Uzaya bağlı ABD-Avrupa su görevi finalleri geçti

Herhangi bir NASA görevi başlatılmadan önce, uzay aracı haftalarca zorlu muameleden geçiyor. Bir roket fırlatma darbesi kadar sert sallanan büyük bir masaya bağlı. Bir stadyum rock konserinden daha yüksek bir gürültüyle bombalanıyor. Uzayın uç noktalarını simüle eden bir vakum odasında dondurulur, pişirilir ve ışınlanır. Dünya yüzeyindeki tüm suyu izlemek için ortak bir ABD-Fransız misyonu olan Yüzey Suyu ve Okyanus Topografyası misyonu (SWOT) bu büyük testleri geçti. Şimdi, birkaç son kontrol dışında, SWOT Aralık lansmanına hazır.

NASA’nın Güney Kaliforniya’daki Jet Propulsion Laboratuvarı’ndaki bazı SWOT mühendisleri, bu karmaşık görevi tasarlamak, inşa etmek ve bir araya getirmek için neredeyse on yıl yatırım yaptılar. Üzerinde çalıştıkları enstrümanların en son testlerden geçmesini izlemek stresli oldu, ancak ekip süreci adım adım ilerletti. Bunun nedeni, SWOT’un somun ve cıvatalarına kadar her parçasının, uydu termal vakum odasına son kez girmeden önce defalarca test edilmiş olmasıdır. Mühendisler, önceki testlerin çok daha fazla endişe yarattığını söylüyor.

JPL’de mekatronik mühendisi olan Phoebe Rhodes-Wickett, hayatının dörtte birini SWOT üzerinde çalışarak geçirdi. Başlangıçta antenleri uzay aracının ana cihazına yerleştirmek için kullanılan küçük bir bileşene odaklandı. “Mekanizmamı ilk test ettiğimde çok korkmuştum” dedi. Yaklaşık bir kutu mendil büyüklüğündeki bileşen, tam boyutlu bir çalkalayıcı masasında test edildi. Rhodes-Wickett, “Tek başına oturan bu küçük mekanizmaydı. Test gürültülü ve mekanizmanın hareket ettiğini görebilirsiniz,” diye ekledi. “İlk test turumuzda bir başarısızlık yaşadık. Mekanizmayı uzaya elverişli olarak sertifikalandırmak için birkaç ay içinde yeniden tasarlayıp yeniden test etmek zorunda kaldık.”

Bu yeniden testi geçtikten sonra, mekanizma, sonunda komple SWOT uzay aracına entegre edilen daha büyük sistemlere bağlandı. Uzay aracı montajının her aşaması yeni bağlantılar yaratır ve insan hatasının sızması için başka bir yol sunar, bu nedenle başka bir test turuyla sona erer. Rhodes-Wickett’in mekanizması, ilk deneyimden bu yana üç kez daha titreşim testinden geçti. “Geçtiğiniz her test bir rahatlamadır” dedi, “ancak üçüncü veya dördüncü teste geldiğinizde stres seviyeniz çok daha düşük.”

Mekanizma, uzayda türünün ilk örneği olan SWOT’un yeni radar cihazının bir parçasıdır. Ka-band Radar İnterferometre veya KarRIn, mekanik kollara monte edilmiş iki radar antenine sahiptir. SWOT yörüngeye girdikten sonra, kollar uzay aracının zıt taraflarından açılacak ve antenler arasında neredeyse 33 fit (10 metre) olana kadar uzayacaktır. Gözleriniz arasındaki boşluk, mesafe ve derinliği daha iyi değerlendirmenize yardımcı olduğu gibi, KarIn’in iki anteni arasındaki boşluk, enstrümanın Dünya’nın suyu hakkında daha fazla ayrıntı ortaya çıkarmasına yardımcı olur. Ancak süreç neredeyse mükemmel değilse – mekanik kollar tam olarak uzanmazsa veya antenler bir derecenin birkaç binde biri kadar bile yanlış hizalanırsa – KaRIn umulan ölçümleri yapamaz.

Riskli iş

JPL’den SWOT baş makine mühendisi Eric Slimko, “Her zaman daha önce hiç yapılmamış şeyler inşa etmeye çalışmamız, NASA’daki bir kariyerin benzersiz bir parçası” dedi. Bu, her NASA yükünün bilinmeyen bir risk faktörü ile başladığı anlamına gelir. Çoğu görev, prototip enstrümanları uçaklara ve laboratuvarlara yerleştirerek risk seviyesi hakkında bir fikir edinir, ancak teknolojiyi fırlatmaya ve uzayda çalışmaya devam etmek için uyarlamanın (kelimenin tam anlamıyla) gök yüksek ek zorluğu hala vardır. “Bir kağıt parçası üzerinde bir analiz yaparak tüm bu riski ortadan kaldırma kabiliyetimiz yok” dedi. “Test etmeliyiz.” Kullanıma hazır parçalar bile sertifikalıdır.

Slimko, katlanır kol ve anten düzeneğinin yörüngede de Dünya’da olduğu kadar iyi performans göstereceğini kanıtlayabilecek testler tasarlamanın “çok, çok zorlayıcı” olduğunu söyledi. “Bir kere, yerçekimini kapatamayız. Ancak, yerde tam uçuş ortamını yeniden oluşturamasak da, uzayda çalışacağına dair tam bir güvenimiz olan bir doğrulama programı geliştirdik.”

Programı gerçekleştirmek, düzinelerce JPL mühendisinin, Fransa’nın Toulouse kentindeki Thales Alenia Uzay tesisinde haftalar veya aylar geçirmesini ve Fransız uzay ajansı Centre Nationale d’Études Spatiales’ten (CNES) meslektaşlarıyla birlikte çalışarak testleri tamamlamasını gerektirdi. uzay aracı toplandı. Uzay aracı, yalnızca CNES ve NASA’dan değil, aynı zamanda Birleşik Krallık ve Kanada uzay ajanslarından da donanım içeriyor ve her ekip test sırasında kendi parçalarının performansını izliyor.

Şimdi neredeyse geriye kalan tek şey nihai test: fırlatmanın kendisi. Mühendisler daha hazır. Rhodes-Wickett, “Gerçekten hayal ettiğiniz, büyümesine yardımcı olduğunuz bir bebeğe sahip olmak eğlenceli ve şimdi bitiş çizgisine yürüyorsunuz.” Dedi. “Bu kadar çok zaman ve emek harcadığınız bir şeyi devam ettirmek ve dünyada bir fark yaratmak gerçekten heyecan verici.”