Süpernova 1987a’dan sonra gökbilimciler onun birkaç yıl içinde nasıl görünebileceğini tahmin ettiler. Yakında yeni bir pulsarın ortaya çıkacağını öne sürdüler ve birçok kişi, genişleyen gaz bulutunun, yıldız tarafından fırlatılan daha erken materyalle karşılaşacağını söyledi. Çarpışmanın amacı olayın etrafındaki alanı aydınlatmaktı.
Süpernova 1987a’nın ışığı 23 Şubat 1987’de Dünya’ya ulaştı. Orijinal yıldız SN 1987A, Büyük Macellan Bulutu’nda Dünya’dan yaklaşık 168.000 ışıkyılı uzaklıkta bulunuyordu. Tip II parlaması, modern zamanlarda gökbilimcilere bir çekirdek çöküntü süpernovasının ayrıntılarını gösteren ilk parlamadır. O zamandan beri gökbilimciler, parlamanın kendisinden yayılan ve yıldız genişledikçe daha önce fırlatılan malzemeyle çarpışan bir malzeme halkasının yayılmasını takip ettiler. Bunun sonucunda yıldızın ölümünden sonra gökbilimcilerin 2019 yılında keşfettiği ve X-ışını ve gama ışını gözlemevleri kullanılarak gözlemlediği bir nötron yıldızı oluştu.
Patlamadan birkaç ay sonra gökbilimciler patlama alanını çevreleyen parlak halkaları fotoğraflamak için Hubble Uzay Teleskobu’nu kullandılar. Bu halkalar öncül yıldız rüzgârının yaydığı materyalden oluşuyor. Ultraviyole radyasyon buluttaki gazı iyonlaştırdı. İç halka, orijinal yıldızdan bir ışık yılının yaklaşık 2/3’ü uzaktadır ve genişleyen bir patlama 2001’de halkayla çarpışarak onu daha da ısıtmış ve şok dalgasının halkaların ötesine geçip arkasında sıcak cepler bırakmasına neden olmuştur. toz ve parlayan gaz bulutları. Bu şok dalgasının türbülansı ve iç halkanın bölgelerine çarpması sonucunda hayaletimsi “inciler” ortaya çıktı.
Gökbilimciler gözlemleri açıklamak için Rayleigh-Taylor kararsızlığının kullanılmasını önerdiler. Bu fenomen, farklı yoğunluktaki iki sıvı (veya plazma) birbiriyle etkileşime girdiğinde ortaya çıkar. 1978a için daha yoğun olan “sıvı”, süpernova patlaması sırasında fırlatılan malzemedir. Daha az yoğun bir madde bulutuyla, yani genişleyen bir yıldızın dökülen kabuğuyla çarpışır. Michigan Üniversitesi yüksek lisans öğrencisi Michael Vadas, bu tür bir istikrarsızlığın Süpernova 1987a’nın “inci dizisinin” oluşumunu açıklayabileceğini belirtiyor.
Vadas, yakın zamanda Physical Review Letters dergisinde yayınlanan makalesinde, “Rayleigh-Taylor istikrarsızlığı kümelerin olası varlığına işaret edebilir, ancak sayılarını belirlemek çok zor olacaktır” diye belirtiyor. Bu kararsızlığa bir benzetme, bir uçak kanadının motorunun kontra izi ile girdap etkileşimidir. Girdaplar birbirine akarak tahmin edilebilecek şekiller yaratıyor.
Yaklaşımlarını daha derinlemesine incelemek için Vadas ve meslektaşları, rüzgarın bir bulutu iterken aynı anda onu yüzey boyunca nasıl sürüklediğini modellediler. Sonuç olarak, bulutun üst ve alt kısmı ortadan daha hızlı bir şekilde dışarı doğru itildi. Bu, bulutun çökmesine neden olarak, SN 1987A’nın 30-40 kümeye sahip “inci dizisine” benzer şekilde, bulutu 32 eşit kümeye bölen Rayleigh-Taylor kararsızlığına neden oldu.
Bu öngörülebilir kümelenme sayısı, ekibin Rayleigh-Taylor istikrarsızlığını “inci dizisinin” oluşumunun temeli olarak önermesinin nedenidir. Ayrıca bunun, bir patlamanın olduğu yer çevresinde daha fazla halkanın oluşumunu veya bir yıldızın etrafındaki proto-gezegensel toz kümelerini tahmin etmeye yardımcı olabileceğini düşünüyorlar. James Webb Uzay Teleskobu’ndan alınan son kızılötesi görüntüler, halkada yeni kümelerin ortaya çıktığını gösteriyor. Gökbilimciler gelecekte yeni kümelerin ortaya çıkıp çıkmayacağını görmek için gözlem yapmaya devam edecekler.
