ilk Roman İranlı Amerikalı yazar Naseem Jamnia’dan, Qilwa’nın Morarması takip eder ikili olmayan Kan büyüsü uygulayıcısı olduğu için zulme maruz kaldıkları bir ülkeden kaçan mülteci. Umut verici yeni hayatları, garip yeni bir hastalık ortaya çıkmaya başladığında ve kan büyüsü bir kez daha ateş altında kaldığında ilk mücadelesiyle karşı karşıya kalır.
Hikayenin bu hızlı açıklamasına göz atın, ardından tam kapak açıklaması-ve bir alıntıdan (biraz ürkütücü!) kitabın merkezi gizeminin gerçekten kendini göstermeye başladığı bölüm.
Firuz-e Jafari, anavatanlarındaki kan büyüsü uygulayıcılarının katliamından kaçarak Qilwa Demokratik Özgür Devletine göç eden şanslı kişilerden biridir. Ücretsiz bir klinikte iyi bir işleri var ve iyi kalpli yeni bir işverenleri, şifacı Kofi. Ancak Qilwa’da garip bir veba hızla yayılıyor ve yerel hükümet bunun suçunu mültecilere atıyor. Firuz hayatta kalabilmek için hem kanları hem de kurulmuş aileleri için yeni bir başlangıç yaparken ölümcül bir önyargı döngüsünü kırmak zorundadır.
İşte Elizabeth Story tarafından tasarlanan kapağın tamamına bir bakış ve ardından bir alıntı: Qilwa’nın Morarması—oldukça özensiz bir kan büyüsünün talihsiz kurbanını içeren canlı bir otopsi sahnesi.
G/O Media komisyon alabilir
%57 indirim
iMazing iOS Yedekleme Yazılımı
iOS yedeklemelerinizin kontrolünü elinize alın
Bu yazılım, yedekleme konumunuzu seçmenize, iMessage’ları, bireysel üçüncü taraf uygulama verilerini dışa aktarmanıza, kaydetmenize ve yazdırmanıza ve iPhone’unuzu kolaylıkla geri yüklemenize olanak tanır.
Mortician Malika haftalar boyunca Firuz’la yakın bir şekilde çalışmıştı, çünkü Kofi’s “şifacıları beyinsiz olan” en yakın klinikti. Ayrıca bir keresinde Firuz’a, yaşayanların şikayetleriyle uğraşmaktan kaçınmak için ölülerle çalıştığını söylemiş.
“Malika-khan, seni buraya getiren nedir?” Dikkati onlara ve arkaya kaydı ve Firuz bakışlarını, genellikle orada bulunmayan bir muayene yatağının üzerine gerilmiş yükseltilmiş çarşafa kadar takip etti. “Bu bir. . . kişi?”
“Teknik olarak, bir ceset.” Kollarını çaprazladı. “Bir ustanın bunu anlamasını umuyordum.”
“Öyleyse başka bir veba kurbanı değil mi?”
“Öyleyse, o zaman veba değişmiştir ve biz de mahvolduk.”
Son aylarda kaydedilen ilerlemeye rağmen—şehrin her yerinden insanların temiz suya erişimini sağlamak; sokaklarda dolaşan ve hastalığa katkıda bulunabilecek her türlü atığı yok eden gönüllü bir sihir kullanıcıları grubu; varlıklı tüccar ailelerden birinin son zamanlarda çok ihtiyaç duyduğu gıda bağışı – ölü sayısı hâlâ artıyor. Dilmun’dan daha fazla göçmen gelirse, özellikle eski Aziza Kiwabi Akademisi “halk sağlığı” gerekçesiyle göçmenlerin girişine karşı çıkmaya devam ederse, şehrin başı daha da belaya girecekti.
Firuz, giymemesine rağmen Kofi’nin sunduğu eldivenleri kaptı. “Kofi-han mı?”
“Bunu zaten konuşmuştuk.” Her zamanki gibi, Kofi çenesiyle kollarını kavuşturmuş Malika’yı işaret etti. “Bir ön sınav yaptım ve ikimizi de önyargılı etmek istemiyorum. Ne gördüğünü duyalım.”
Maskeyi taktıktan sonra, çarşafı cesedin yüzünden uzaklaştırdılar. “Anlıyorum, bunda olağandışı olan ne diye sormamalıyım.” Yeterince normal görünüyordu; çarşafı daha da aşağı çekmeden önce sarkmış çeneyi, şişmiş yanakları parmakladılar.
Etkileyici çürüme yaması ile zaten yeşil olan mide, dokunuşlarının etrafında şişmişti. Havaya atılan gazlar, kükürtlü çürük yumurta ve güneşte ısıtılmış çöp kokusu. Malika öksürürken Firuz, maskenin içine yerleştirdiği kuru otların kokusunu solumak için yanaklarını çevirdi. Kofi elini yüzünün önünde salladı.
Firuz, canlıların yanı sıra çürümüş bedenlere de aşinaydı. Bu seferkinin çok ama çok yanlış olduğunu hissetmek için sihirlerine erişmeleri gerekmiyordu.
