Kiminle konuştuğunuza bağlı olarak hangi Dragon Age’in favorisi olduğu konusunda farklı bir yanıt alacaksınız. Büyüklerin gözleri buğulanacak ve Baldur’s Gate formülünü alıp onu gelecek milenyum için güncelleyen Dragon Age: Origins’i anımsayacaklar. Bazıları Dragon Age Inquisition’a ve serinin en iyi karakterlerinden bazılarıyla tamamlanan geniş, geniş düzlüklerde geçen MMO tarzı arayışlara sevgiyle bakacak. Gelecek aylarda, yeni neslin efsanevi RPG serisine adım atması nedeniyle diğerlerinin bile Dragon Age: The Veilguard’ı işaret edeceğinden eminim. Ve sonra var Ejderha Çağı 2bunu kalplerinde değerli tutan muhalif birkaç kişi tarafından yalnızca kısık sesle konuşulur. Ancak çekingenliğin zamanı bitti. Dragon Age 2’nin kesinlikle serinin en iyisi olduğunu ve dışarı çıkıp güneşte hak ettiği yeri alması gerektiğini haykırmak için buradayım.
2011’de ortaya çıkan kaosu hatırlıyorum. Dragon Age 2, tamamen farklı bir yöne giderek ağır ama geleneksel bir RPG’yi takip ediyordu ve hayranlar akkor halindeydi. İnsanların istediği, ekstra çanlar, ıslıklar ve biraz boya olsa da, ilk oyundan daha fazlasıydı. Elde ettikleri şey, beklentilerle yeni şekillerde oynanan deneysel bir oyundu ve tam da bu yüzden, 13 yıl sonra Dragon Age 2 serinin en iyisi olmaya devam ediyor.
Dragon Age 2’nin en iyisi olmasının üç ana nedeni var. Birincisi Kirkwall. Çoğu zaman RPG’ler oyuncunun gelip her şeyi kurtarmasını bekler. Örneğin Skyrim’i ele alalım. Oraya gelene kadar her şey temelde durmada, Tamriel’in en soğuk köşesinin tüm nüfusu, Dragonborn ortaya çıkana kadar etrafta duruyor. Kirkwall daha çok yaşayan, nefes alan bir şehre benziyor; onu deneyimleme ve keşfetme şekliniz onu yalnızca daha gerçek hissettiriyor.
Dragon Age 2 farklı zaman dilimlerinde geçiyor, böylece Kirkwall’un değişip büyüdüğünü, insanların yıllar önce verdiğiniz kararlara tepki verdiğini görüyorsunuz. Sizi diğer RPG’lerin çoğunun asla yapma zahmetine girmediği bir şekilde sokakları ve onları evleri haline getiren insanları öğrenmeye zorluyor.
Tabii ki, eğer tek başınıza olsaydınız, bir şehirde yıl geçirmek hiç de eğlenceli olmazdı, bu yüzden Dragon Age 2 yoldaş kadrosunun serinin en iyileriyle birlikte orada olması iyi bir şey. Merrill’den Isabela’ya, Aveline’den Varric’e, yoldaşlarınızın her biri yalnızca işlevsel veya mekanik ‘cihazlar’ olarak değil, yalnızca arayışınızda size yardımcı olmak için burada, kendi başlarına insanlar olarak sunuluyor.
Bu hiçbir yerde, Origins’in devasa DLC’si Dragon Age Awakening’de karşılaştığınız haydut büyücü Anders’te olduğu kadar belirgin değil. Anders DA2’de kendine geliyor. Onun kendi hayatı var; sizinkinden tamamen ayrı olabilecek kendi hedefleri. Kusurlu, kibirli ve biraz da azimli olması onu insan yapıyor. Diğer RPG’lerin aksine, Dragon Age 2’nin yoldaşları savaşta sadece bir şeyler getirmek, taşımak ve kafalarına vurmak için orada değiller; birbiriyle bağlantılı çeşitli bağlantılardan oluşan zengin bir anlatının merkezini oluşturuyorlar.
Bu anlatı Dragon Age 2’nin son büyük gücü ve büyük bir anlatı. Görüyorsunuz, Dragon Age 2 oynadığınızda Dragon Age 2 oynamıyorsunuz. Varric’in Dragon Age 2’deki olayları yeniden anlatması. Yeni Güneşin Kitabı gibi birçok dizide güvenilmez anlatıcılar romanlarda büyük bir rol oynar ve onları vahşi bir etki yaratacak şekilde kullanır. Ancak oyunlarda bunlar daha nadirdir; yalnızca Dear Esther veya Call of Juarez Gunslinger gibi benzer deneysel oyunlar onlara yayın sağlar. Dragon Age 2’de gördüğünüz ya da oynadığınız şeyin gerçek mi yoksa sadece görkemli bir şovmenin anlattıkları mı olduğu hakkında hiçbir fikriniz yok. Beklentilerinizle oynuyor ve oyuncuya, Varric’in anlattığı hikaye hakkında kendi kararını verebilen bir yetişkin gibi davranıyor.
Beni yanlış anlamayın Dragon Age 2 mükemmel bir oyun değil. Muhtemelen bir konsol oyunu olmaya çok fazla eğildi, yeniden kullanılan varlıklar bir sorundur (özellikle aynı mağarayı on beşinci kez keşfediyorsanız) ve dövüş biraz basitleştirilmiştir. Ancak tüm bunlara rağmen, bir RPG serisinde risk almaktan çok daha güvenli davranan farklı bir şey denedi.
Şahsen ben zaten ayak izleriyle dolu zeminde yürümektense kusurlu bir deneyi oynamayı tercih ederim ve kusurlarını kabul etseniz bile Dragon Age 2, risk almaktan korkmayan daha yenilikçi bir oyun ortamının yolunu gösterdi. Belki de Dragon Age 2’nin algılanan başarısızlıklarından ziyade birçok başarısına daha fazla dikkat etmeliydik.
