Şirketin (“kontrolör”) ticari çıkarları ile kullanıcı haklarını dengeleme konusunda gerekli değerlendirmeleri kanıt sağlayarak yapmasını gerektiren sorumluluk ilkesinin (“hesap verebilirlik”) öneminin altının çizilmesi tesadüf değildir. daha sonra garantör otoriteler tarafından tartılacaktır. LOP’lar için gösterge, öncelikle ücretli bir seçenek sunmanın uygun olup olmadığını, ardından tutarın ne olduğunu değerlendirmeleridir. Bu nedenle öneri, ikili sistemden kaçınmak (profil oluşturma veya ödemeye izin vermek), ancak her zaman ücretsiz olan, profil oluşturmayı içermeyen ancak genel veya en fazla, kullanıcı tarafından belirtilen ilgi alanlarına dayalı, içeriğe dayalı reklamcılığı içeren üçüncü bir seçenek sunmaktır. bu nedenle davranışsal profillemeye göre çok daha düşük bir yayılma derecesi ile, özellikle nüfusun büyük bir kısmı tarafından kullanılan ve pazarla oldukça alakalı bir hizmet sunan LOP’ler söz konusu olduğunda, rızanın geçerliliğini kanıtlamak daha zor olacaktır. Taraflar arasındaki güç dengesizliğinden kaynaklanmaktadır.
Üçüncü bir yol tasarlayın
Rızanın verilmemesinin kullanıcıya herhangi bir zarar vermediğini göstermek platformun sorumluluğundadır. Edpb’ye göre, platformların sunduğu hizmet türü kullanıcıların hayatlarına o kadar kök salmış durumda ki bunları kullanamamak, ağ ve kilitlenme etkileri sayesinde kesinlikle zarara yol açacaktır; platformdan vazgeçmek veya bir alternatife geçmek zordur. Bu nedenle EDPB, üçüncü bir yol sunulmasının, taraflar arasında açık bir güç dengesizliği olması durumunda rızanın geçersizliği karinesinin aşılmasına olanak sağlayacağını ileri sürmektedir.
Dikkat edilmesi gereken bir diğer nokta, Edpb açısından, daha az özelliğe sahip ancak ücretsiz ve daha fazla özelliğe sahip ancak profil oluşturma içeren bir hizmet sunma olasılığının “eşdeğer” olarak kabul edilemeyeceği ve bu nedenle verilen rızanın geçersiz sayılacağıdır. her durumda geçerlidir. Veri Garantör Otoritesi, platform seçimine karar verirken tüketicinin korunması ve rekabet (İtalya’da Agcom ve Agcm) gibi konularda diğer yetkili makamlara danışabilecektir. Bu noktada, veri ekonomisinin yayılmasıyla birlikte bu üç otoritenin faaliyet kapsamının Avrupa’nın başka yerlerinde olduğu gibi İtalya’da da zaman içinde nasıl örtüştüğünü vurgulamakta fayda var. Daha önce bahsedilen Adalet Divanı tarafından karara bağlanan davanın gizlilik garantörünün değil, Alman rekabet otoritesinin bir hükmünden kaynaklandığını söylemek yeterli olacaktır. GDPR, DSA ve DMA arasındaki yakın korelasyon göz önüne alındığında, gelecekte tüm bu koşulları hesaba katan değerlendirmelerin yapılması giderek daha fazla gerekli olacaktır.
Bu nedenle platformların, kişisel verilerin korunması hakkını birkaç kişi için lüks haline getirmeyen adil bir fiyat seçmenin yanı sıra, kullanıcıları profil oluşturmaya izin vermenin veya vermemenin sonuçları hakkında uygun şekilde bilgilendirmesi, belirsiz formüllerden kaçınması ve bilgisiz rızanın bile geçersiz sayılacağı göz önüne alındığında karanlık desenler. Kullanıcıya yeterli bilgi sağlamanın çözülmesi zor bir sorun olduğunu biliyoruz, ayrıca verilecek bilgilerin farklı olduğu, basit ve anlaşılır bir şekilde verilmesi gerektiği, genellikle telefon ekranının az yer kapladığı ve yer aldığı göz önüne alındığında, Kesinlikle, “sıkıcı” olarak değerlendirilen içeriği okumak için her zaman çok az istek vardır.
Oyunun henüz kapanmadığını ve platformların, daha sınırlı bir çevrede de olsa, doğru çözümü bulmak için hala manevra alanına sahip olduğu söylenebilir. Ancak hesap verme sorumluluğu ilkesi, konu çözüm bulmaya geldiğinde, bunların Otorite tarafından meşru olduğu değerlendirildiği sürece oldukça esnek olmaya devam etmektedir. Gazetelere gelince, belki oynayacakları birkaç kart daha olacak, bir sonraki yönergeyi bekleyecekler ama onların zamanı henüz gelmedi.