Normal şartlar altında kanın içine dökülen bağırsak, vücudu içten dışa tüketirdi. İlik artık yeni bir hayat yaratmıyordu ve zamanla sadece kemikler kaldı. Buradaki ilik yapıyordu. . . bazışey, uzun zamandır hala olması gerektiği halde.
“Bu ne zamandır ölü?” Firuz cerrahi aletleri geri aldı. Çürüklük – ya da daha doğrusu, ilk deşarjdan sonra eksikliği – onları ilgilendiriyordu.
Malika yumruğunu kalçasına indirdi. “Bir hafta.”
Firuz’un başı yukarı kalktı. “Affedersiniz?”
“Bu yüzden buraya getirdim.”
Bir haftada, vücut çürümeye başlamış olmalıydı, kokusu ıslak çürüklük, fazla olgun meyve ve kokmuş et karışımıydı. İlk gazlar o koku buketine benziyordu, ancak Firuz kolu çimdiklediğinde gerçek bir deri kayması yoktu, sarı ebru yoktu. Sanki vücut çürümeye başlamış, sonra durmuş ya da bir çiftçinin hurma toplama şeklini sürdürmek için sürecin parçalarını seçmiş gibiydi.
Bıçakları olgun bir mango gibi göğsünden kaydı, basınç düşerken derisi kıvrıldı. Firuz bir tıkaç bastırdı. Dış kısım iç yapışkanı yansıtmasa da, ceset çürüyordu, tamam. Firuz, kaburgaları birbirine bağlayan yassı kemiğe dokunmadan önce bir bezle sildi, ancak beklenen içi boş halkayı duymadı.
Kofi el testeresini çoktan uzattı, sonra Firuz’un çalışabilmesi için deriyi geri çevirdi. “İlikten şüpheleniyor musun?”
“Belki. Bir şey tam çürümeyi durduruyor.” Ayrıntılara girmediler, sırtlarını kıstıran korkuları dile getirmek istemediler.
Normal koşullarda, kemikler, kan yapma iliği bölgesi olan kırmızı veya sarı liflerin süngerimsi çaprazlarına ev sahipliği yapıyordu. Bir kişi yaşlandıkça, bu liflerin bileşimi de değişti. Yine de buradakiler yoğundu, yeni doğmuş bir bebeğinkine benziyordu. Firuz elinde bir göğüs kemiği parçasıyla arka tezgahın üzerindeki büyüteç setine doğru yürüdü ama neler olduğunu anlamanın daha kesin bir yolu vardı. Sırtlarını diğerlerine vererek, kollarına diktikleri iğnenin ucunu serbest bıraktılar ve bir damla kan gelene kadar bileklerine bastırdılar.
Kan söyleyecekti, her zaman olduğu gibi.
Beyazın üzerine kırmızı bulaşmıştı, elmacık kemiklerini merceğin göz merceğine bastırırken bile damarlarında akan enerjiyi kemiğin yapısını keşfetmek için kullandılar. Sihir, iç yapıyı hissetmelerine, içindeki matris boyunca görünmez eller çalıştırmalarına izin verdi. Hala mevcut olan kan yanlış geliyordu, bir şey eksikti ve kemik çok inceydi, sanki aşınmış gibiydi. Ve ilik? Çoğu sessizdi, ama bir kısmı gümbürdüyordu, şimdi bile önkoşul malzemeleri olmadan yaratmaya çalışıyordu.
Hangisiydi . . . imkansız. Kişi ölmüştü, kelimenin tam anlamıyla Firuz’un kendi elleriyle kesilmişti. Yine de kemik, yaşamını, yaratma arzusunu fısıldadı. Hayır, bunun arkasında bir şey ya da biri vardı, Firuz’un içini bulandıran bir dikkatsizlik ya da kayıtsızlıkla bedenlerle oynaması.
Kofi bir elini açık göğüs boşluğunun üzerinde gezdirdi. Diğeri, enerjisini çektiği köşedeki dönen su çarkını yönlendirirken, yapışkan iç organlar birlikte hareket etti. “Olması gerektiği gibi viskoz. Kasları karıştırmak yok. Ölü, ama henüz çürümemiş.” Hareketi bıraktı.
“Bir tür koruma büyüsü, belki de gıda aracı olarak.” Aletlerini bir kovaya atıp temizleme solüsyonu için paketlenmiş bitki karışımına uzandıklarında yalan hiç düşünmeden ağzından çıktı. “Gerçi neden birinin cesetleri koruduğu beni aşar.”
Gerçek şu ki, diye düşündü Firuz ellerini yıkarken, bu şimdiye kadar gördükleri en beceriksiz kan büyüsü kullanıcısının işiydi.
alıntı Qilwa’nın Morarması Naseem Jamnia tarafından izin alınarak yeniden basılmıştır. Telif Hakkı Takyon Yayınları.
Naseem Jamnia’nın Qilwa’nın Morarması Temmuz ayında piyasaya sürülecek ve bir kopya için ön sipariş verebilirsiniz burada.
RSS beslememizin nereye gittiğini merak ediyor musunuz? Yapabilirsiniz yenisini buradan al.
