Yüzüklerin Efendisi’ni ilk izlediğimde, tek istediğim, neredeyse tüm sekiz yaşındaki kızların istediği gibi Orlando Bloom’un Legolas’ıyla evli, muhteşem, incecik ve zahmetsizce havalı bir elf olmaktı. Ergenliğimin sonlarında, Aragon’a bayılma şansım olduğu sürece insan kalmaktan memnun oldum. Ama şimdi, neredeyse 31 yaşında, bilge bir yaşta, gerçeği biliyorum: Orta Dünya’da olmayı umabileceğiniz en büyük varlık bir hobbittir. Neyse ki Tales of the Shire tam da bunu yapmanıza izin veriyor.
Wētā Workshop’un Tales of Shire oyunu, Tolkien’in en rahat yaratıkları olan hobbitler etrafında dönen rahat bir yaşam simülasyonu oyunudur. Sağlıklı oyunlara olan yüksek talebi ve Yüzüklerin Efendisi serisine olan bitmeyen sevgiyi düşündüğümde, bu neşeli ve bitmek bilmeyen aç yaratıkları kutlayan bir oyunun geliştirilmesinin sadece zaman meselesi olduğunu her zaman hissettim. Sonuçta, hobbitler topraklarına bakmak, içmek, dans etmek, eğlenmek ve ara sıra dünyayı kurtarmak için destansı bir göreve çıkmaktan başka ne yaparlar? Kısa süre önce Tales of the Shire’ın iki saatlik önizleme sürümünü oynarken bunların hemen hemen hepsini yapma şansım oldu, ancak ne yazık ki bu deneyimden hobbit yuvasında rahatça oturan bir Gamgee kadar mutlu bir şekilde ayrılmadım. Tales of the Shire büyüleyici ve bazı iyi temellere sahip olsa da, Wētā Workshop’un bu oyunu özel bir şey haline getirmek istiyorsa, yaşam kalitesini artıran çeşitli iyileştirmeler ve birkaç büyük yenilemeyle dolu bir yolculuğa çıkması gerekecek.
Önizleme, yarattığınız karakterin memleketi Bree’den ayrılıp Shire’ın en şirin köylerinden biri olan Bywater’da kendi hayatını kurmasını konu alıyor. Ancak oraya vardığınızda, ilk görev seriniz Bywater’ın aslında dır bir köy, yerel bir huysuzun ima ettiği gibi, Bywater’dan ziyade “Backwater”a daha yakındır.
Bu hikaye, komşularınızdan bazılarını ve oyunun temel özelliklerini tanıttığı için oyun için bir tür öğretici görevi görüyor: balık tutma, yemek pişirme, bahçecilik, yiyecek toplama ve ilişkileri besleme. Bu özelliklerin çoğu benim için gerçekten işe yaradı. Oyunun balık tutma mekaniği, yeni olmasa da, sinir bozucu veya yorucu olmaktan kaçınan eğlenceli, gerilim tabanlı bir mini oyun. Oyun içinde yemek pişirmeyi veya el işi yapmayı özellikle sevmememe rağmen (genellikle bu şeyleri zorunluluktan yapıyorum), aslında kendimi mutfağımda önemli miktarda zaman geçirmek isterken buldum. Yemek yapmak için sadece birkaç düğmeye basmak yerine, daha dokulu bir yemek oluşturmak için malzemelerinizi doğramanız ve pişirmeniz teşvik ediliyor.
Bu, bahçecilik ve yiyecek toplama ile bağlantılıdır, çünkü yüksek kaliteli malzemeler, baharatlar ve otlar yemeğin genel lezzetini yükseltmeye yardımcı olur. Ormanda amaçsızca dolaşmayı, şerbetçiotu, mantar mantarı ve frenk üzümü toplamayı çok severdim. Tales of the Shire’da gerçekten keyif aldığım bir diğer sistem ise, anlaşabildiği bir ürünün yanında yetiştirilirse belirli ürünlere bonuslar veren Companion Crops’tur. Tersine, kalitelerinin düşmemesi için farklı yataklarda tutulması gereken bazı ürünler vardır. Hasattan, toplamadan ve malzemeleri çıkardıktan sonra, hepsini yemek pişirirken sorunsuzca çıkarabileceğiniz devasa kilerime atmak kolaydı. Kısacası, Tales of the Shire’ın daha “serbest biçimli” unsurları muhteşem bir şekilde birlikte çalışıyor.
