sonu ile Sarı ceketler‘ ikinci sezon, dönem dramalarının ve gençlik kaygısının kendini itiraf eden bir düşkünü olarak bile, onu üç sezona daha nasıl uzatacaklarını bilmiyorum. (Başlangıçta beş sezonluk bir gösteri olarak satıldı ve ortak yaratıcı Ashley Lyle, bunun için hala doğru yolda olduklarını söylüyor.) Bunu hem sevgiyle hem de iyimserlikle söylüyorum çünkü her yönüyle yıldız kimyasına sahip parlak bir kadroya sahip; bunda biraz meta ironi var, yetişkinler arasında Sarı ceketlerJuliette Lewis (Natalie), Christina Ricci (Misty) ve Melanie Lynskey (Shauna), oyunculuk kariyerlerine gençken başlama ve 90’larda, Hollywood’un geçmişte gelişen bir yinelemesinde büyük olma konusunda ortak deneyime sahipler. genç kadınların travması.
Güvenilmez hikaye anlatma ritüelleri (“Hikaye anlatımı” bu sezonun finalinin tam anlamıyla adıdır) ve fantezinin travmaya yansıtılmasıyla ilgili bir dizide belki de hayal kırıklığı kaçınılmazdır. Vahşi doğada, ekip ilk kışlarını atlatırken mücadele ederken, hayatta kalanlar esasen Shauna’nın ortalıkta dolanıp öğrenmesinin ardından gelenlerle mücadele ediyor. Sürekli hareket eden bir tren kazasına dönüşmesi özellikle şaşırtıcı veya dikkate değer değil, ancak Lynskey bu rolü o kadar iyi yaşıyor ki, yetişkin Shauna’yı kendisinin en büyük düşmanı olduğu için affetmek genellikle kolay.
Bazı yönlerden, gösteri beni bir keman gibi oynadı
Bazı yönlerden, gösteri beni bir keman gibi oynadı. İlk sezon, popülaritenin önemli olduğu ve karakterlerin çoğunun – ölüm ve parçalanma karşısında bile – beğenilme konusunda endişeli olduğu bir lise kafa boşluğuna geri dönme davetiydi. Sarı ceketler‘ Bu sezonun en güçlü galibiyeti, yavaş ve biraz düzensiz bir şekilde bu benzerliği tersine çeviriyor (hayır, yamyamlığı kastetmiyorum) ve reşit olma önceliklerinin ardındaki mantık olarak kabul edilen şeyi yapısöküme uğratıyor.
Shauna (Sophie Nélisse) ve Natalie’nin (Sophie Thatcher) – ateşli inananlar arasındaki yıpranmış tutunma biçimleri – kendini beğenmiş doğaüstü hislere bürünmüş yavaş ve kaçınılmaz bir şekilde deliliğe yenik düşme biçimlerinin gerçek bir ağırlığı var. Genç Lottie (Courtney Eaton) liderliği devretmeye karar verdiğinde, bu bir lütuftan çok bir lanettir – kızların hayatta kalma mitinin temeli haline gelen bir lanet. Lottie şu yüzden böyle biz,” diyor Van (Liv Hewson), bireysel benliklerinin özerkliğinden daha da uzaklaşan bir kalabalığa sesleniyor.
Burada, gösterinin gerçekten kalbine giren bazı derin an be an yazılar var: vahşi doğanın keyfi doğası; anlayamadığımız şeyleri mitolojileştirme ihtiyacı; ve kapatma adına gideceğimiz uzunluklar. Shauna ile Lottie arasındaki acımasız dayağın içimdeki sadisti ortaya çıkardığını kabul etmek sessiz ve utanç verici bir zevk. Evet, bu, yalnızca erkeklerin sorunları çözmek için şiddet kullandığı ve kızların yumruklarından çok, anlaşılmaz derecede acımasız bir toplumsal yasaya bağlı kaldıkları şeklindeki naif fikrin görünen yüzünün tersidir. Ama uzun zaman oldu ve Shauna’nın kanlı katarsisinde elle tutulur bir rahatlama var. Aynı zamanda, grubun yeni ortaya çıkan şiddet anlayışı ve başka türlü yönetilemeyecek olanı yönetme becerisi hakkında bir kabul dalgası uyandırır.
