Superman & Lois 4. Sezon 9. Bölüm İncelemesi – Behold Your Doomsday

Ve işte buradayız. Bir hafta kaldı. Bir bölüm kaldı ve olayların nasıl biteceğine dair bir sürü soru var. “To Live and Die Again”in son 15 dakikasına kadar bu bölümle ilgili hemen hemen her şeyi sevdim, çünkü bu sondan bir önceki bölümün özel hissettirilmesine yardımcı olmak için tüm doğru notalara defalarca ulaştı. Yine de, Superman & Lois Sezon 4 Bölüm 9 İncelememin de belirttiği gibi, sondan bir önceki bölümde işlerin bu şekilde bitmesi, önümüzdeki hafta Superman & Lois serisinin finali için beni gerçekten tedirgin ediyor.

Açıkçası, bu bölüme olumlu ile başlayacağım, çünkü dürüst olmak gerekirse pek çok şey vardı. Örneğin, Superman & Lois’in geçen haftaki bölümünün ve özellikle de Godfrey röportaj bölümünün hemen etkisini görmek güzeldi. Luthor saldırıyı durdurmuyor; bazı noktalarda daha da kişiselleşiyor. Lois’e dava açıyor; John Henry Irons’ın kostümünden elde edilen verileri Süpermen’in “durumunu” bozmak için kullandı (dürüst olmak gerekirse, Çelik kostümünü alırken bu düşünceyi düşünmemiştim) vb. Genel olarak bunlar Lois ve Clark’a karşı sadece “küçük hamleler”, ancak büyük etkileri var ve bunu bölümün çoğunda görüyoruz.

Bu amaçla, hem Süpermen’in hem de Lois’in bu bölümde defalarca geri planda kaldığını, sadece diğerinin onları doğru yöne ittiğini görmek harikaydı. Neredeyse bunu olumsuz olarak nitelendiriyordum çünkü bazen “umutsuzluğun tavşan deliğine” gerçekten hızlı bir şekilde iniyor gibi görünüyorlardı, ama bu daha büyük bir amaca hizmet ediyordu… bu yüzden buna izin vereceğim. Clark’ın Lois’in “Luthor’un kafasına girme” tavsiyesini dinlemesi harikaydı, Lois’in de Clark’ın tavsiyesini dinlemesi (kendi tavsiyesini dinlemesi) ve Luthor’u nasıl yeneceğine dair cevaplar almak için başlangıca geri dönmesi gibi.

Bruno Manheim’ı getirmek geleceğini düşünmediğim başka bir unsurdu. Her ikisinin de Lois’in kanserden kurtulduğunu öğrendiğinde mutlu olduğunu görmek, ancak Lois’i “şu anda sadece ailesi tehlikede olduğu için onun yardımına ihtiyaç duyduğu” için eleştirmesi adil ve havalıydı. Her iki tarafın da “tartışmada” önemli noktaları vardı ve onların Luthor’u temelli devirmek için birlikte çalıştıklarını görmek doğru hissettirdi.

Tıpkı bu bölümde Süper Oğul’un “yayının” “doğru” olması gibi. Hâlâ şöhretlerine alışmaya çalışıyorlar (buna artık yerel lokantadaki menü öğeleri de dahil!), ancak aynı zamanda babalarına ne kadar yardım etmek isteseler de, bu o kadar basit olmayacak, bununla da uzlaşmaları gerekiyor. sadece “güçlerini kullanmak” gibi.

Ne kadar hazırlıksız olduklarını kanıtlamak için “Yabancı” projeksiyonunu kullanmak hoş bir dokunuştu; Süpermen’in (Lois’in yine harika tavsiyeler vermesi üzerine) onlar için eğitim düşüncelerini tersine çevirerek, birlikteyken tek başına olduğu kadar güçlü olabileceklerini belirtmesi de hoş bir dokunuştu. Buna inandığımdan emin değilim ama tam bir “Süpermen bir babadır” anıydı ve bu gerçekten hoşuma gitti.

