Mart 2020’de üniversitenin birinci sınıfından eve geldiğimde, evim dediğim tek yer olmasına rağmen, Seattle’da baharı daha önce hiç yaşamamış gibiydim. Hiç durup fark etmediğim ardıç kuşlarının turuncu karınlarını izledim. Penceremin dışındaki ormangülün beyaza dönmeden önce kızarmasını izledim. Ama şimdi 2022 ve artık tek bir pandemik bahar yok – üç tane oldu. Geçen yıl Anneler Günü’nü verandamızda güneşin altında yiyerek, okuyarak ve gülerek mi geçirdik? Great Sedro-Woolley Footrace’a ne zaman döndük? Ve öğleden sonra penceremizde bebek tavşanlar bulduk? Zaman herkes için karmakarışık oldu ve zaman zaman bulduğum yavaşlık için şanslıyım, özellikle ailemle. Ancak hiç bitmeyen bir hayal kırıklığı ve belirsizlik zaman çizelgesinde kaybolmuş hissetmek de aynı derecede kolaydır.
Çevrimiçi derslere ve o ilk pandemi yılı ile birlikte gelen her şeye daldıkça, sosyal medya hem bir korku çukuru hem de bir umut ve topluluk yeri haline geldi. Twitter’da 50 takipçim var, lise ve üniversiteden arkadaşlarım ve şaşırtıcı bir şekilde beni takip eden yazarlar var. Çoğunlukla, tweet atmak için kullanmıyorum. Bunun yerine, tesadüfen karşılaştığım bir tür yabancı ve projelerinden oluşan bir kolaj haline geldi. Bazen feed’imi açarım Parker Higgins’in @choochoobot ve hayali emoji manzaralarında veya #plottertwitter sanatçılarına hareket eden trenleri görmenin küçük sevinci, Paul Rickards (@paulrickards)eski çizicilerle canlı tasarımlar oluşturmak için modern kodu kullanan.
işte böyle buldum Christina Riley (@cmarieriley). 2020’nin sonlarından geçen yılın sonuna kadar, Twitter beslemesi, şimdi The Beach Today olarak adlandırdığı bir projenin ikinci yinelemesi için bir çıkış noktasıydı. Hesap, günlük yalnız sahil yürüyüşlerinin bir ürünüdür, deniz manzaralarını su altında bulduğu kayalarla eşleştirir, genellikle desen ve renk olarak eşleşir. Kıyı şeridinde çiçekler açarken pembe ve yeşille benekli bir kayayı görmek veya batan güneşin altında bulunan bir çakıl taşının dibinde turuncu bir gölge bulmak bir tür sihirdir. Bu, kendimi daha az yalnız hissetmemi ve kendi günlük gezintilerimde yaratıcı bir şekilde ilham almamı sağlayan başka birinin yeri ve zamanının bir kataloğu.
Bu bahar, bir ders için sanat yapmak amacıyla her hafta bir parkta oturmak için bir an buldum. O zamana kadar Christina, en azından Twitter için çakıl taşlarını gökyüzüyle eşleştirmeyi bırakmıştı. Ama onun uygulaması, şimdi arşivlendi Instagram @the_beachtoday, ziyaretlerime sızmıştı. Onun yaptığı gibi çiftler yapmıyordum. Bunun yerine, göle ilk bakışımı çerçeveleyen üç söğüt tarafından zamanın geçişini işaretledim, dallarının bir ufkun üzerinde gezindiğini, bir zamanlar yapraksız ve yakında dolup, akşam karanlığında silueti belirdi ve erken ilkbahar esintisinde uçtu. Üniversitedeki ilk yılımda neredeyse üç mevsim boyunca gördüğüm ördek göletini hatırladım. Riley’nin hesabını takip etmek için telefonumu açtığımda benim için neyin bu kadar önemli olduğuna dair bir fikir verdi.
Bir Pazar günü, bir granola bar yiyordum ve rüzgara karşı kendimi hazırlarken, gölün kıyısında dalgaların karaya attığı odun yığını yapan büyükbabam bir adamla karşılaştım. Beni her bankta dinlenirken yanından geçtiğinde, şakalaşıyorduk ya da parkın nasıl değiştiği hakkında konuşuyorduk ve ben el sallarken telefon direğindeki balık kartağını işaret ediyordu. Uzun süredir kütüklerle kıyı şeridini stabilize ediyor, dalgalara en yakın ağaçları koruyordu. Başka bir gün, kamerası benimkiyle eşleşen bir doktora öğrencisi mutlu bir şekilde kurbağaları işaret etti ve çok sıcak bir kış gününde güneşin devasa buz parçalarından parıldamasını izledik. Yine de çoğu zaman, Christina’nın ufka ve yaprakların, kayaların ve suyun güvenilir mevcudiyetinde bir yerin özünü incelerken hayal ettiğim yolu sessizce gözlemliyordum.
21 Eylül’de, yeni bir eşleşmenin altına şunları yazdı: “Bir adam, sanki üzerinde duruyormuşum gibi, hazine mi arıyorsunuz diye sordu.”
The Beach Today, beni gündelik hayattaki kalıpları ve sürprizleri bulmaya teşvik etti. Her şey gezegen ölçeğinde değişirken dijital çağda zamanı, anıları ve yerleri nasıl takip ettiğimizi merak ettim. Bu yüzden Christina’nın kumsallar ve çakıllarla dolu yılına zaman ayırdım, onları başka bir kaynaktan taşırken bir ağaç kümesini ve bir su kütlesini hareketsiz tutabilecek kendi görüntülerimi oluşturdum. Yürümek için bir yol bulmak, her gün oturacak bir bank bulmak, değişimde bir parça neşe bulurken sizi sabitlemek için yeterli olabilir.
Mari Kramer, Cornell Üniversitesi’nde Çevre ve Sürdürülebilirlik bölümünde son sınıf öğrencisidir. Kitaplardan, sanattan ve yürüyüşe çıkmaktan hoşlanıyor.
