Geçen ayki iPad Pro M4 lansmanında Tim Cook, bunun “iPad’in tanıtımından bu yana en büyük günü” olduğunu söyledi. Durum açıkça böyle değildi: Halihazırda çoğu insanın ne yapacağını bildiğinden daha fazla güce sahip olan bir tablete yönelik gerçekten güzel artımlı donanım güncellemelerinin yapıldığı bir gündü.
Ancak Cook’un açıklaması en azından geçmişe bakıldığında hâlâ doğru olabilir. Apple’ın yeni iPad Pro’nun güçlü donanımına layık güçlü bir işletim sistemini bize göstermesi için WWDC’yi kullanması yeterli.
Camın acısı
Bunu baştan belirteyim: Günümüzün iPadOS’unu çalıştıran temel iPad, çoğu insanın iPad’i kullandığı şeyler için harikadır. Hiç kimse çoğunlukla okumak, e-postalarını kontrol etmek ve bir şeyler izlemek için kullanacakları bir tablete 500 dolardan fazla harcamamalı ve işletim sistemi bu konuda zaten harika.
Ancak Apple, M4 işlemcili, tandem OLED ekranlı, bol miktarda RAM ve depolama alanına sahip iPad Pro’yu yaratmak için çok para harcadı. Ve Apple, insanları bunun gerçek iş yapmak için de gerçek bir bilgisayar olduğuna ikna etmek için çok para harcadı; insanın yaratıcı ifadesinin tamamını, bu tür şeyleri içine sıkıştırdı.
iPad bir bilgisayardır. iPad Pro özellikle bir bilgisayardır. İşlemciyi, RAM’i ve depolamayı seçebilirsiniz. Artık izleme dörtgeni ve işlev satırına sahip olan, “her zamankinden daha fazla MacBook’a benzeyen” bir klavyesi var. Sıkabileceğiniz ve fıçıda yuvarlayabileceğiniz 130 dolarlık bir kalemi var. Karşılaştırılabilir bir MacBook Pro’dan daha fazlasını harcayabilirsiniz. Ancak onu bir bilgisayar gibi kullanmaya çalışırsanız işletim sistemi her adımda sizinle savaşacaktır.
Bu, iPad’in tüm ömrü boyunca ve iPad Pro’nun piyasaya sürülmesinden bu yana daha da fazla böyle oldu. Ama çete tartışırken Vergecast ve David Pierce’ın yeni iPad Air ve iPad Pro hakkındaki incelemelerinde belirttiği gibi, donanım artık gidebildiği yere kadar gitmiş gibi görünüyor. iPadOS’te anlamlı bir değişiklik yapılmadan iPad Pro, Apple’ın inanmanızı istediği şey olmayacaktır.
Peki eksik olan ne?
Eğer iPad’de hiç iş yapmayı denemediyseniz, sizin adınıza gerçekten çok mutluyum. Bu hikayeyi 11 inç iPad Air M2’ye bağlı Bluetooth klavyede yazıyorum. Çok hoş bir klavye ve Air de çok hoş bir tablet, ama bu olurdu çok daha hızlı ve kolay dönüştürülebilir bir Chromebook’ta. Ve hala izleyebilirdim Andor uçakta.
Sürekli olarak tek bir tam ekran uygulamada kalmayı gerektirmeyen bir iPad üzerinde herhangi bir iş yapmak hala çok can sıkıcı. Bir blog yazısı yazmak ve diğer makalelerden fotoğraf ve bağlantılar almak kadar basit bir şey bile, bu boyuttaki herhangi bir ekranda olduğundan çok daha uzun sürer ve çok daha fazla zıplamayı gerektirir. Stage Manager orta düzeyde bir yol kat etti ancak hala mükemmel değil, özellikle de harici bir monitör olmadan. Ve iPad hala iyi bir çoklu pencere desteğine sahip değil; uygulama pencerelerini ekranın belirli bölümlerine yapıştırmanın veya pencere yapılandırmalarını kaydetmenin bir yolu yok.
Biraz ileri düzey bir şey yapmaya çalışırsanız her türlü temel sorunla karşılaşırsınız. Final Cut Pro’nun iPad sürümü, uygulamadan yalnızca ana ekrana bile geçerseniz videoyu dışa aktarmada başarısız olur çünkü işletim sistemi arka plan işlemleri için uygun desteğe sahip değildir. Ayrıca görev yöneticisi yok, iyi bir dosya yöneticisi yok, pano yöneticisi yok ve iPadOS’in işlevselliğindeki boşlukları üçüncü taraf uygulamalar ve yardımcı programlarla doldurmanın bir yolu yok. Bunların hepsi iPad’in mükemmel donanımının destekleyebileceği şeyler.
Federico Viticci şirketinde MacHikayeleri sahip olmak iPadOS’in hâlâ yetersiz kaldığı tüm yöntemlerin eksiksiz kataloğu, ancak sürüklenmeyi başarmak için Federico olmanıza gerek yok; iPad’i 10 dakika boyunca bilgisayar gibi kullanmayı denemeniz yeterli.
Diğer Pro
Apple başından beri iPad’in iPad, MacBook’un ise MacBook olduğu konusunda açıktı ve eğer dokunmatik ekranlı bir bilgisayar istiyorsanız Ve bir dizüstü bilgisayar, ikisini de satın alsan iyi olur. Bu argüman normal iPad (ve Apple’ın üç aylık kazanç raporları) için anlamlıdır. Ancak iPad Pro’nun MacBook kadar maliyetli olması, aynı mimari üzerinde çalışması ve Apple’ın “tıpkı MacBook kullanmak gibi.”
Sanki iPad’de macOS istiyormuşum gibi gelebilir. Tabii ki evet, eğer gereken buysa, ancak Apple’ın WWDC’de donanımın hak ettiği kadar güçlü ve yetenekli olmasına rağmen macOS’tan farklı bir iPadOS ortaya çıkarma fırsatı var.
Çok ince bir noktaya değinmek istemem ama Surface Pro tam orada. Kabul edin ya da etmeyin ama Apple, iPad’e ilk kez USB-C bağlantı noktası ve klavye verdiğinden beri Surface Pro’nun peşindeydi.
Surface Pro’nun, Microsoft’un Apple Silicon ile eşleştiğini iddia ettiği yeni bir Arm işlemcisi var. OLED ekrana sahiptir. Şikayetlerim bir yana, görev yöneticisi, dosya yöneticisi, uygun pencere döşemesi, arka plan işlemleri ve adını siz koyun, gerçek bir işletim sistemi olan Windows 11’i çalıştırıyor. Aynı zamanda, tıpkı Apple’ın WWDC’de duyurmasının beklendiği gibi, faydası belirsiz bir dizi yapay zeka özelliğine de sahip.
Microsoft’un bunu başarıp başarmadığını öğrenmemize birkaç hafta kaldı, ancak Apple’ın iPad Pro olduğuna inanmanızı istediği cihaz ile Microsoft’un Surface Pro olduğunu düşünmenizi istediği cihaz arasında artık çok az mesafe var. Zıt yönlerden geliyoruz.
Surface Pro ne kadar iyi olursa olsun, pek çok iPad fanatiğinin Windows çalıştıran bir makineye geçeceğinden şüpheliyim. Ancak iPadOS’un sınırlamalarına ne kadar kafamı vurursam Surface Pro o kadar iyi görünüyor. Ve Apple’ın heyecanına kapılan ve M4 iPad Pro’yu alan kişilerin, donanıma layık bir işletim sistemine sahip olmaları gerekir.