Ancak, “ilişkileri besleme” yönü farklı bir hikaye. İlişkilerinizi geliştirmenin yollarından biri olan komşularınızı isteklerini tatmin edecek bir akşam yemeği partisine davet etmek eğlenceli olsa da, ne yazık ki benim keyif aldığım şey bununla sınırlıydı. Oyunun yazımını genel olarak beğenmeme rağmen, kasabanın köylülerinin çoğu bana aynı geldi, her biri aynı küstah şakalaşmayı ve daha da sinir bozucu, sinir bozucu getirme görevlerini sunuyordu. Köydeki zamanımın çoğunu birkaç seçilmiş hobbit arasında gidip gelerek geçirdim ve özellikle korkunç bir görevde aynı iki hobbit arasında dört kereden fazla gidip geldim.
Ve genel ortam güzel ve bildiğimiz ve sevdiğimiz Shire’ı çağrıştırsa da – şirin, rahatlatıcı ve yemyeşil – oyunun tuhaflıkları yüzünden sürekli olarak sinirlendiğimi fark ettim. Bywater hobbitlerle dolu, kasabanın yaşanmış hissettirilmesi için açıkça bir çaba, bunu tamamen anlıyorum. Ancak etrafta dolaşmaya ve komşularımla tanışmaya çalıştığımda ve hemen hemen her şey yolundayken hızla sinir bozucu olmaya başladı. Her Karşılaştığım hobbit etkileşime giremediğim bir NPC’ydi. İnsanlarla dolu olmasına rağmen biraz nadir hissettirmeye başladı.
Geleneksel bir mini harita, pusula veya takip edilecek başka bir “ekmek kırıntısı izi” yerine, Tales of the Shire oyuncuları ara sıra çit direklerinin ve tabelaların tepesine tüneyen mavi kuşları takip ederek oyuna daldırmayı seçiyor. Teoride sevimli olsa da, kuşların göründüğünden daha hızlı gittiğimde veya daha yoğun bir bölgeden geçtiğimde (örneğin kasaba meydanı veya orman) ve onları kaybettiğimde biraz sinir bozucu oluyordu. Bywater’ın doğaya bu kadar derinlemesine gömülü olduğunu ve küçük köprüler, kıvrımlı yollar ve haritanın her yerine dağılmış etkileşim kurabileceğiniz sadece birkaç avuç NPC ile dolu olduğunu düşünürsek, kuşlara tam olarak güvenememek sinir bozucuydu. Oyunun sürekli olarak haritanızı açıp o tuhaf macera hissini kaybetmenizi açıkça istememesine rağmen, bunu yapmak zorundaymışım gibi hissettim. Ve bunlar benim şikayetlerimden sadece birkaçı.
Getirme görevleri, belirli özelliklerle ilgili artan hayal kırıklıklarım ve ilgi çekici karakterlerin veya olay örgüsü noktalarının eksikliği arasında, sonunda kendimi küçük hobbit deliğimden ayrılmakla özellikle ilgilenmezken buldum. Ancak, Stardew Valley gibi oldukça içine kapanık olmanın ve kendi küçük cennet diliminizi yaratmaya odaklanmanın mümkün olduğu bir oyunun aksine, Tales of the Shire komşularınızla etkileşime girmenize bağımlı görünüyor. Kısmen, tüm gününüzü gerçekten eğlenceli şeyler yaparak geçirmekte zorlanacağınız için, evinize eğlenceli küçük bir makyaj yapmaya zaman ayırmaya karar verseniz bile.
Bu da sizi, özellikle ilgi çekici olmayan komşularınız için özellikle ilgi çekici olmayan görevler yapmaya iter. Ayrıca, en azından önizlemede, doğum günleri, festivaller veya başka etkinliklerle dolu bir takvim olmadığını belirtmekte fayda var. Bu beni duraklattı, çünkü oyunun sıradan yönlerini bölecek bir şey olmadan, oynamaya devam etmek zorunda kalacağımdan emin değilim. Sonuç olarak, şu anda Tales of the Shire’daki en büyük sorun bu: Benim gibi bir hayat simülasyonu hastası bile (bu yıl Moonstone Island ve Fields of Mistria’ya kaç saat harcadığımı sormayın) bu oyun tarafından çekildiğini hissetmiyor. Bazı harika özellikleri, hoş müzikleri, biraz hantal olsa da uygun hissettiren ve çok fazla çekicilik katan bir sanat stili olmasına rağmen, Ve Arkasında inanılmaz bir IP var, sunulan tüm paket pek işe yaramıyor. Neyse ki oyun 2024’ten ertelendi ve bunun yerine 2025’in başlarında yayınlanacak, umarım ekibe oyunu Gollum’un arzulayacağı bir şeye dönüştürmek için biraz zaman verir.
