Uzaktan çalışmanın, iş üretkenliği üzerinde uzun vadeli olumlu etkileri olması muhtemeldir. Bu, Fransa Stratejisine bağlı Ulusal Üretkenlik Konseyi tarafından yapılan bir gözlemdir. rapor hangi sağlık krizi sırasında Fransa’nın performansını değerlendirir.
On tele çalışandan sekizi devam etmek istiyor
Raporun bir kısmı, son iki yılda tele-çalışmanın hızlandırılmasına ayrılmıştır. 2019’da çalışanların %4’ü düzenli olarak uygularken, bu oran Ocak 2021’de %27’ye yükseldi. Şu anda on tele-çalışandan sekizi tele-çalışmaya devam etmek istediklerini söylüyor.
Ara sıra uzaktan çalışmanın kullanımı yolda: Fransa’daki işlerin yaklaşık %38’i bu nedenle uzun vadede uzaktan çalışabilir. Analistlere göre, tele-çalışanların toplam istihdam içindeki payının bir yüzde puanı, ortalama olarak genel üretkenliği yaklaşık %0,45 oranında artıracaktır. Rapor, daha uzun vadeli bir tahminde bulunarak, tele-çalışmanın toplam istihdamın %5’inden %25’ine çıkarılmasının, çıktıyı yaklaşık %9 oranında artırabileceğini söylüyor.
Bu çok iyimser bir analiz, ancak analistler, durum istikrara kavuştuğunda teyit edilecek bir “ilk tahmin” olduğunu iddia ederek temkinli kalmayı tercih ediyor.
Hibrit modelin olumlu bir algısı
Önceki iki yıla göre, ilgili çalışanlar arasında tele-çalışma algısı oldukça iyidir. CNP, yöneticilerin ve çalışanların hem iş performansı hem de bireylerin refahı açısından tele-çalışma hakkında “genel olarak olumlu” bir görüşe sahip oldukları bir OECD anketine dayanmaktadır. Rapora göre, “verimlilik kazanımları kısmen çalışan memnuniyeti tarafından belirlendiği için” verimlilik hesabında bu argüman göz ardı edilemez.
Ancak, %100 tele çalışma önerilmez. Analistler, çalışan memnuniyetinin “tele çalışmanın benimsenme oranı düşük kaldığında potansiyel olarak artabileceğini” savunuyorlar.
Belirli bir eşiğin ötesinde, uzaktan çalışma iletişimi zayıflatabilir ve sosyal etkileşimleri azaltabilir. Yani bulunacak bir orta yol var. CNP için ulaşılması gereken ideal, haftada iki veya üç gün uzaktan çalışma olacaktır. Bu tahminler, ekonomistler Antonin Bergeaud, Gilbert Cette ve Simon Drapala tarafından sunulan tersine çevrilmiş “U” teorisine dayanmaktadır. Onlara göre, üretkenlik kazanımlarını en üst düzeye çıkarmak için “orta düzeyde” konumlandırılmış optimal bir tele-çalışma süresi vardır.
Bu nedenle, kuruluşların giderek daha fazla farkına vardığı hibrit çalışma modelinin meraklılarını memnun edecek bir şey.
Kalıcı Zorluklar
Tüm bu bakış açılarının karşısında teori var… ve pratik var. Aslında rapor, tele-çalışmanın üretkenlik üzerindeki etkilerinin, görevlerin doğasına bağlı olarak heterojen kaldığını da hatırlamıyor. Ekipler arasında yakın ve sık koordinasyon sağlamak söz konusu olduğunda, dijital araçların sınırları vardır.
Bilgi, iletişim ve teknik faaliyetler gibi bazı sektörler, tele-çalışanların büyük bir kısmı tarafından ayırt edilirken, özellikle “acil ve karmaşık” görevlerin yerine getirilmesi söz konusu olduğunda, tüm çalışanlar için durum böyle değildir.
Ek olarak, tele-çalışmanın yükselişi, uzun vadede yeni işe alınanların eğitimi ve entegrasyonu üzerinde bir fren bile olabilir. OECD’ye göre, yöneticilerin yaklaşık %70’i, tele-çalışma ortamında personel yetiştirmenin daha zor olduğuna ve çalışanların “iş başında” daha az öğrendiğine inanıyor.
İşçilik maliyetlerini azaltın
Rapor ayrıca, tele-çalışmanın işin maliyeti üzerindeki sonuçlarını da hesaba katar. CNP tarafından alıntılanan Banque de France tarafından yapılan bir araştırmaya göre, gelecekte daha fazla tele-çalışmayı planlayan şirketlerin taşınma olasılığı %14 daha fazla.
Ancak rapora göre, arazinin yeniden yapılandırılması, bazılarını “çalışanların yerlerini yeniden değerlendirmeye ve bu çalışanların daha düşük maliyetli bölgelerde bulunması halinde işçilik maliyetlerini düşürmeye” zorlayabilir.
Atlantik genelinde, daha ucuz şehirlere yerleşmeye karar veren Amerikalı Google çalışanları, kalıcı tele-çalışmanın bu tür zararlı etkilerinden şimdiden korkmaktadır.
