini hepimiz biliyoruz.
RN ve Reconquest, Reine du Sud’un kötü yeniden çevrimi
Bu narko-telenovela ayaklarla yazılmıştır. Baştan sona saçma ama politik gerçeklik kurguyu çok aşıyor. Bir yanda Vargas ailesine benzeyen RN var. Uyuşturucu kaçakçılığında iyi kurulmuş, sınır ötesi bir ağa sahip dükkan çalışıyordu. 1930’ların bir tür Theresa Mendoza’sı olan Éric Zemmour ve Reconquête’nin patlamasına kadar.
Theresa Mendoza gibi, Reconquest de nereye gittiğini gerçekten bilmiyor: RN’nin yerini çalmak, at sineği oynamakla yetinmek, kendini mazlumların savunucusu olarak görmek, kısacası bir senaryo sorunu var. Ve Queen of the South’ta olduğu gibi, hainler ve korkaklar her yerde.
Elbette teknik donanıma sahip olabiliriz ama bu yeterli değil. Güney’in Kraliçesi’nde Theresa, birkaç karakterin bilgisayar desteğine güvenebilir. Reconquête’de eşdeğeri, dilekçelerde büyük bir uzman olan Samuel Lafont olacaktır. Ne yazık ki, bunu isteyen kişi James Valdez değil ve sizin de değişim dilekçeleri hazırlamaktan başka becerilere sahip olmanız gerekiyor. Nasıl biteceğini hepimiz biliyoruz.
Fransız siyaseti bir telenovelaya layık. Her şeyi bilen anlatıcı rolünde, basında ve sosyal ağlarda ve bu siyaset ve pembe dizi bağımlılarını sevindiriyorsa, seyircilerin – seçim sonuçlarını anlayan – senaristlerin çabalarına bağlı olduğu kesin değildir. Önümüzdeki hafta, Queen of the South’un neden çok zor olduğunu açıklayacağız.
