Bölgeye göç etmeye karar veren Fransızların kutsal temasını bir kez daha terk eden Zone Interdite, devletin eylemsizliği karşısında adaleti kendi ellerine almaya karar veren bu Fransızlara bir rapor ayırdı.
Soruşturma ve eğirme
Zone Interdite ekibinin takip ettiği Fransızların oluşturduğu panelde sübyancıları internetten takip eden bir grup var. Dernek olarak kurulan grup, sosyal ağlarda çocukların sahte profillerini oluşturuyor. Yetişkinlerle etkileşime giriyorlar, cinsel nitelikte etkileşimler kuruyorlar ve bazen sübyancı olduğu iddia edilen kişilerle fiziksel randevuları kabul etme noktasına kadar işleri zorluyorlar. Buluşma aramadıklarını, her zaman sübyancıların harekete geçmesini beklediklerini belirtiyorlar: cinsel teklifler, cinsel sözler veya randevu talepleri.
Bir kez orada, bir çocuğun izine değil, sözde sübyancıya meydan okuyan ve onu adalete teslim eden bir yetişkin. Kolektif, daha sonra veya aynı zamanda, gerçekleşen dijital alışverişleri savcıya sunar.
Bazı durumlarda insanlar yargılanır, yargılanır ve gözaltına alınır. Rapor sadece iki özel vakayı takip etti. Adaletin hareketsizliği ve Adalet Bakanlığı tarafından tanınmaması karşısında duyduğu şaşkınlığı dile getiren derneğe geniş yer veriliyor. Gerçekten de, bu konuyla ilgili olarak sorgulanan, Mühürlerin Bekçisi, Web’deki sübyancıları takip eden bu kolektif ile yetkililer arasında daha resmi veya daha sıkı bir ortaklığın kapısını kapattı.
Raporun seçtiği açıya geri döneceğiz, ancak Zone Interdite’ın tamamen ihmal ettiği bazı ilkeleri hatırlamakta fayda var.
herkesin yeri var
Normal olarak yapılandırılmış hiçbir yetişkin, çocukların mağdur olduğu durumlar şöyle dursun, cinsel şiddet “için” olamaz. Twitter’a girmek, yanlışlıkla (deneyimli) çocuk pornografisi görmek, (PHAROS aracılığıyla) yetkililere bildirmek ve onu tuzağa düşürmek başka bir şey.
Kolektifin üyeleri gerçek fotoğrafları ve gerçek çocuk seslerini kullanmaz. Görüntü ve ses düzenleme yazılımını kullanarak yetişkin pedofilleri cezbetmek için sıfırdan karakterler yaratıyorlar. Bu hayali çocuklarla iletişim kuran yetişkinlerin masum olmadığı açıktır. Facebook’ta bir çocuğun profilinin önünde yapılacak tek sağlıklı tepki, hesabı Facebook’a şikayet edip kapatmasıdır. Ama onları denemeye gerçekten değer mi? sağlıklı mı? Bu bile “adil” mi? Dernek, savunma avukatlarının bu yaklaşıma düzenli olarak itiraz edip davayı kazanmalarından üzüntü duysa da hukuken avukatlar haklıdır. Ayrıca polis ve jandarmanın gizlice her şeyi ve hiçbir şeyi yapamaması boşuna değildir.
Düzen güçlerinin etkinliğini tamamen sorgulayabiliriz, ancak onları sahada değiştirmek mutlaka yararlı veya akıllıca değildir. Polis varsa, sadece ideolojik olmayan bir nedeni vardır. Bu arada, polis tehlikeli insanlarla başa çıkmak için – kelimenin tam anlamıyla ve mecazi olarak – silahlı.
Açıkçası – rapor bundan bahsetmiyor – kolektif daha önce hiç bu kadar tehlikeli insanlarla karşılaşmamıştı. Ancak internette, ekranın diğer tarafında kimin olduğunu asla bilemezsiniz. 22 yaşında, 40 kilo ıslak bir adamın kaçmasını engellemek başka, silahlıysa, arkadaşlarıyla geliyorsa ya da bir ağın üyesiyse başka bir şey. Son olarak, hiç kimse hataya karşı bağışık değildir. Bu, özellikle kendi kendini Anonim ilan eden bir grubun bir kişiyi sübyancı olarak belirlediği Amerika Birleşik Devletleri’nde zaten oldu. Kollektif yanlış kişiyi yakalamıştı. Klavyenizin arkasındaki kanunsuz rolü oynamak ne kadar cezbedici görünse de, bu asla iyi bir fikir değildir.
Kötü örnekler ve kötü cevaplar
Raporun açısı, “Devlet bir şey yapmıyor, bu nedenle biz dürüst vatandaşlar, harekete geçeceğiz” denilerek, arabaları zarar gören bir binanın mağdur sahibi ile müşterek sahiplerini aynı sepete koymaktan ibaretti. vandalize edilmiş, bir koyun çiftçisi ve sübyancı izci kollektifimiz.
Okuyucuyu şaşırtma pahasına, adaletin Instagram, Twitter, Facebook, France 2 veya M6’ya gitmediğini unutmayın. Suçlananların veya sorgulananların hakları var, mağdurlar da var, polisler, jandarmalar, hakimler, avukatlar vs. var. Bu raporların ve bu adımların sorunu, herkesin polis, avukat ve sulh hakimi olmak için donanımlı olduğunu söylemektir. Ancak, işlevlerini yerine getirmek için eğitim gerekiyorsa, sadece zaman geçirmek değildir. Bir rapordaki bir vakanın tüm bilgilerine asla erişemeyiz. Konutla ilgili olarak, prosedürler genellikle çok az bilinir ve mal sahipleri, sigortasız olanları saymazsak, ilk ihlalden itibaren bunları uygulamak konusunda isteksizdir.
Vatandaşların raporlardaki talepleri basit: polisin müdahale etmesi, adaletin hızla kınaması ve mahkum etmesi. Bu duyulabilir ve anlaşılabilir. Üstelik, Jean-Jacques Urvoas’ın sözleriyle, Fransız adaleti artık evsiz olma sürecinde değildir: evsizdir. Ancak polis bütçeleri artırılmışsa, bu bütçelerin ağırlıklı olarak teçhizata ayrıldığını da hatırlatmak için bir fırsattır. Polis karakollarının durumu içler acısı, bilgisayarlar, silahlar, kurşun geçirmez yelekler vs. olduğu için onu suçlamak zor. Adalete gelince, katip ve yargıç eksikliği var. Asıl konu, kamu makamlarının ataleti değil, adli makamları işletecek paranın olmayışıdır. Adaleti onarmak için gereken para masaya yatırılmadı ve bu noktayı düzeltmek için bir park yerinde devriye gezmeye gerek yok, sadece seçmen kütüklerine kaydolun ve oy kullanmaya gidin.
Unutulmamalıdır ki, cumhurbaşkanlığı seçiminde Twitter’da şovun görünürlüğüne büyük ölçüde katkıda bulunan tek bir kamp, yalnızca basit ve tamamen gerçekleştirilemez çözümler sunan bir kamp var. Twitter’da bir hashtag oluşturmanın, yerel seçilmiş yetkililerden onay almaktan daha kolay olduğu doğru.
Zone Interdite, M6 video portalında tekrar oynatılabilir.
