Sony’nin PlayStation 2’yi ilk kez piyasaya sürmesinden bu yana 25 yılı geride bırakıyoruz, ancak günümüz PS5 sahiplerinin 2024’te heyecanlanacak pek bir şeyleri yok. PlayStation 5 PrÖ. Muhtemelen şirketin son dört yıldaki en büyük donanım sürümü olmasına rağmen, o sıkıcı olaya bakılırsa bunu bilemezsiniz. Oyun Durumu Geçtiğimiz ay oyun vitrini.
Nintendo’nun yerleri paspaslamasını izledikten sonra Microsoft ve Sony onunla en yeni Direct oyun vitrini, evimde, eski PlayStation 2’min üzerinde duran eski Nintendo Switch’ime takılıp kalıyorum. Sony’nin bugünü ne kadar kuru, mizahtan uzak ve kurumsal olursa olsun, aynı şirketin bir zamanlar bu konuda ne kadar ileri gitmeye istekli olduğunu bir kez daha hatırladım. oyun ekipmanlarını pazarlıyor. Çeyrek yüzyıl önce, 1997 ile 2001 yılları arasında, Sony’nin PlayStation’ın satın alabileceğiniz en eski, en müstehcen konsol olmasını istediği bir dönem vardı.
Bir şirketin en kötü içgüdülerimizi satma girişimlerine hepimizin arkamıza yaslanıp gülebildiğimiz daha iyi bir çağdı; kendisi de bir şekilde geri dönüp anti-hiciv haline gelen gerçek hayattaki bir hicivdi. Sony şu anda pek kazanmıyor ve bu eski reklamlardan bazılarını hatırlarsak bunun nedenini anlayabiliriz.
PlayStation’ın Eski Reklamları Ne Kadar Dengesizdi?
Geçen hafta tamamen sahte olsa da müstehcen bir PlayStation reklamı gördüğümde aklıma bu geldi. Bazen haber akışının en üstünde sahte bir PlayStation reklamı ortaya çıkıyor. Dilini çıkarmış, tat alma duyularına dört hap serpilmiş genç bir kadının görüntüsü. Her hap, PlayStation kontrollerini gösteren üçgen, X, daire ve kare düğmelerle donatılmıştır. Bu gerçek değil. Aynı markanın yeşil ışık yaktığı gerçek basılı ve TV reklamlarına o kadar yakın ki, sahte olmasının pek önemi yok.
Her ortaya çıktığında, insanların birbirlerine bunun internetin sürekli yedeklenen kanalizasyonlarından çıkan bir görüntü olduğunu hatırlatması gerekiyor. Sony, “Oyunlar uyuşturucudur ve uyuşturucular harikadır” diyen bir mesajın tanıtımını dürüstçe yapar mıydı? Evet, kesinlikle öyle olurdu, özellikle de PlayStation’ın ön yüz düğmelerinin kanlı bir şekilde gösterildiği reklamları düşündüğünüzde bir adamın sklerasına kazınmış veya insanların meme uçlarına yapışıktır.
Sol alanın nasıl dışında olduğunu hatırla Apple’ın 1984’teki reklamı? Bu, PlayStation’ın PS2’yi tanıtmasına yardımcı olmak için reklamlara geri dönen ünlü yönetmen Ridley Scott tarafından yönetildi ve belki de her diskin fiyatı 40 ila 60 dolar olsa bile oyunların hayal kırıklığına uğramış bir karşı kültür biçimi olduğunu söyledi.
Ama bir şekilde Scott, 1999’daki kötü şöhretli “Zihinsel Zenginlik” reklamında at kuyruklu ve insanlık dışı görünen gözlere sahip genç bir İskoç kadının ne kadar tuhaf olduğunu anlayamıyordu. Chris Cunningham’ın yönettiği reklam ortaya çıktı çok fazla kafa karışıklığı bazı izleyicilerin reklamdaki oyuncu Fiona Maclaine’in gerçekten de gözlerinin yüzünün uzak uçlarına kadar aralıklı olduğunu düşündüğünü söyledi.
Sony grunge çağını geride bıraktıktan sonra bile şirket hâlâ zevksizliğiyle tanınıyordu. Sony daha önce tanıtım yaptığı için özür dilemişti açıkça ırkçı bir reklam 2006 yılında Hollanda’da yayınlanan PSP için. Dengesiz reklamcılık, muhtemelen, söz konusu izinsiz reklamların inandırıcılığını sağlamaya yardımcı olan şeydi. Nazilere kan nakli Ve cinsel organı yerine baş parmağı olan bir adam. Sony, bu iki reklamı yabancı, yetkisiz tanıtımlar olarak kınamak için zaman ve enerji harcamak zorunda kaldı.
