Biz böyle bir şeyin olmasını umuyorum. Dün Güneş kısa bir süreliğine uzaktan bize el sallayarak, 11 yıllık döngüsünün canlı ve dinamik bir aşamasının ortasında olduğunu, güneş patlamaları ve diğer olayların zirveye ulaştığını ve meydana gelme ihtimalinin daha yüksek olduğunu söyledi.
Hayır, Ay’ın pürüzlü kenarlarından görünen ışık zerreleri olan Baily Boncukları değildi. Bu, Güneş’in Ay’ı tamamen kaplamasından hemen önce ve sonra parlak bir parıltı olarak göründüğü tutulmanın Elmas Yüzük aşaması da değildi. Bu bir güneş patlaması da değildi; Güneş’in yüzeyinden gelen ani ve yoğun bir elektromanyetik radyasyon patlamasıydı.
Daha ziyade, Güneş diskinin kenarından uzanan kırmızımsı veya pembemsi bir yapı olan bir güneş fışkırmasıydı. Çıkıntıların boyutu ve şekli, küçük, ayrı döngülerden, güneş kenarının önemli bölümleri boyunca uzanan büyük, karmaşık yapılara kadar değişebilir. Fışkırmalar teknik olarak güneş patlamaları olarak sınıflandırılmamaktadır, ancak her ikisi de Güneş’in güneşin maksimum evresi sırasında daha yüksek frekansta ortaya çıkmaktadır.
Tam güneş tutulmaları sırasında gökbilimciler, Ay’ın gölgesi Güneş’in parlak yüzeyini bloke ederek özel ekipmana veya uzay tabanlı gözlemevlerine olan ihtiyacı ortadan kaldıracağından, Güneş’in koronasını (veya dış atmosferini) doğrudan gözlemleme ve inceleme şansını sabırsızlıkla bekliyorlar. Ancak bütünlük, tutulma gözlemcilerine yıldızların bu özelliklerine kendi gözleriyle bakma fırsatı da sunuyor.
Dünkü tutulmaya tamlık yolundan tanıklık edecek kadar şanslıysanız, muhtemelen Güneş’in alt bölgesindeki özellikle parlak kırmızı bir noktanın yanı sıra sol ve sağ taraflarında beliren daha küçük boncuklar da dahil olmak üzere bu çıkıntıları görmüşsünüzdür. Astrofotoğrafçılar, çıkıntının halka benzeri yapısını ortaya çıkararak bu çıkıntıyı görselleştirmeyi başardılar, ancak yerdeki gözlemcilere bu özellikler, çevre boyunca alışılmadık derecede parlak kırmızı noktalar olarak göründü.
Güneş patlamalarından farklı olarak çıkıntılar, fotosferde Güneş’in yüzeyine sabitlenmiş ve koronaya doğru uzanıyor. Buna karşılık, güneş patlamaları yoğun manyetik aktivitenin etkisiyle yıldızın yüzeyinden kopuyor. Filamentler olarak da bilinen çıkıntıların oluşması yaklaşık bir gün sürer ve birkaç ay sürebilir. Ayrıca çok büyükler ve uzayda yüzbinlerce kilometre yol kat ediyorlar.
Güneş patlamaları sırasında görülebilen kırmızı parlak halkalar, elektrik yüklü hidrojen ve helyumdan oluşan plazmadan oluşuyor. binaen NASA’ya. Uzay ajansı şöyle açıklıyor: “Önemli plazma, güneşin iç dinamosu tarafından üretilen manyetik alanların karmaşık ve bükülmüş yapısı boyunca akıyor.” “Böyle bir yapı kararsız hale geldiğinde ve dışarı doğru patlayarak plazmayı serbest bıraktığında, patlama meydana gelir.”
Yani evet, eğer bu küçük kırmızı noktaları görecek kadar şanslıysanız, kelimenin tam anlamıyla bir yıldız patlamasına tanık olmuşsunuz demektir. Gerçek dışı.
Daha: Fotoğraflar: Büyük Kuzey Amerika Güneş Tutulması
