Sundance’teki birçok belgesel, canlı ya da ölü ilginç figürleri konu alıyor. Bazıları, muhtemelen yerel düzeyde veya makro düzeyde, ırkçılık veya iklim değişikliği gibi uzun süredir devam eden sorunlara derinlemesine dalıyor.
Muhtemelen nadiren böyle bir belgesel olmuştur. Mariupol’da 20 Günprömiyerini Mısır Cuma gününde yapan ve Ukrayna’da hala her gün sürdürülen savaşı belgeleyen.
Belgeselin yönetmeni AP muhabiri Mstyslav Chernov, “Burada gördüğünüz şey şu anda oluyor” dedi. “Henüz tarih olmadı, bugün var.”
Frontline ve AP’den gelen film, Rus işgalinin başlangıcına ve şehrin sakinleri için işlerin nasıl giderek daha da kötüye gittiğine üzücü bir bakış. Chernow, meslektaşları Evgeniy Maloletka ve Vasilisa Stepanenko ile birlikte kuşatma altındaki bir şehri belgeliyor ve hayatlarını riske atıyor. Gazeteciler, şehrin giderek daha fazla bağlantısı kesilirken çalışmalarını dünyaya ulaştırmak için mücadele ediyor. Ama en çok acıyı burada yaşayanlar çekiyor ve film, başta doğum hastaneleri olmak üzere birçok bombalama ve top atışının etkilerini göstererek insanın içini sızlatıyor.
Bunun gibi belgeseller “sahte” olduğu için saldırıya uğrayabilse de, Chernov, yalnızca Rus propaganda makinesinden gelen salvoların bazılarını göstermekle kalmayıp, aynı zamanda NBC, CBS’ye yaptığı haberin nasıl yapıldığını etkili bir şekilde göstererek harekete doğrudan değiniyor. , MSNBC ve dünyanın dört bir yanındaki diğer satış noktaları, çalışmalarını meşrulaştırıyor.
20 gün sonra, film yapımcısı ve ekibi, Ruslar sivil saldırıların gerçeklerini bildirmeye cesaret eden AP’den grubun peşine düşerken tam zamanında oradan ayrıldı.
Bu gözü kara ve sert bir görünüm, dolu evi trajedi nedeniyle gerçekten şok geçirdi, iç çekti ve gözyaşlarına boğdu. Seyirci ayrıca, hareketli görüntünün gücünün bir kanıtı olduğu için onu büyük bir alkışladı.
Meslektaşları ve yapımcılarla birlikte sahnede olan Chernov, yeterince şey yapmamaktan ve hatta en başta şehri terk etmekten suçluluk duyduğunu ifade ederek kasvetli bir figür çizdi. Ayrılmalarının ertesi günü Drama Tiyatrosu ünlü bir şekilde bombalandı ve bunu hissettiler.
“Onu çekecek kimse yoktu, hiçbir bilgi toplanmadı” dedi. İşte o zaman çekimlerini alıp uzun metrajlı bir belgesel yapmaları gerektiğini anladılar. “O 30 saat onlarla çalışırsak en azından ölçeği göstermiş oluruz. Haberlerde gördüğünüz şey muhtemelen bir dakikadır. [or] 30 saniye. Bu size gerçekten insanların çektiği acıların anlam ölçeğini vermiyor, onların hikayelerinde daha derine inmiyor.”
Chernov ve ekibi ön saflardan haber vermeyi bırakmadı ve bazen şehirde neredeyse ölmek üzereyken neden hayatını riske atmaya devam ettiğini sorduğunu söyledi.
Bunun üzerine, “Size gösterdiğimiz şey gerçekte olanın belki de yüzde biri. Hala her şeyi yakalayamadığım veya her şeyi gösteremediğim için kendimi suçlu hissediyorum… Bu sizi daha fazlasını yapmaya itiyor.”
Hiç filme alınmadığı için filme girmeyen kaçış günüyle ilgili birkaç ayrıntı verdi. Kendisinin ve ekibinin avlandığı söylendiğinde, bir hastanedeki doktorlar onları korudu, onlara yem olarak önlükler verdi ve ekipmanlarını sakladı.
Çıkarıldıkları sabah, bir asker timi hastaneye koşarak gazetecilere teslim edilmelerini istedi. Herhangi bir seçenek görmeyen Chernov, temelde “İşte buradayız” dedi ve en kötüsüne hazırlandı. Ancak askerlerin Ukraynalı olduğu ortaya çıktı.
Chernov, “‘Seni çıkarmak zorundayız, emirlerimiz var’ dediler” diye hatırladı.
Savaş bitmedi, Çernov da bitmedi. “Sundance bittiğinde geri dönüp çalışmaya devam edeceğiz” diyen oyuncu, belki savaştan sonra, eğer düşünecek zamanları varsa ancak o zaman tanık olduklarıyla yüzleşmeye başlayabileceğini de sözlerine ekledi.
