Bir yıldan biraz daha uzun bir süre önce, Koch Media’nın (şimdi Plaion) yeni etiketi Prime Matter ile birlikte The Last Oricru’nun duyurusunu gördük. Çek merkezli geliştirici GoldKnights tarafından geliştirilen, Gamescom’un başında Plaion ve GoldKnights’ın oyunu 13 Ekim’de yayınlayacağını da öğrenmiştik. O zamanlar geleneksel “eurojank” oyunlarının hayranı olduğum için ilgim arttı. Gamescom’da uygulamalı olmama izin verildiğinde, şansa atladım ve işte izlenimlerim.
Plaion ve GoldKnights, son zamanlarda pek görmediğiniz birkaç özellikten birini vurgulamak için The Last Oricru ile zamanımı ayarladı: co-op. Bu bir seçenek olsa da, çevrimiçi işbirliği değil; bu durumda kanepe kooperatifi. Oyunla geçirdiğim zaman, geliştiricilerden birinin yanında bir kanepede oynamamı sağladı. Bununla birlikte, bunun tek oyunculu oynamak için de gayet iyi olacağını – insanlarla ilişki kurmaktan hoşlanmayan biri için iyi bir cevap – sormakta hızlı davrandım – ve emindim. Güzel bir küçük özellik, kooperatifin uzun yükleme veya ayrı modlar gerektirmemesi, atlamalı ve bırakmalı olmasıdır.
Oyunun temel unsurlarından biri, eylemlerinizin bazı sonuçları olacağı dallara ayrılan bir anlatıdır. Bahsedebileceğim kısım, bir şehre yapılan saldırının ortasında nerede olacağınız. Hangi tarafta olduğunuz, geçmişte yaptığınız eylemlere ve seçimlerinize bağlı olacaktır. Şehre saldıran fare-insanlardan mı yoksa savunan garip elf-uzaylı-insanlardan mı yanasınız? İkincisi, savaşta lider fareyi yendiğinizde, hayatını bağışlamayı seçecek misiniz, etmeyecek misiniz? Geliştirici bana bu ikinci kararın sonuçlarını ve oyunu daha sonra nasıl etkileyeceğini anlattı, ancak burada onu bozmayacağım.
Bilmen gereken şey, öyle olduğu. Dark Pictures oyunuyla aynı anlamda dallara ayrılan bir anlatıma sahip olduğunu söylemeyeceğim. Öyle değil. The Last Oricru daha uzun, bir oyun için 15 ila 20 saat arasında olacağı tahmin ediliyor ve geliştirici bana üç temel hikayeyi elde etmek için üç oyun oynayabileceğinizi söyledi. Oyun boyunca aralarında hareket etmenin yolları var, ancak bunları üç ayrı olarak düşünürseniz daha kolay. Unutulmaması gereken önemli bir nokta, kooperatif ortağınızın sizin adınıza kararlar almamasıdır, bu yüzden bunun için endişelenmenize gerek yoktur.
The Last Oricru’nun nispeten anlatı ağırlıklı bir başlık olmasını bekleyin. Geliştirici bana The Witcher, Spiders tarafından geliştirilen oyunlar ve daha fazlası gibi oyunlardan ilham alınarak 180.000’den fazla kelimenin diyaloğu oluşturduğunu söyledi. Yine de, gördüğüm diyalogların bazılarında daha komik ve daha az baskıcı bir ton var. Bana yeterince iyi oturdu, son zamanlarda çok fazla oyun kötüydü ve çok ileri gitmedi.
Ama ya kavga? Bahsedildiği gibi, The Last Oricru çok ruhlu ama tartışmasız daha bağışlayıcı. Uygulamalı deneyimlerime göre, kolay değil – seçim yapabileceğiniz ayarlar olmasına rağmen, daha kolay ve daha erişilebilir hale getirmenizi sağlar. Mazoşist iseniz daha da zorlaştırabilirsiniz. Yine de tamamen ruh gibi değil; bazı RPG hassasiyetleri var. Zıplayabilir, biraz daha hızlı hareket edebilir ve biraz daha özgür olabilirsiniz. Yine de rehavete kapılmayın. Öleceksin.
Savaşla ilgili ilginç olan şey, işbirliğinin ne kadar iyi ve gerçekten ileriye götürüldüğüdür. Yalnız oynarken bulamayacağınız iki mekanik var. Bu mekaniklerden ilki, kooperatif ortağınıza kilitlenme ve ardından bir büyü – eğer bir büyücüyseniz – ateşleme yeteneğidir; bu, daha sonra onları saptıracak ve hedefledikleri düşmanı vuracak ve normalde olduğundan daha fazla hasar verecektir. yapmak. İkincisi, ikiniz arasında bir enerji bağı oluşturarak, geçtiği tüm düşmanlara hasar vererek, etrafta koşmanıza ve aranıza yerleştirdiğiniz düşmanlara ciddi miktarda hasar vermenize izin verir.
Genel zorlukla birleştiğinde, bu mekanikler şüphesiz başka bir kişiyle oynamayı değerli kılacaktır – yine de GoldKnights ve Plaion, oyunun tek başına oynanmaktan daha fazlası olduğunu vurguladı. Bahsetmem gereken bir diğer husus ise, büyü yeteneklerini kullanırken taktiksel davranmanız gerektiğidir. Anladığım kadarıyla mana iksiri yok. Düşmanınızdan mana toplayan bir yakın dövüş aracıyla manayı yeniden kazanabilirsiniz, ancak onu kullanırken savunmasızsınız. Kaçmakta iyi olduğunuzdan emin olun.
The Last Oricru’dan aldığım paket ilgi çekici. Açık dünyada olmayan bir oyun gördüğüme sevindim, ancak o zaman bile alanlar yeterince büyük görünüyor ve biraz keşif sunuyor. Daha ilginç olanı, oyuncuya sunulan anlatı seçenekleri ve bunların hepsinin nasıl oynanacağıdır. Genellikle çekiciliğe katkıda bulunan bir AA “eurojank” oyunu gibi geliyor. Onüç Ekim, GoldKnights zaten orada olanı cilalarken bekleyecek fazla vaktimiz yok. Tahmin ettiğim gibi, oynamak istiyorum.