Asıl anlamsız şiddet, beceriksiz üslup unsurlarının ekrandaki performansların momentumunu ve enerjisini ciddi şekilde baltalamasını izlemekti. Yedinci bölüm Kurt Cobain’in ciddiyetle “Something in the Way”i seslendirmesiyle başladığında, bu sezon en sarsıcı engelin müzik yönetmenliği olacağını fark etmemiştim. Öyle görünüyor Sarı ceketler‘ dönem tuhaflıkları nihayet kolay duygusallık için kuşkusuz cömert sınırlarımı aşmayı başardı. Çoğu zaman, bu sezon önceden programlanmış bir MTV saati gibi karışık bir etki için grunge / alt-rock single’larını çıkardı.
The Smashing Pumpkins’in “Bullet With Butterfly Wings”i kızların ilk avının başlangıcında devreye girdiğinde, 20 yıl önce öldürücü bir içgüdüsel yumruk atmış olabilir, ancak ikonik riffleri silah haline getirme bağlamında, o zamandan beri alemin içine düştü. arka plan yemi. Bu müzikal kusurlar (neredeyse), bir yüzdürme tankının halüsinasyonlu sınırlarına hapsolmuş Misty’nin (Samantha Hanratty) sonunda çok ihtiyaç duyduğu netliğe kavuştuğu ve Walter’ın (Elijah) özel bir konuk olarak göründüğü harika bir sıra dışı fantezi sekansıyla (neredeyse) dengelendi. Odun).
Nerede Sarı ceketler bu çok düzensiz sezonda bile sürekli olarak iyi iş çıkarıyor, kara mizahında. Üniforma mektupçu ceketlerine bürünmüş kızlar ikinci ziyafetlerine hazırlanırken kasıtlı olarak incelikli olmayan “ekip çalışması” ve uyum temalarıyla desteklenen, mümkün olan en kötü koşullar altında özlü geri dönüşlere ve kasvetli aptallara dönüş şeklimizde evrensel bir yankı var. Yetişkin Natalie’nin kültü onaylayan geri dönüşünde bazı gerçek saçmalıklar var: “en gerçek en otantik benlikler” mesajı biraz ağırlaşsa bile, yıllardır Lottie’nin inziva yerinde gördüğü etkili terapiye en yakın şeyi yapmak. Jeff’in (Warren Kole) zavallı şantajcıdan destekleyici aile babasına küçük kurtuluş eğrisinde de rahatlık var ve bu, Shauna’nın “kendi kendine bakmaya” alçalması karşısında üzerimde büyümeye başladı.
Ve eğer kaçamayan zavallı koç Scott (Steven Krueger), kışın geri kalanında yeni sığınağını kızlarla paylaşmak zorunda kalırsa, işte bu harika bir trajikomedi olur.
Sarı ceketler ince bir hikaye anlatımı parçası değildir ve olması da amaçlanmamıştır. Özlem, zorlama ve kapatma ihtiyacı hakkında bir gösteri. Aynı zamanda arkadaşlarını yemekle ilgili bir şov çünkü yemezsen öleceksin. Avın ardından genç Van, Travis’e (Kevin Alves) sert ama cesaret verici bir konuşma yaptığında, çok başlı bir organizma olarak tüm grubun nihayet tam goblin (gerçekten goblin demek istiyorum) moduna girdiğine inanmak istiyorum. Lütfen bu geri dönülmez nokta olsun. Ama Üç tane var! Daha fazla! Mevsimler! Açıkçası, zor şartlar karşısında iyi bir insan olmanın ne anlama geldiğine dair daha fazla emo düşüncelerine ihtiyacım yok; hayatta kalan yetişkinlerin hayatta kalma günahlarını şimdiki zamanla uzlaştırmaya çalışıp başarısız olmalarını izliyoruz.
Sarı ceketler ince bir hikaye anlatımı parçası değil
Oyuncular, bu dizinin gerçek temel taşı ve karakterlerinin gücünü ve varlığını belirgin bir “Sarı ceketler bu demografide iyi bir şekilde test ediyor, bu nedenle bu zaten doymuş pastiş” yaratıcı stratejisine daha fazla 90’lar eklemeliyiz. Bu, üç dişlik bir tarifte 10 diş sarımsağı yüksek sesle kullanan, çünkü sarımsağı arsızca seven ve aşırı hoşgörünün tüm yemeğin lezzetini bozacağının farkında olmayan veya umursamayan insanlar gibi.
Önümüzdeki birkaç sezondan ne bekleyeceğimi bilmiyorum – ama sadece aşırı pişirmeyi ve mükemmel derecede iyi bir et parçasını denizaşırı pişirmeyi azaltacaklarını umabilirim.
Sarı ceketler 2. sezon şimdi Showtime’da çıktı.
