Bu 2003 filmi, pek çok farklı düzeyde o kadar korkunç ki, nereden başlayacağını bile bilmek zor. Filmin dayanılmaz ve anlaşılmaz 147 dakikalık koşusunu hiç atlatıp başaramadığımı bilmiyorum – denememe rağmen birçok kez, bu konuda kurtarılabilir bir şey bulmak için cömert bir çaba içinde. Her seferinde gözlerime sımsıkı sarılıp televizyona tiksintiyle küfrederek sinirli bir şekilde uzaklaştım. Kuşkusuz, orijinal 1995 kötü çocuklar harika bir film değildi ya, ama bu gerçekten iğrenç bir saçmalığın tam tersi bir başyapıtı.
Önerme şudur: Will Smith ve Martin Lawrence Miami’de polislerdir. Ama aynı zamanda kardeşler! En iyi kardeşler! Ya da dedikleri gibi, “yaşam için kötü çocuklar”. Evet, kendilerine “kötü çocuklar” diyorlar. Her neyse, ikili Miami’deki uyuşturucu kaçakçılarını araştırır, kötü şeyler olur ve sözde kahkahalar ve patlamalar meydana gelir. Dürüst olmak gerekirse, arsa hakkında gerçekten endişelenmenize gerek yok – çünkü bir tane yok. Film “komik”, yani Smith ve Lawrence hayatınızın değerli dakikalarını bilgisayar tarafından yazılmış gibi görünen hazır esprilerle boşa harcıyor. Her 10 ila 15 dakikada bir olay örgüsü, genellikle araba kovalamacaları, otomatik silahlar, patlamalar, şarapnel, küfür ve diğer can sıkıcı şeyleri içeren tutarsız bir şiddet alemine dönüşüyor. Bu sekanslar heyecanlandırmak içindir, ancak gerçekten sadece yüksek sesli, uzun ve gözleri yorarlar. Bu iğrençlik aynı zamanda Michael Körfezi (elbette öyledir) ve bir kola bağımlısının çılgın çılgınlığıyla kurgulanmıştır.
Kısacası: eğer bir cehennem varsa, benimki muhtemelen bu filmi Alex DeLarge gibi dikilmiş göz kapaklarım ile tekrar tekrar izlemeye zorlanmayı içerecektir. Otomatik portakal.
