Bir süre önce ev hanımları tarafından yönetilen bu YouTube kanallarından bahsetmiştim ve bu bende genel bir tedirginlik hissi uyandırdı. Bu arada yeni bir şirin günaha da el atmış oldum: housewives’ın Instagram hesapları.
Algoritmaların büyüsü
Twitter hesabımı veya LinkedIn hesabımı sınırlamıyorum. Ancak, gönüllü olarak, Facebook hesabım ve Instagram hesabım “gerçek hayatta” tanıdığım kişilerle sınırlıdır. Orada çok az şey paylaşıyorum. Ancak, erişimi kısıtlamayı tercih ederim. Sonuçta herkesi kabul etmek zorunda hissetmiyorum kendimi.
Her şey çok masum bir şekilde başladı: Bir yemek hesabını takip eden bir hesap. Ve zıpla! Tarif fikirleri favorilerimde. Ardından, bir spor hesabı. Kuaför hesabı. Bir makyaj hesabı. Ardından, Excel için ipuçları veren hesaplar. Ve bir akşam drama: ışıltılı bir iç mekanda genç bir kadının yer aldığı Asyalı bir hikaye. Ben mahvoldum.
O zamandan beri her gece yeni ritüelim oldu. Bilgisayarı kapatıyorum, kendimi koltuğa atıyorum ve bazen Instagram’ın önünde iyi bir saatliğine, içini temizleyen, ev tavsiyesi veren bu kadınların önünde büyülenmiş bir halde dekompresyon yapıyorum. Boş zamanımın bir kısmını dairemi temizleyerek geçiren ben, bilmediğim şeyleri keşfediyorum.
Büyüleyici Teknoloji
Neden böyle bir hayranlık? Tek kelimeyle: cihazlar. Düşük maliyetli temizlik ipuçları veren ev kadınları (genellikle Amerikalı) dışında, kendimi genellikle harika görünen ev aletlerini öne çıkaran yayınların önünde buluyorum. Bir mini çamaşır makinesi, bir İtalyan duşunu temizlemek için bir cihaz – benimkinden nefret ediyorum – bir mini bulaşık makinesi, pirinç ölçmek için bir cihaz, buharlı düdüklü tencere vb.
Bu tür yayınlar için kolay hedef oluyordum: Evi temizlemek beni rahatlatıyor. Öfkem klavyemde düzgün yazamayacak kadar yükseldiğinde ya koşu bandına çıkıyorum ya da evi temizliyorum. Ancak diğerlerinden daha az sevdiğim bazı görevler var. Yani, çabamı dozlamama izin verebilecek her şey memnuniyetle karşılanır.
Neyse ki, temizlik ve koşu bandı bağımlısıysam, büyük bir kusurum var. biraz cimriyim Beni mutlu eden bir şeyden kendimi mahrum etmeyeceğim. Ancak, bir satın alma işlemi yapmadan önce her zaman kendime sorarım: buna ihtiyacım var mı? Onu istiyor muyum? Nakit ödeyerek karşılayabilir miyim? (Bir bakımevinde kişisel iflasın bekleme odası ve ölümün başlangıcı olarak algıladığım krediye alerjim var) Uzun vadede bu satın almayı haklı çıkarmak için yeterince kullanacak mıyım? Dairemde takılıp düşmeden saklayacak yerim var mı? (Beni okuyan Parisliler neden bahsettiğimi biliyorlar) Evet cevabı verirsem, adım atarım.
dijital tabloid
Gençken, genellikle kadın dergileri denen dergileri satın alırdım. Ben bırakalı 15 yıl olmalı. Instagram bu dikkat dağıtıcı okumanın yerini aldı. Sinsice beni hedef aldı. Eskiden okuduğum eski kadın dergilerine çok benzeyen bir Instagram beslemesine nasıl sahip olduğumu hala merak ediyorum.
