The Promised Land incelemesi: son derece sürükleyici bir drama

Vaat Edilen Topraklar Zaten iktidarda olan pek çok kişiyi harekete geçiren hırs tehlikesi ve açgözlülük hakkında acımasız, affetmez bir drama. Bunu garip bir şekilde rahatlatıcı buldum. Kulağa ne kadar tuhaf gelse de film, çağdaş film yapımcılığı dünyasında ender görülen bir canavar. Mütevazı bütçeli, iyi kurgulanmış, öyle net bir özen ve ustalıkla yazılmış bir tarihi destan ki, insan arkanıza yaslanıp sizi istediği yere götürmesine izin veriyor. Bir zamanlar bu tür dönem dramaları şimdi olduğundan çok daha yaygındı. 2024’te Martin Scorsese gibi yönetmenlere ayrılmış gibi görünüyorlar (Sessizlik) ve Ridley Scott (Napolyon) — tarihin kayıp dünyalarını hayata geçirme konusunda deneyimli ustalar.

Bu sebepten dolayı, Vaat Edilen Topraklar biraz mucize gibi geliyor. Danimarkalı yazar-yönetmen Nikolaj Arcel’in 2017 yılındaki etkileyici Stephen King uyarlamasının devamı olan film, Kara kule, bu yıl göreceğiniz anlatım açısından en sofistike drama değil. Anlattığı hikaye hem kapsamı hem de duyguları açısından geniştir ancak yarattığı büyü çoğu zaman büyüleyicidir. Başrolünde dünyanın en büyük oyuncularından birinin olduğu, Vaat Edilen Topraklar aynı zamanda sessiz ama yine de sessiz, güzel bir ifade performansına dayanıyor.

Danimarkalı yazar Ida Jessen’in bir kitabına dayanan filmde Mads Mikkelsen, Alman ordusunun fakir bir subayı olan ve emekli olduktan sonra Danimarka’nın geniş fundalık alanlarında bir çiftlik inşa etmek için izin isteyen Yüzbaşı Ludvig Kahlen’ı canlandırıyor. . Başarılı olursa, yalnızca bunu yapan ilk kişi olmakla kalmayacak, aynı zamanda tüm hayatı boyunca kazanmaya çalıştığı türden bir mülke ve asil bir ünvana da sahip olacak. Sınırlı parası, bu iş için yeterli sayıda işçi bulmasını zorlaştırıyor ve kendisini, yakınlardaki bir arazi sahibi olan ve fundalığı ekip biçmekle hiç ilgisi olmayan, ancak tarımla ilgilenen Frederik de Schinkel (Simon Bennebjerg) ile kısa sürede bir rekabetin içinde buluyor. Kahlen’in çabalarının serveti üzerindeki etkisi.

Onların rekabeti dramatik bir merkez görevi görüyor Vaat Edilen Topraklarve giderek şiddetlenen, önemsiz doğası kaçınılmaz olarak Daniel Day-Lewis’in acımasız petrol baronu ile Paul Dano’nun Paul Thomas Anderson’ın bencil vaizi arasındaki kavgayı akla getiriyor. Kan dökülecek. Arcel’in, Anders Thomas Jensen’le birlikte yazdığı bir senaryoya dayanan filmi, hiçbir zaman Anderson’un 2007’deki başyapıtı kadar tematik ve barbar boyutlara ulaşamıyor; ancak Schinkel ve Kahlen’in Danimarka fundalığının kontrolü üzerindeki savaşı, film için verimli bir malzeme olduğunu kanıtlıyor. Vaat Edilen Topraklar sınıf, açgözlülük ve umursamaz hırs temalarını keşfetmek için.

Beğenmek Kan dökülecekArcel’in tarihi draması, her yöne sonsuza kadar uzanıyor gibi görünen çorak ortamından en iyi şekilde yararlanıyor. Yönetmen ve görüntü yönetmeni Rasmus Videbæk, filmin ilk perdesini Mikkelsen’in tek başına fundalığın yaşanmaz tarlalarının yüzeyini kazdığı görüntülerle dolduruyor. Bu görüntülerin kadrajı ve derinliği hem Kahlen’in doğayı kendi iradesine tabi tutma çabalarının görünüşteki yararsızlığını vurguluyor hem de sizi onun içinde kaybolmaya davet ediyor. Vaat Edilen Topraklar‘nin evcilleştirilmemiş 18. yüzyıl manzaraları. Bu arada B.Arry LyndonSchinkel’in süslü malikanesinde doğal ışık kaynaklarının benzeri kullanımı, filmin sürükleyici niteliklerini daha da artırıyor.

Mikkelsen’in eski subayı, planlarını sürdürürken yavaş yavaş birkaç destekçisiyle yakınlaşır: güvenli bir liman karşılığında Kahlen’e yardım etmeyi kabul eden de Schinkel’in kaçak hizmetkarı Ann Barbara (Amanda Collin); İyi niyetli bir taşra rahibi olan Anton Eklund (Gustav Lindh); ve Ludvig’i bir baba figürü olarak görmeye başlayan yaramaz küçük kız Anmai Mus (Melina Hagberg). Dört uyumsuz kişi arasında alışılmadık bir aile oluşuyor ancak bu, Arcel ve Jensen’in senaryosuna ve Mikkelsen’in içine kapanık performansına borçlu. Vaat Edilen Topraklar asla aşırı duygusal bölgeye sapmaz.

Film, tüm süresi boyunca sert tarafını koruyor; duygusal ve dramatik dağınıklığıyla takdire şayan üçüncü bir perdeyi sunuyor. Kameranın arkasında Arcel, filmin heyecan verici ritimlerini çok açık bir şekilde dile getirme dürtüsüne direniyor. Bunun yerine, tekrar tekrar Mikkelsen’in yüzünde oyalanmayı seçiyor; oyuncunun duygusuz ifadeleri, karakterinin artan yorgunluğunu ve çaresizliğini incelikli bir şekilde ifade etmek için gözlerine yer açıyor. Her ne kadar Arcel, her yere nüfuz eden sürekli şiddet tehdidine karşı kanlı bir sonuç çıkarsa da Vaat Edilen TopraklarFilm yapımcısı aynı zamanda dehşet verici vahşet ile tüyler ürpertici katarsis arasındaki doğru dengeyi de başarıyla buluyor.

Film sonuçta ihtiyaç duyduğundan birkaç dakika daha uzun sürüyor ve sonu, kısmen yardımcı karakterlerinden birkaçının, yani Collin’in Ann Barbara’sının az gelişmiş doğasından dolayı, amaçlandığı kadar duygusal bir ağırlığa ulaşmıyor. Neyse ki, Vaat Edilen Topraklar asla son anlarından herhangi birini abartma hatasına düşmez. Kahramanının aşırı terbiyeli tavrını yansıtan sessiz bir notayla ilerliyor ve hikâyenin büyük bölümünde sahip olduğu sarsılmaz kararlılığı zarif bir şekilde reddediyor.

Bu, olabildiğince basit ve gösterişsiz olan ve hikâyesinin çoğunda abartısız bir anahtar olarak kalmaktan memnun olan bir filmin son kırışıklığıdır. Çıkış yapanlar Vaat Edilen Topraklar Başka bir deyişle, kendilerini muhtemelen vaat ettiği her şeyin yanı sıra biraz daha fazlasını sunan tarihi bir destanın içinde bulacaklar.

Vaat Edilen Topraklar şu anda sinemalarda oynuyor.