Ve şimdi bölümün daha bölücü unsurlarına geliyoruz. Kıyamet Günü ile başlıyoruz. Lois’in “içerideki Süpermen”e ulaşmasını sağladıktan sonra geri döneceğine dair kötü bir his vardı içimde ama bu bölümde bunu halletme şekillerinden gerçekten hoşlanmadım. Birincisi, John Henry’de tesadüfen Lois’in Doomsday’e ne yaptığını itiraf ettiği bir kayıt vardı? Gerçekten mi? Sonra, tüm bu zaman boyunca madenlerde “kendi dünyasına geri dönmeye” çalıştığı ve KİMSENİN FARK ETMEDİĞİ gerçeği?!?! Üç süper varlık bile mi yok?

Sonra, Luthor bir şekilde “onu yeniden öldürüyordu”, komik bir şekilde doğru gibi görünüyordu, ama bir şekilde artık o kadar “ölü”ydü ki artık Lois’le bağlantı bile kuramıyordu? Bu hiç mantıklı gelmedi. Buradaki asıl büyük sorun, uçurumun Süpermen’in Kıyamet Günü’nü nasıl yenemeyeceğini açıkça ortaya koymasıdır. AMA seri finalinin teaserı, Süpermen’in sonunda Luthor’u ele geçireceğini açıkça ortaya koydu. Yani, açıkçası Kıyamet Günü’ne bir şeyler oluyor ve bu gerçekleştiğinde bunun başka bir göz kamaştırıcı durum olacağına dair kötü bir his var içimde.

Şimdi, daha olumlu olmak gerekirse, Luthor’un “Kıyamet Günü’nü kasabaya koyması” hoşuma gitti çünkü o anda çok “önemsiz” bir ruh halindeydi. Ayrıca, bu sayede Superman ve Super Sons’un evlerini korumak için çalışmaya başladıklarını gördük; bu cephede hem Jonathan hem de Jordan için büyük anlar da dahil. Süpermen’e bir daha ölmemesi için yalvardıkları son sahneyi izlemek gerçekten acı verici, çünkü bu çok heyecan verici bir şey… muhtemelen en iyi şekilde bitmeyecek olsa bile.

“Doğru şekilde bitmemekten” bahsetmişken, Lex ve Amanda’nın “ayrılması”, olmasından korktuğum tek şeydi. Son bölümde resmen bir araya geldiler ve onları ayırmak bir bölümden az sürdü. Daha da önemlisi Luthor, hem huysuzluktan hem de Süpermen’in bazı basit sözlerinden dolayı bu ilişkiyi kesti. Karakterin bu öfke dolu versiyonunda bile bundan daha akıllı olması gerekiyordu.

Eminim ki bazıları şöyle diyecektir: “Ama mesele bu! Lex sevmeyi beceremiyor ve 1 numara olamıyor!” Ama yine Luthor’un bundan daha akıllı olması gerekiyordu. Amanda, Lex’in işe yaramayacağını düşündüğü bir şekilde Süpermen’i ve Lois’i alt ederek ne kadar akıllı olduğunu kanıtladı. Yine de işe yaradı. Aslında yüzerek! Bu yüzden ona her zamankinden daha fazla güvenmeliydi, gerçekten güvenmeliydi. Ama bunu yapmadı ve bunların hepsi Süpermen’in basit sözleri yüzünden oldu. Elbette Amanda’nın kendi sorunları vardı ama buradaki en büyük suçlu Lex’ti.

Bu bölümlere rağmen bu incelemeyi olumlu bir notla bitireceğim çünkü bölüm bazı önemli kusurlara rağmen hala gerçekten iyiydi. Superman & Lois serisinin finalinin GERÇEKTEN iyi olmasını istiyorum ve umarım Arrowverse’i en yüksek notalara çıkarmak için tüm kutuları işaretler. Olacak mı? Yakında öğreneceğiz.