PS3 döneminde daha az cinsel içerikli reklamlarla karşılandık. Ancak yine de mesajı çarpıtıp oyuncuların dikkatini çektiklerini hissettiren ham bir üstünlükleri vardı; sanırım onların asıl amacı da bu. 2006’nın meşhur Baby Doll reklamı konsol hakkında neredeyse hiçbir şey söylemedi. Açıkça kimsenin dışarı çıkıp bir tane satın almak istemesini sağlamadı. Ama kahretsin, ergenlik öncesi dönemde bile ne zaman bir oyuncak bebeğe baksam (sanırım çoğundan daha sık), bir PS3 görüyordum.
Kişisel Hiciv Reklamlarıyla Daha İyi Durumda Olabilirdik
En yeni PlayStation State of Play de aynı kurumsal yayın akışıydı; burada bekleyen oyuncular asla oynamayacakları oyunların düzinelerce fragmanını izleyerek asla gösterilmeyen bir oyuna bir göz atmayı umuyorlardı. Geçtiğimiz ayki Yaz Oyunları Festivali ve Xbox Gösterisi de benzer şekilde kuru olaylardı, haraplıktan yoksundu geçmiş E3’lerin patlayıcı kendiliğindenliği. HUZUR İÇİNDE YATSIN.
Bu, daha kötü bir yerde olduğumuz anlamına gelmiyor çünkü Sony’nin pazarlaması isyankâr aşamasını geride bıraktı. Reklamlar doğası gereği kötü niyetlidir. Psikolojik olarak manipülatif ve yanıltıcıdırlar ve milyarlarca dolarlık şirketlerin varoluşu olan gündelik felaketten dikkatleri büyük ölçüde dağıtırlar.
Sony’nin eski pazarlama yönteminin hoşuma giden yanı, ne kadar etkisiz olduğuydu; Bu, ilk etapta pazarlamanın brüt aşırılığının bir hatırlatıcısıydı. Geçmiş yılın PlayStation reklamları en çok aşağıdaki gibi oyunlarda bulunan hicivli reklamlara benzemektedir: Büyük Araba Hırsızlığı V Ve Siberpunk 2077.
Cyberpunk’ın yeni bir versiyonunu yapıyorum. Artık oyun tamamen stabil olduğuna göre, yaşadıkları berbat, insanlık dışı, seks takıntılı dünyayla karşılaştırıldığında ana karakter kadromuzun insani unsurlarına ne kadar zaman ve dikkat gösterildiğini gerçekten takdir edebiliyorum. Gittiğiniz her yerde, sahte sığır eti, kokain analogları, termal macunlu diş fırçaları, seks mağazaları ve kesinlikle satın almak istemeyeceğiniz şeylerin Times Meydanı büyüklüğündeki diğer reklam panolarının abartılı reklamlarıyla bombardımana tutuluyorsunuz.
Bu şekilde, reklamlar rahatlatıcıdır. O kadar gülünçtüler ki, onlara gülme ya da alay etme olanağı tanındı bize. Ancak aynı nefeste reklamlar etkili oldu. Sonuçta hala onlardan bahsediyoruz. Sony’nin en büyük oyun konsolu üreticilerinden biri olarak kalmasının bir nedeni var. Bu reklamlarda Sony’nin size konsol satmasına gerek yoktu. Size bir tür “karşı kültür” kimliği bile satmadı. Reklamlarının dikkatinizi çekmesine izin vererek sizi sattı.
Ama yine de şu anda sahip olduğumuzdan daha iyi olduklarına inanıyorum. Bir şirketin karşı kültürü taklit etme girişimlerine hepimizin gülmesine izin verecek olsa bile, oyuncular ortak bir topluluk duygusuna sahipti. O zamanlar oyunlar gelecek vaat eden, yeni bir sanat paylaşım ortamı gibi geliyordu. Bugün, büyük bütçeli oyunların çoğu aynı hissi veriyor, artık pürüzlü kenarlar kalmayacak şekilde zımparalanmış durumda. Bu onların işini kolaylaştırır oyun stüdyolarını kapat, binlerce geliştiriciyi kovunve beklenen projeleri iptal edin.
