Venüs neden öldü?

Venüs Dünya’dan sadece biraz daha küçüktür ve bu nedenle milyarlarca yıldır sıcak bir kalbe sahiptir. Ancak bazen Dünya’nın kız kardeşi olarak da adlandırılan bu gezegen için bu sıcaklık ona ihanet etti. O gezegen artık karbondioksit ve sülfürik asitten oluşan zehirli bir atmosferin boğucu katmanlarıyla sarılmış durumda. Yüzeydeki basınç, Dünya’nın deniz seviyesindeki hava basıncının neredeyse 100 katına ulaşıyor. Ortalama sıcaklıklar 700°F’ın üzerinde, kurşunu eritecek kadar sıcakken, en derin vadilerde 900°’nin üzerinde kayıtlar görülüyor.

Eğer Venüs gerçekten de Dünya’nın kızkardeşiyse, sapkın biridir. Mars gibi Venüs’ün de bir zamanlar daha ince, daha yumuşak bir atmosfere ve sıvı su okyanuslarıyla dolu bir yüzeye ev sahipliği yaptığından şüpheleniyoruz. Buradaki mantık Mars’tan biraz daha zayıftır – burada suya dair kanıtları kelimenin tam anlamıyla gözlerimizin önünde görebiliriz – ancak düşünce hem Venüs’ün hem de Dünya’nın kabaca benzer bir şekilde, kabaca aynı yörüngelerde ve kabaca aynı yörüngelerde oluştuğudur. aynı malzeme. Yani aşağı yukarı aynı miktarda su ile doğmalıydık.

Dünya gibi, bu suyun büyük bir kısmı kimyasal olarak kayalara bağlı ve mantonun derinliklerine gömülmüş olmalı. Ancak bir kısmı yüzeye sızmış veya oluşumdan kısa bir süre sonra su açısından zengin kuyruklu yıldızlar tarafından taşınmış, yüzeyde bir kaynak oluşturmuş ve bir kez daha kalın bir atmosfer tarafından stabilize edilmiş olabilir.

Venüs’ün ölümüne neden olan şey, kendisinin bir hatası değil, bizim hain güneşimizdi. Yıldızlar yaşlandıkça yavaş yavaş parlarlar. Günden güne algılanamaz ama milyonlarca yıl boyunca bir yıldızın karakterini tamamen değiştirir. Milyarlarca yıl önce, güneşimizin yaşanabilir bölgesi şu anda bulunduğu yere göre içe doğru kaymıştı, ancak artan parlaklıkla birlikte sıcaklık da artıyor ve bu yaşanabilir bölge zamanla sürekli olarak dışarıya doğru kayıyor.

Venüs hiç yaşama ev sahipliği yaptı mı? Yüzeydeki, keşifleri neredeyse imkansız hale getiren dayanılmaz sıcaklıklar göz önüne alındığında, bunu asla bilemeyeceğimizden şüpheliyim. Ancak muhtemelen suya ve zengin bir atmosfere sahipti; temel malzemeler oradaydı. Ancak hayat bir yer edindiyse de uzun sürmedi. Güneşimiz yaşlandıkça Venüs daha da ısındı. Daha sıcak bir gezegende, atmosferde yüzeydeki sıvıdan daha fazla su buhar halinde bulunur.

İlk başta değişiklikler küçüktü ve yıkıma giden amansız yolu işaret eden daha yüksek bir çiy noktasından başka bir şey yoktu. Ancak geçmişte bir noktada -tam olarak ne zaman olduğundan emin değiliz- Venüs bir devrilme noktasına ulaştı. Çok fazla su buharı nedeniyle Venüs’ün atmosferi yüzeyden yayılan ısıyı hapsetme konusunda çok iyi hale geldi. Bu radyasyon sisin içine nüfuz edip uzaya ulaşamadı, bunun yerine atmosferin içinde sıkışıp kaldı ve onu ısıttı.

Bundan sonra gelenler en azından merhametli bir şekilde hızlıydı. Venüs bir geri besleme döngüsüne girdi, atmosfere daha fazla ısı yaydı, bu da okyanusları daha fazla buharlaştırdı, bu da sıcaklıkları artırdı vb. Önce sığ göller ve akarsular yok oldu, ardından daha derin okyanuslar geldi, ta ki her su kırıntısı atmosferdeki rüzgarlarla uçuşmaya başlayıncaya kadar.

Sürekli parlayan güneşe yakınlığı nedeniyle su buharı uzun süre dayanamadı. Güneş radyasyonu onu dövdü, kimyasal bağlarını ayırdı ve oksijen ile hidrojenin uçup gitmesine neden olarak güneş sistemimizin ötesinde korkunç bir kafileye katıldı.

Eğer Venüs’ün Dünya gibi levha tektoniği varsa, o zaman bu süreç burada sona eriyordu. Kayganlaştırıcı görevi görecek su olmadığından, plakaların büyük yavaş öğütülmesi, kabuğun yerine kilitlenmesine neden oldu. Bu sürekli çalkalanma, karbon için doğal bir havuz görevi görüyor: Karbon dioksit, mantonun derinliklerine çekilen kayalara bağlanarak atmosferde çok fazla karbon birikmesini engelliyor.

Ancak plaka tektoniğinin temizleme etkisi olmadan, karbondioksit seviyeleri tehlikeli boyutlara yükseldi ve yüzeydeki radyasyonu absorbe etme yeteneği, gezegeni kurtarmak için kalan tüm umutları yok etti. Sonunda atmosfer şu andaki şişkin boyutuna ulaşana kadar kendi üzerine yığılacaktı.

Güneşimiz yaşlandıkça Venüs kendini boğdu.

Güneş henüz son günlerine ulaşmadığı için bu kaderi paylaşan yalnız Venüs değil. Her geçen gün güneş sistemine daha fazla sıcaklık getirerek parlamaya devam ediyor ve yaşanabilir bölgesi her geçen yıl istikrarlı bir şekilde dışarıya doğru genişliyor.

Bundan yaklaşık 500 milyon yıl sonra bir noktada Venüs yalnız olmayacak, Dünya’nın okyanusları kaynayacak, kıtalarımız eski hareketlerini durduracak ve sonunda kız kardeşimizle ikizler olacağız: ölü, cansız ve kendi başımıza boğulan. şişkin atmosfer.