Çeşitli ürünlerin tanıtımını yapan influencer’lardan çok bahsediyoruz ama aslında daha önce kadın dergilerinde yer alıyordu. Orada toplayabileceğiniz ücretsiz ürünlerin sayısı göz önüne alındığında, orada çalışmak çok iyi bir “saklanma” idi. Yazıların üslubu, dergi ile okuyucuları arasında her zaman dayanılmaz ve ikiyüzlü bulduğum bir dostluk izlenimi veriyordu.
Öyleyse, yüksek teknolojili ev ürünlerini tanıtan Asyalı bir etkileyicinin gönderilerini neden takip edesiniz? Çünkü bana benziyor. Çektiği videolar onu ev hanımı olmayan günlük hayatında gösteriyor. Daha önce bahsettiğim YouTube kanallarının aksine herhangi bir tiksinti yaşamamış olmamın nedeni de bu olabilir. Akşam eve geliyor, üstünü değiştiriyor, ortalığı toparlıyor, yemek hazırlıyor. Ve birisiyle yaşadığını fark etsek bile -banyoda iki diş fırçası- kendini bir erkeğin hizmetine sunmuyor. O bir güzellik topu ya da moda manyağı da değil. Dairenin büyüklüğü göz önüne alındığında, önemli mali imkanlara sahip sıradan bir kişidir.
İç savaşlar
Tüketim alışkanlıklarımdan daha önce bahsettiğim sorun dışında birçok sorunla parçalanırken bu Instagram yayınlarının önünde hayal kuruyorum. Bir yandan, günlük hayatımızı, özellikle de kadınların hayatını kolaylaştırmak için makineleri icat eden herkese hayranlık duyuyorum ve onlara minnettarım. Büyük büyükannemin çamaşırlarını elde yıkadığını hatırlıyorum. Bir çamaşır makinesine sahip olmanın olağanüstü rahatlığını unutuyoruz.
Öte yandan, tüm bu cihazlar kişisel verilerin toplanmasına yönelik araçlardır. Kişisel veriler konusunda oldukça açgözlü olan bağlantılı ev robotları ile ilgili yazımızda bundan bahsetmiştik. Ve eğer bizim hakkımızda bir şeyler öğrenirlerse, bizim tarafımızdan daha fazlasını öğrenmemiz gerekmez. Tüm bu cihazlarla çok güzel şeyler yapabiliyoruz ama onlarsız yemek yapmayı biliyor muyuz? İntihal ile ChatGPT etrafındaki tartışmalar arasında bir paralellik kurabiliriz. Evet, uygun şekilde yapılandırılmış araç çok iyi bir makale veya çok iyi bir okul ödevi üretebilir. Ancak, ne anlamış olacağız? Neleri ezberlemiş olacağız?
Bir de çevre sorunu var. Önünde hayran olduğum, zamandan ve konfordan tasarruf etmemizi sağlayan tüm bu cihazlar, ekolojik olarak ne kadara mal oluyor? Kaç tanesi nadir minerallerden oluşur? Güç tüketimi nedir? ADEME’nin rakamlarının tamamen düzmece olduğunu bildiğim kadarıyla, özellikle de Netflix’te bir saatlik yayın izlemenin Paris’ten New York’a dönüş yolculuğuna eşdeğer olduğunu çok sakin bir şekilde söylediklerinde, ne kadar bildiğim kadarıyla kesin imalatın bu olduğunu biliyorum. cihazlar gerçekten enerji tüketiyor. Peki imleci nereye yerleştirmeli? Hepimizin yöneldiği ve insani olan bireysel rahatımız ile türümüzün korunması arasında nasıl hakem olunur?
Cevabım olmadığını kabul ediyorum ve temelde bunlar küçük burjuva sorunları. Bu arada, akşamın küçük suçlu zevkini surat asmayacağım. Ve bakım sorunlarınız varsa, beyaz sirke, karbonat, tuz ve limonun harikalar yarattığını bilin.
